Marillion
24-06-2008, 21:33
Μission of Burma - Signals, Calls and Marches
(2008 - Matador reissue)
http://images.amiestreet.com/album-art/Signals--Calls-and-Marches-%5BRemastered%5D-by-Mission-Of-Burma_117861_full.jpg
01. Academy Fight Song
02. Max Ernst
03. Devotion
04. Execution
05. That's When I Reach for My Revolver
06. Outlaw
07. Fame And Fortune
08. This Is Not A Photograph
09. Red
10. All World Cowboy Romance
Mission of Burma - Vs.
(2008 - Matador reissue)
http://www.atpfestival.com/events/images/Missionofburmavs.jpg
01. Secrets
02. Train
03. Trem Two
04. New Nails
05. Dead Pool
06. Learn How
07. Mica
08. Weatherbox
09. The Ballad of Johnny Burma
10. Einstein's Day
11. Fun World
12. That's How I Escaped My Certain Fate
13. Forget
14. OK/No Way
15. Laugh the World Away
16. Progress
Tο να προσπαθήσω να αρθρώσω ένα κείμενο για τις επανακυκλοφορίες των Μission of Burma, δίχως να καταντήσω απόλυτος και εν τέλει εκνευριστικός, θα είναι σίγουρα ένα μεγάλο κατόρθωμα. Μιλάμε για δίσκους που είναι ικανοί να στρέψουν τα ακούσματα σου, σε γωνία 180 μοιρών, να επαναπροσδιορίσουν την μουσικη σου ταυτότητα, να αλλάξουν ριζικά της απόψεις σου περί ηχητικής προόδου, δημιουργικότητας και πειραματισμού και τέλος, να σε μετατρέψουνε σε μουσικό ελιτιστή που βλέπει την σημερινή σκηνή, να δείχνει ακόμη αδύναμη να αποκρυπτογραφήσει το σπουδαίο μήνυμα της μεγάλης αυτής μπάντας.
-Why is there so much faith in this band?
-We think we’re original
Από τις στάχτες των Moving Parts, τρεις σπουδαίοι, όπως αποδείχθηκε, καλλιτέχνες, ένωσαν τις αρτιστικές ανησυχίες τους επιλέγοντας τον αρκετά παρωχημένο δρόμο της κιθαριστικής ποπ. Βέβαια, είχαν ένα μεγάλο πλεονέκτημα : επέλεξαν το κίνημα του Αμερικάνικου punk & hardcore των αρχών της δεκαετίας του ’80, τότε που το underground κυριολεκτικά κόχλαζε, βγάζοντας την μία μεγάλη μπάντα μετά την άλλη. Όχι πως αυτός ο δρόμος δεν είχε δυσκολίες. Οι συνθέσεις τους ήταν εξαρχής απαιτητικές, διόλου προσβάσιμες και οι όποιες pop νύξεις, χάνονταν μέσα στον σχεδόν math-rock προσανατολισμό τους. Και μην ψαρώσετε όταν ακούσετε το σπουδαίο Academy fight song. Ενώ είναι γεγονός πως αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναγνώρισης τους στο κολλεγιακό ραδιόφωνο της εποχής, δεν χαρακτηρίζει σε καμμία περίπτωση το ολοκληρωμένο μουσικό μανιφέστο που γεννιόταν μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης γενιάς. Χαρακτήριζε μονάχα… τις εμμονές τους.
