Candiru
20-06-2008, 12:28
Η μουσική ως «εργαλείο» βασανισμού
The Guardian
Σύμφωνα με τον αμερικανικό στρατό, ο πρώτος που εμπνεύστηκε τη χρησιμοποίηση της μουσικής ως μέσο βασανιστηρίων ήταν ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος προέτρεψε τον Ιησού του Ναυή να χρησιμοποιήσει σάλπιγγες, προκειμένου να εκφοβίσει τους εχθρούς του και να καταλάβει την Ιεριχώ. Είναι βεβαίως αμφίβολο αν ο Θεός θα ενέκρινε τη λίστα με τα κομμάτια που χρησιμοποιούν σήμερα οι μονάδες ψυχολογικών επιχειρήσεων (PsyOps) των ΗΠΑ για να κάμψουν τις αντιστάσεις των ανακρινόμενων.
Στη διαπασών
Για παράδειγμα, οι κρατούμενοι στο Ιράκ υπομένουν το άκουσμα του «Fuck your God» της death metal μπάντας Deicide, στη διαπασών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Θεός στον οποίο αναφέρεται το εν λόγω τραγούδι δεν είναι ο Αλλάχ.
Στην αργκό του Πενταγώνου, η έκθεση των κρατουμένων σε μουσική πολλών ντεσιμπέλ περιλαμβάνεται στις μεθόδους του λεγόμενου «ελαφρού βασανισμού», ο οποίος επιτρέπεται. Το μεγάλο χιτ του Γκουαντάναμο είναι το «Enter Sandman» των Metallica.
Η τακτική είναι τόσο ευρέως διαδεδομένη, που ένας Ιρακινός κρατούμενος περιέγραψε το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο κρατούνταν ως «η ντίσκο».
Καλλιτεχνική ανοχή
Δυστυχώς, κάποιοι καλλιτέχνες δεν φαίνεται να προσβάλλονται που η μουσική τους χρησιμοποιείται ως βασανιστήριο. Ο Τζέιμς Χέρτφελντ των Metallica δηλώνει χαρούμενος που συμβάλλει στον «εκδημοκρατισμό» των Ιρακινών.
«Αλλωστε», προσθέτει γελώντας, «τόσα χρόνια βασανίζουμε τις οικογένειές μας και τους αγαπημένους μας με τα τραγούδια μας, γιατί να στενοχωρηθούμε για τους Ιρακινούς;».
Προφανώς ο κ. Χέρτφελντ είτε δεν συνειδητοποιεί είτε υποκρίνεται ότι δεν καταλαβαίνει την επιρροή που μπορεί να έχει στον ψυχισμό ενός κρατουμένου η μονότονη επανάληψη της μουσικής ενός τραγουδιού σε ένταση που τρυπάει τα αυτιά επί 24 ώρες.
Ο Μπινιάμ Μοχάμεντ, τρόφιμος του Γκουαντάναμο, μας εξήγησε ότι προτιμούσε να του βάζουν λεπίδες στο πέος, παρά να ακούει αδιάκοπα δυνατή μουσική.
Στα όρια παράνοιας
Πολλές φορές έφτασε στα όρια της παράνοιας, αφού ο ψυχολογικός πόνος είναι πολύ χειρότερος από τον σωματικό. «Φανταστείτε», μας λέει, «να σας έδιναν την εξής επιλογή: Είτε να χάσετε την όρασή σας είτε τη λογική σας. Τι θα προτιμούσατε;».
Πράγματι, ο Μοχάμεντ θα περάσει σύντομα στρατοδικείο, αφού «ομολόγησε», μετά από εκτεταμένη έκθεση σε πάρα πολύ δυνατή μουσική.
Σύμφωνα με έναν από τους ανακριτές του Γκουαντάναμο, ένας τυπικός κρατούμενος «σπάει» μέσα σε τέσσερις ημέρες, αν η μουσική συνοδεύεται και από δυνατό φως.
Το ρήμα «σπάει» είναι βεβαίως ευφημισμός, καθώς είναι αμφίβολο αν τα στοιχεία που δίνουν τα δύσμοιρα θύματα έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα.
Ατυχής επιλογή
Δεν είναι λίγες οι φορές που η επιλογή των τραγουδιών είναι τουλάχιστον ατυχής, όπως το «We are the Champions» των Queen, το οποίο λέει, μεταξύ άλλων, ότι «εξέτισα την ποινή μου χωρίς να έχω διαπράξει έγκλημα», ή το «Killing in the Name Of», των Rage Against the Machine, τραγούδι που καταγγέλλει τον μιλιταρισμό.
Πέραν της μουσικής, χρησιμοποιούνται και άλλοι ήχοι, όπως το κλάμα των μωρών, το οποίο –σύμφωνα με τους βασανιστές– κανένας δεν μπορεί να αντέξει για πολύ.
Αντιδρούν
Σε αντίθεση με τους Metallica, πολλοί καλλιτέχνες έχουν ήδη αρχίσει να αντιδρούν. Το φεστιβάλ Meltdown, που διεξήχθη πρόσφατα στο νότιο Λονδίνο, περιελάμβανε ενημερωτική εκστρατεία κατά της χρήσης μουσικής για βασανισμό.
Ωστόσο, η μουσική βιομηχανία αρνείται επισήμως να πάρει θέση, φοβούμενη την αρνητική δημοσιότητα που θα προκαλούσε η σύνδεση των καλλιτεχνών της με βασανισμούς.