Η ποπ στους Mission of Burma, συνυπάρχει με τον πρώιμο και επαναστατικό ήχο του post-punk, ο οποίος διένυε τα πρώτα δειλά του βήματα στην τότε σπουδαία μουσική σκηνή της Βρετανίας. Βέβαια, συγκροτήματα όπως οι Wire ή Gang of Four, απλώς έδειχναν ανήμποροι να παρακολουθήσουν την τερατώδη εξέλιξη και προοπτική των Αμερικάνων. Μην γελιόμαστε παιδιά, το punk rock είναι Αμερικάνικη υπόθεση και τα πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, το Ευρωπαικό κοινό, ήταν πάντα πιο ανοικτό και δεκτικό σε τέτοιες περιπτώσεις. Πιο ανοιχτόμυαλο αν επιτρέπετε. Έχουν καταγραφεί άπειρα περιστατικά στην ζωντανή σκηνή της γενέτειρας τους, όπου εξαγριωμένοι punks τα κάνουν κυριολεκτικά λίμπα, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν τον οίστρο αυτής της μπάντας. Το αντίθετο μάλιστα, είχαν πρόβλημα ακόμη και με το image τους, όπου απλώς δεν συμβάδιζε με την μεγαλύτερη πλειοψηφία του συντηρητικού ακροατηρίου της εποχής
''We’ve got out there, and we were like little lambs to slaughter. We were art-punk Weenies out there. All the audience did, was murmur and spit at the band. Jello Biafra came after the show and asked us: <<Not the most enlightened audience, is it?>>''
To Signals, calls and marches, κυκλοφορεί το 1981 μέσω της ανεξάρτητης Ace of Hearts records. Είναι γεγονός, πως το πρώιμο υλικό τους, αρκούσε για ένα full-length ντεμπούτο, όμως το συγκρότημα επικεντρώθηκε στις πιο crowd-pleasing συνθέσεις του. Εδώ να προσθέσουμε πως οι περιοδείες είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, με ιστορικές εμφανίσεις ετερόκλητων συγκροτημάτων, όπως οι Black Flag, και οι –τότε σε ρόλο support- Ηusker Du. Άρα μιλάμε για μία, το λιγότερο, δεμένη μπάντα. Η ιστορία όμως, τώρα ξεκινά…
''We didn’t do it in a punk rock way. We really wanted to get the fire in it, but we were very serious about making good recordings''
Μου είναι πράγματι αδύνατο να αποτυπώσω με απλά λόγια την διαχρονικότητα των συνθέσεων που συνυπάρχουν αρμονικά στο Signals. Η ταυτότητα των Mission of Burma, δεν έχει προηγούμενο, κάτι που γίνεται αντιληπτό στο πρώτο σχεδόν δευτερόλεπτο. Η επανακυκλοφορία ξεκινάει με το προαναφερθέν Academy fight song και συνεχίζεται με το οργισμένο Max Ernst, έναν πράγματι εξυψωτικό ύμνο. Θα βρείτε όμως πολλά σπουδαία πράγματα εδώ. Από το πασίγνωστο πλέον Τhat’s when I reach for my revolver (κάποιος κος Moby έκανε την βρωμοδουλειά εδώ), στο σχεδόν χορευτικό και δύστροπο Outlaw. Οι κύριοι Conley, Swope, Prescott, Miller, γνωρίζουν να διοχετεύουν όλα τα συναισθήματα τους, με τον απλούστερο τρόπο στο μουσικό πεντάγραμμο. Με το Τhis is not a photograph να στιγματίζει ολάκερη την indie κοινότητα, οι Burma κάνουν ξεκάθαρο πως οι μελωδίες δεν πρόκειται να βγουν ποτέ έξω απ’το παιχνίδι. Και τι σπουδαίος τρόπος να το πετύχεις αυτό πράγματι. Ίσως ο σπουδαιότερος όλων. Αν δεν με πιστεύετε, ακούστε τον συνταρακτικό ορχηστρικό επίλογο ονόματι All world Cowboy romance.
Παρά την φαινομενική ανομοιότητα του υλικού, το Signals πέτυχε να γίνει ένα ενιαίο σύνολο και ακόμη περισσότερο, ένα αψεγάδιαστο & ολοκληρωμένο δημιούργημα. To fanbase τους μεγάλωνε, τα τραγούδια άντεχαν το πέρασμα του χρόνου και όλα έδειχναν πως το επόμενο βήμα θα τους άνοιγε τις πόρτες διάπλατα.
''I don’t think that any of us wanted to be rock stars, that was what I thought punk had set out to do- to get rid of rock stars. But when X signed to Elektra in 1982, the mood changed… for a minute. It did occur to us that, wow, there are other bands getting signed to major labels – maybe it’s possible. And then we’d look to each other and go, Naaaah.''
Τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του ep, ακολούθησε το επίσης αριστουργηματικό Vs. Η σπουδαία Αμερικάνικη μπάντα Versus, πήρε το όνομα της απ’τον συγκεκριμένο δίσκο. Αν αυτό δεν σας κάνει κλικ, το δεύτερο και πλέον ολοκληρωμένο album των Pearl Jam, ήταν ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής. Και πως αλλιώς να δείξεις τον σεβασμό σου, σε ένα τόσο απλησιαστό, μουσικά, αισθητικά και επιδραστικά, έργο.
''We wanted the next release – our first album – to sound more like our live show''
To secrets, το τοποθετώ αδιαμφισβήτητα ανάμεσα στα πέντε μεγαλύτερα τραγούδια της δεκαετίας του ’80. Όλη η μεγαλοπρέπεια του συγκροτήματος βρίσκεται εκεί. Όλη η ουσία! Το τραβηγμένο εισαγωγικό μέρος παίζει με τις δυναμικές όσο κανένας άλλος ήταν διατεθειμένος εκείνα τα χρόνια, ενώ η συνέχεια είναι το ίδιο ξεσηκωτική, με το σαρωτικό φωνητικό ξέσπασμα να αποτελεί την πεμπτουσία του Rock’n Roll.
''It's not just a blink
Or the following of an arm
And it isn't just a flicker
No it isn't just a flicker
Oh, there's a look in your eyes
that you can't explain
Oh, there's a look in your eyes
and when it slips through the rain
Oh, there's a criss-crossed thinking''
Και από κει κι έπειτα, τα πράγματα παίρνουν φωτιά. Το Τrain ρίχνει το τέμπο και δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα ωστέ να το διαδεχθεί ένα από τα μεγαλύτερα τους τραγούδια, το τόσο χαρακτηριστικό Τrem Two. Mπορούμε πολύ έυκολα να αποδεχθούμε πως το άστρο της μπάντας ανατέλει στον συγκεκριμένο δίσκο, ο οποίος έυκολα καταλαμβάνει πρωτιές σε σχετικές λίστες με τα σημαντικότερα άλμπουμς ανά δεκαετιά. Και αυτό γιατί ο πειραματικός χαρακτήρας τους, είναι πιο εξισορροπημένος με το άλλο του μισό, τον πιο μελωδικό και συναισθηματικό. Ένα δυνατό επιχείρημα για να δικαιολογήσω τα λεγόμενα μου, είναι το Mica μια σύνθεση στην οποία ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό (αν είναι ποτέ δυνατον). Υπάρχουν όμως και άλλα αδιάσειστα στοιχεία του υπέρμετρου ταλέντου τους. Εinstein’s day, The Ballad of Johnny Burma, Dead Pool, Weatherbox και κανονικά δεν πρέπει να σταματήσω αν δεν αναφέρω και τα 16 μνημεία της συγκεκριμένης επανακυκλοφορίας. Η συνέχεια δυστυχώς, παραμένει μία από τις τραγικότερες στην ιστορία της εναλλακτικής μουσικής.
''Τhe tones would come in by beeping until they become stable, and there would be this new tone. And by the end of this tour,it would be a constant beep. For the rest of my life. And it just freaked me out!''
Tα προβλήματα ακοής του Roger Miller, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Βurma, γινόντουσαν όλο και πιο έντονα, με αποτέλεσμα την διάλυση του συγκροτήματος. Το συνεχές touring σε συνδυασμό με τον εκκωφαντικό ήχο των ζωντανών εμφανίσεων, έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην μπάντα. Και έτσι, η σχετική αναγνώριση έσβησε, και μαζί της, όλες οι ελπίδες μιας λαμπρής καριέρας.