The Guardian
Σύμφωνα με τον αμερικανικό στρατό, ο πρώτος που εμπνεύστηκε τη χρησιμοποίηση της μουσικής ως μέσο βασανιστηρίων ήταν ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος προέτρεψε τον Ιησού του Ναυή να χρησιμοποιήσει σάλπιγγες, προκειμένου να εκφοβίσει τους εχθρούς του και να καταλάβει την Ιεριχώ. Είναι βεβαίως αμφίβολο αν ο Θεός θα ενέκρινε τη λίστα με τα κομμάτια που χρησιμοποιούν σήμερα οι μονάδες ψυχολογικών επιχειρήσεων (PsyOps) των ΗΠΑ για να κάμψουν τις αντιστάσεις των ανακρινόμενων.
Στη διαπασών
Για παράδειγμα, οι κρατούμενοι στο Ιράκ υπομένουν το άκουσμα του «Fuck your God» της death metal μπάντας Deicide, στη διαπασών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Θεός στον οποίο αναφέρεται το εν λόγω τραγούδι δεν είναι ο Αλλάχ.
Στην αργκό του Πενταγώνου, η έκθεση των κρατουμένων σε μουσική πολλών ντεσιμπέλ περιλαμβάνεται στις μεθόδους του λεγόμενου «ελαφρού βασανισμού», ο οποίος επιτρέπεται. Το μεγάλο χιτ του Γκουαντάναμο είναι το «Enter Sandman» των Metallica.
Η τακτική είναι τόσο ευρέως διαδεδομένη, που ένας Ιρακινός κρατούμενος περιέγραψε το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο κρατούνταν ως «η ντίσκο».
Καλλιτεχνική ανοχή
Δυστυχώς, κάποιοι καλλιτέχνες δεν φαίνεται να προσβάλλονται που η μουσική τους χρησιμοποιείται ως βασανιστήριο. Ο Τζέιμς Χέρτφελντ των Metallica δηλώνει χαρούμενος που συμβάλλει στον «εκδημοκρατισμό» των Ιρακινών.
«Αλλωστε», προσθέτει γελώντας, «τόσα χρόνια βασανίζουμε τις οικογένειές μας και τους αγαπημένους μας με τα τραγούδια μας, γιατί να στενοχωρηθούμε για τους Ιρακινούς;».
Προφανώς ο κ. Χέρτφελντ είτε δεν συνειδητοποιεί είτε υποκρίνεται ότι δεν καταλαβαίνει την επιρροή που μπορεί να έχει στον ψυχισμό ενός κρατουμένου η μονότονη επανάληψη της μουσικής ενός τραγουδιού σε ένταση που τρυπάει τα αυτιά επί 24 ώρες.
Ο Μπινιάμ Μοχάμεντ, τρόφιμος του Γκουαντάναμο, μας εξήγησε ότι προτιμούσε να του βάζουν λεπίδες στο πέος, παρά να ακούει αδιάκοπα δυνατή μουσική.
Στα όρια παράνοιας
Πολλές φορές έφτασε στα όρια της παράνοιας, αφού ο ψυχολογικός πόνος είναι πολύ χειρότερος από τον σωματικό. «Φανταστείτε», μας λέει, «να σας έδιναν την εξής επιλογή: Είτε να χάσετε την όρασή σας είτε τη λογική σας. Τι θα προτιμούσατε;».
Πράγματι, ο Μοχάμεντ θα περάσει σύντομα στρατοδικείο, αφού «ομολόγησε», μετά από εκτεταμένη έκθεση σε πάρα πολύ δυνατή μουσική.
Σύμφωνα με έναν από τους ανακριτές του Γκουαντάναμο, ένας τυπικός κρατούμενος «σπάει» μέσα σε τέσσερις ημέρες, αν η μουσική συνοδεύεται και από δυνατό φως.
Το ρήμα «σπάει» είναι βεβαίως ευφημισμός, καθώς είναι αμφίβολο αν τα στοιχεία που δίνουν τα δύσμοιρα θύματα έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα.
Ατυχής επιλογή
Δεν είναι λίγες οι φορές που η επιλογή των τραγουδιών είναι τουλάχιστον ατυχής, όπως το «We are the Champions» των Queen, το οποίο λέει, μεταξύ άλλων, ότι «εξέτισα την ποινή μου χωρίς να έχω διαπράξει έγκλημα», ή το «Killing in the Name Of», των Rage Against the Machine, τραγούδι που καταγγέλλει τον μιλιταρισμό.
Πέραν της μουσικής, χρησιμοποιούνται και άλλοι ήχοι, όπως το κλάμα των μωρών, το οποίο –σύμφωνα με τους βασανιστές– κανένας δεν μπορεί να αντέξει για πολύ.
Αντιδρούν
Σε αντίθεση με τους Metallica, πολλοί καλλιτέχνες έχουν ήδη αρχίσει να αντιδρούν. Το φεστιβάλ Meltdown, που διεξήχθη πρόσφατα στο νότιο Λονδίνο, περιελάμβανε ενημερωτική εκστρατεία κατά της χρήσης μουσικής για βασανισμό.
Ωστόσο, η μουσική βιομηχανία αρνείται επισήμως να πάρει θέση, φοβούμενη την αρνητική δημοσιότητα που θα προκαλούσε η σύνδεση των καλλιτεχνών της με βασανισμούς.