''Ι suppose it’s an honor, in a way, to be ahead of your time, but on the other hand, it would be nice to be right with your time''
Βρίσκω πρακτικά ανούσιο να σας πληροφορήσω για το έξτρα υλικό των επανακυκλοφοριών. Ανούσια θεωρώ και την αναφορά της πρόσφατης επανένωσης των Mission of Burma, η οποία μας προσέφερε απλόχερα δύο ακόμη, πολύ σπουδαία άλμπουμ. Αυτό είναι μία άλλη ιστορία άλλωστε. Το σημαντικότερο είναι, πως η Matador, έκανε την ορθότερη της κίνηση εδώ και χρόνια. Ο μουσικός πλούτος των δύο πρώτων δουλειών του συγκροτήματος, είναι υπεράνω κριτικής και τα ψαγμένα αποφθέγματα αδυνατούν να περιγράψουν την μαγεία μιας ολοκληρωμένης ακρόασης. Οι Burma ύπηρξαν μια επιδραστικότατη και άκρως απαραίτητη μπάντα στην διαμόρφωση της κιθαριστικής μουσικής της δεκαετίας του ’80, έμμεσα και άμεσα, ενώ η σπουδαία κληρονομία τους, βρίσκεται ριζωμένη σε όσους ασχολήθηκαν με την εναλλακτική σκηνή των επόμενων χρόνων. Και όπως πολύ σωστά τοποθετείται ο κος Μichael Azerrad (στο συγκεντρωμένο υλικό του οποίου χρωστάω τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων που ξεχώρισα), η ουσία είναι μία. Το μοναδικό τους σφάλμα, ήταν το λεγόμενο bad timing. Τίποτε άλλο.
http://www.missionofburma.com/
http://www.matadorrecords.com/
---------------------------------
allo ena pou ksemeine sta forums twn syntaktwn. Akolouthei kai to neo mudhoney
(2008 - Matador reissue)
http://images.amiestreet.com/album-art/Signals--Calls-and-Marches-%5BRemastered%5D-by-Mission-Of-Burma_117861_full.jpg
01. Academy Fight Song
02. Max Ernst
03. Devotion
04. Execution
05. That's When I Reach for My Revolver
06. Outlaw
07. Fame And Fortune
08. This Is Not A Photograph
09. Red
10. All World Cowboy Romance
Mission of Burma - Vs.
(2008 - Matador reissue)
http://www.atpfestival.com/events/images/Missionofburmavs.jpg
01. Secrets
02. Train
03. Trem Two
04. New Nails
05. Dead Pool
06. Learn How
07. Mica
08. Weatherbox
09. The Ballad of Johnny Burma
10. Einstein's Day
11. Fun World
12. That's How I Escaped My Certain Fate
13. Forget
14. OK/No Way
15. Laugh the World Away
16. Progress
Tο να προσπαθήσω να αρθρώσω ένα κείμενο για τις επανακυκλοφορίες των Μission of Burma, δίχως να καταντήσω απόλυτος και εν τέλει εκνευριστικός, θα είναι σίγουρα ένα μεγάλο κατόρθωμα. Μιλάμε για δίσκους που είναι ικανοί να στρέψουν τα ακούσματα σου, σε γωνία 180 μοιρών, να επαναπροσδιορίσουν την μουσικη σου ταυτότητα, να αλλάξουν ριζικά της απόψεις σου περί ηχητικής προόδου, δημιουργικότητας και πειραματισμού και τέλος, να σε μετατρέψουνε σε μουσικό ελιτιστή που βλέπει την σημερινή σκηνή, να δείχνει ακόμη αδύναμη να αποκρυπτογραφήσει το σπουδαίο μήνυμα της μεγάλης αυτής μπάντας.
-Why is there so much faith in this band?
-We think we’re original
Από τις στάχτες των Moving Parts, τρεις σπουδαίοι, όπως αποδείχθηκε, καλλιτέχνες, ένωσαν τις αρτιστικές ανησυχίες τους επιλέγοντας τον αρκετά παρωχημένο δρόμο της κιθαριστικής ποπ. Βέβαια, είχαν ένα μεγάλο πλεονέκτημα : επέλεξαν το κίνημα του Αμερικάνικου punk & hardcore των αρχών της δεκαετίας του ’80, τότε που το underground κυριολεκτικά κόχλαζε, βγάζοντας την μία μεγάλη μπάντα μετά την άλλη. Όχι πως αυτός ο δρόμος δεν είχε δυσκολίες. Οι συνθέσεις τους ήταν εξαρχής απαιτητικές, διόλου προσβάσιμες και οι όποιες pop νύξεις, χάνονταν μέσα στον σχεδόν math-rock προσανατολισμό τους. Και μην ψαρώσετε όταν ακούσετε το σπουδαίο Academy fight song. Ενώ είναι γεγονός πως αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναγνώρισης τους στο κολλεγιακό ραδιόφωνο της εποχής, δεν χαρακτηρίζει σε καμμία περίπτωση το ολοκληρωμένο μουσικό μανιφέστο που γεννιόταν μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης γενιάς. Χαρακτήριζε μονάχα… τις εμμονές τους.
Η ποπ στους Mission of Burma, συνυπάρχει με τον πρώιμο και επαναστατικό ήχο του post-punk, ο οποίος διένυε τα πρώτα δειλά του βήματα στην τότε σπουδαία μουσική σκηνή της Βρετανίας. Βέβαια, συγκροτήματα όπως οι Wire ή Gang of Four, απλώς έδειχναν ανήμποροι να παρακολουθήσουν την τερατώδη εξέλιξη και προοπτική των Αμερικάνων. Μην γελιόμαστε παιδιά, το punk rock είναι Αμερικάνικη υπόθεση και τα πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, το Ευρωπαικό κοινό, ήταν πάντα πιο ανοικτό και δεκτικό σε τέτοιες περιπτώσεις. Πιο ανοιχτόμυαλο αν επιτρέπετε. Έχουν καταγραφεί άπειρα περιστατικά στην ζωντανή σκηνή της γενέτειρας τους, όπου εξαγριωμένοι punks τα κάνουν κυριολεκτικά λίμπα, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν τον οίστρο αυτής της μπάντας. Το αντίθετο μάλιστα, είχαν πρόβλημα ακόμη και με το image τους, όπου απλώς δεν συμβάδιζε με την μεγαλύτερη πλειοψηφία του συντηρητικού ακροατηρίου της εποχής
''We’ve got out there, and we were like little lambs to slaughter. We were art-punk Weenies out there. All the audience did, was murmur and spit at the band. Jello Biafra came after the show and asked us: <<Not the most enlightened audience, is it?>>''
To Signals, calls and marches, κυκλοφορεί το 1981 μέσω της ανεξάρτητης Ace of Hearts records. Είναι γεγονός, πως το πρώιμο υλικό τους, αρκούσε για ένα full-length ντεμπούτο, όμως το συγκρότημα επικεντρώθηκε στις πιο crowd-pleasing συνθέσεις του. Εδώ να προσθέσουμε πως οι περιοδείες είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, με ιστορικές εμφανίσεις ετερόκλητων συγκροτημάτων, όπως οι Black Flag, και οι –τότε σε ρόλο support- Ηusker Du. Άρα μιλάμε για μία, το λιγότερο, δεμένη μπάντα. Η ιστορία όμως, τώρα ξεκινά…
''We didn’t do it in a punk rock way. We really wanted to get the fire in it, but we were very serious about making good recordings''
Μου είναι πράγματι αδύνατο να αποτυπώσω με απλά λόγια την διαχρονικότητα των συνθέσεων που συνυπάρχουν αρμονικά στο Signals. Η ταυτότητα των Mission of Burma, δεν έχει προηγούμενο, κάτι που γίνεται αντιληπτό στο πρώτο σχεδόν δευτερόλεπτο. Η επανακυκλοφορία ξεκινάει με το προαναφερθέν Academy fight song και συνεχίζεται με το οργισμένο Max Ernst, έναν πράγματι εξυψωτικό ύμνο. Θα βρείτε όμως πολλά σπουδαία πράγματα εδώ. Από το πασίγνωστο πλέον Τhat’s when I reach for my revolver (κάποιος κος Moby έκανε την βρωμοδουλειά εδώ), στο σχεδόν χορευτικό και δύστροπο Outlaw. Οι κύριοι Conley, Swope, Prescott, Miller, γνωρίζουν να διοχετεύουν όλα τα συναισθήματα τους, με τον απλούστερο τρόπο στο μουσικό πεντάγραμμο. Με το Τhis is not a photograph να στιγματίζει ολάκερη την indie κοινότητα, οι Burma κάνουν ξεκάθαρο πως οι μελωδίες δεν πρόκειται να βγουν ποτέ έξω απ’το παιχνίδι. Και τι σπουδαίος τρόπος να το πετύχεις αυτό πράγματι. Ίσως ο σπουδαιότερος όλων. Αν δεν με πιστεύετε, ακούστε τον συνταρακτικό ορχηστρικό επίλογο ονόματι All world Cowboy romance.
Παρά την φαινομενική ανομοιότητα του υλικού, το Signals πέτυχε να γίνει ένα ενιαίο σύνολο και ακόμη περισσότερο, ένα αψεγάδιαστο & ολοκληρωμένο δημιούργημα. To fanbase τους μεγάλωνε, τα τραγούδια άντεχαν το πέρασμα του χρόνου και όλα έδειχναν πως το επόμενο βήμα θα τους άνοιγε τις πόρτες διάπλατα.
''I don’t think that any of us wanted to be rock stars, that was what I thought punk had set out to do- to get rid of rock stars. But when X signed to Elektra in 1982, the mood changed… for a minute. It did occur to us that, wow, there are other bands getting signed to major labels – maybe it’s possible. And then we’d look to each other and go, Naaaah.''
Τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του ep, ακολούθησε το επίσης αριστουργηματικό Vs. Η σπουδαία Αμερικάνικη μπάντα Versus, πήρε το όνομα της απ’τον συγκεκριμένο δίσκο. Αν αυτό δεν σας κάνει κλικ, το δεύτερο και πλέον ολοκληρωμένο album των Pearl Jam, ήταν ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής. Και πως αλλιώς να δείξεις τον σεβασμό σου, σε ένα τόσο απλησιαστό, μουσικά, αισθητικά και επιδραστικά, έργο.
''We wanted the next release – our first album – to sound more like our live show''
To secrets, το τοποθετώ αδιαμφισβήτητα ανάμεσα στα πέντε μεγαλύτερα τραγούδια της δεκαετίας του ’80. Όλη η μεγαλοπρέπεια του συγκροτήματος βρίσκεται εκεί. Όλη η ουσία! Το τραβηγμένο εισαγωγικό μέρος παίζει με τις δυναμικές όσο κανένας άλλος ήταν διατεθειμένος εκείνα τα χρόνια, ενώ η συνέχεια είναι το ίδιο ξεσηκωτική, με το σαρωτικό φωνητικό ξέσπασμα να αποτελεί την πεμπτουσία του Rock’n Roll.
''It's not just a blink
Or the following of an arm
And it isn't just a flicker
No it isn't just a flicker
Oh, there's a look in your eyes
that you can't explain
Oh, there's a look in your eyes
and when it slips through the rain
Oh, there's a criss-crossed thinking''
Και από κει κι έπειτα, τα πράγματα παίρνουν φωτιά. Το Τrain ρίχνει το τέμπο και δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα ωστέ να το διαδεχθεί ένα από τα μεγαλύτερα τους τραγούδια, το τόσο χαρακτηριστικό Τrem Two. Mπορούμε πολύ έυκολα να αποδεχθούμε πως το άστρο της μπάντας ανατέλει στον συγκεκριμένο δίσκο, ο οποίος έυκολα καταλαμβάνει πρωτιές σε σχετικές λίστες με τα σημαντικότερα άλμπουμς ανά δεκαετιά. Και αυτό γιατί ο πειραματικός χαρακτήρας τους, είναι πιο εξισορροπημένος με το άλλο του μισό, τον πιο μελωδικό και συναισθηματικό. Ένα δυνατό επιχείρημα για να δικαιολογήσω τα λεγόμενα μου, είναι το Mica μια σύνθεση στην οποία ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό (αν είναι ποτέ δυνατον). Υπάρχουν όμως και άλλα αδιάσειστα στοιχεία του υπέρμετρου ταλέντου τους. Εinstein’s day, The Ballad of Johnny Burma, Dead Pool, Weatherbox και κανονικά δεν πρέπει να σταματήσω αν δεν αναφέρω και τα 16 μνημεία της συγκεκριμένης επανακυκλοφορίας. Η συνέχεια δυστυχώς, παραμένει μία από τις τραγικότερες στην ιστορία της εναλλακτικής μουσικής.
''Τhe tones would come in by beeping until they become stable, and there would be this new tone. And by the end of this tour,it would be a constant beep. For the rest of my life. And it just freaked me out!''
Tα προβλήματα ακοής του Roger Miller, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Βurma, γινόντουσαν όλο και πιο έντονα, με αποτέλεσμα την διάλυση του συγκροτήματος. Το συνεχές touring σε συνδυασμό με τον εκκωφαντικό ήχο των ζωντανών εμφανίσεων, έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην μπάντα. Και έτσι, η σχετική αναγνώριση έσβησε, και μαζί της, όλες οι ελπίδες μιας λαμπρής καριέρας.
''Ι suppose it’s an honor, in a way, to be ahead of your time, but on the other hand, it would be nice to be right with your time''
Βρίσκω πρακτικά ανούσιο να σας πληροφορήσω για το έξτρα υλικό των επανακυκλοφοριών. Ανούσια θεωρώ και την αναφορά της πρόσφατης επανένωσης των Mission of Burma, η οποία μας προσέφερε απλόχερα δύο ακόμη, πολύ σπουδαία άλμπουμ. Αυτό είναι μία άλλη ιστορία άλλωστε. Το σημαντικότερο είναι, πως η Matador, έκανε την ορθότερη της κίνηση εδώ και χρόνια. Ο μουσικός πλούτος των δύο πρώτων δουλειών του συγκροτήματος, είναι υπεράνω κριτικής και τα ψαγμένα αποφθέγματα αδυνατούν να περιγράψουν την μαγεία μιας ολοκληρωμένης ακρόασης. Οι Burma ύπηρξαν μια επιδραστικότατη και άκρως απαραίτητη μπάντα στην διαμόρφωση της κιθαριστικής μουσικής της δεκαετίας του ’80, έμμεσα και άμεσα, ενώ η σπουδαία κληρονομία τους, βρίσκεται ριζωμένη σε όσους ασχολήθηκαν με την εναλλακτική σκηνή των επόμενων χρόνων. Και όπως πολύ σωστά τοποθετείται ο κος Μichael Azerrad (στο συγκεντρωμένο υλικό του οποίου χρωστάω τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων που ξεχώρισα), η ουσία είναι μία. Το μοναδικό τους σφάλμα, ήταν το λεγόμενο bad timing. Τίποτε άλλο.
http://www.missionofburma.com/
http://www.matadorrecords.com/
---------------------------------
allo ena pou ksemeine sta forums twn syntaktwn. Akolouthei kai to neo mudhoney