Διαχρονικότητα

[Vicotnik]

Για πείτε ρε παιδιά ποιοί δίσκοι είναι αυτοί που παίζουν από τότε που τους ακούσατε για πρώτη φορά.
Για παράδειγμα, το Nattens Madrigal, τα A Perfect Circle, το Kwoon, τα Omnio και Heart of the Ages και μερικά ακόμη τέλος πάντων, τα ακούω ανελλιπώς 2-3 φορές το μήνα ας πούμε μέσα σε όλα τα καινούρια ή παλιά. Δε τα βαριέμαι. Για πείτε κι εσείς.

[rebelos]

Monster Magnet - Powertrip
Monster Magnet - Dopes To Infinity

[Razor]

ολο το γερμανικο ΘΡΑΣ.

[ion_storm]

Tο Nattens Madrigal τo ακούω ανελλιπώς 2-3 φορές το μήνα ας πούμε μέσα σε όλα τα καινούρια ή παλιά. Δε τo βαριέμαι.

Σωστός...
on topic The Sham Mirrors, Grand Declaration of War, Paranoid. Παιζει αυτά να τα ακούω πιο συχνά.

[GuardianOfIvorytower]

Σίγουρα συγκεκριμένοι δίσκοι Fates (spectre, awaken, no exit, perfect symmetry, parallels) κ Ryche (ep, warning, rage, mindcrime, promised) ακούγονται εναλλάξ ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

[eleventh guardian]

Οι περισσότεροι δίσκοι των περισσότερων metal συγκροτημάτων των '80s.

[GuardianOfIvorytower]

Διαχρονικοί ναι, αλλά όχι με την ίδια συχνότητα με αυτά που έγραψα :D

[Swollen]

αρχικά πρώτα απ'όλα στην κορυφή της διαχρονικότητας βρίσκεται το Dark Side Of The Moon

από κει κ πέρα με τυχαία σειρά:

iron monkey - our problem
raging speedhorn - s/t
led zeppelin - IV
colour haze - s/t
the haunted - s/t
portishead - dummy
spiritual beggars - another way to shine
clutch - blast tyrant
sepultura - roots
jimi hendrix - are you experienced
kyuss - blues for the red sun
my dying bride - the dreadful hours
nick cave - the boatman's call
prodigy - music for the jilted generation
songs ohia - the lioness

αυτά είναι τα διαχρονικά μου (μάλλον)

πς. για sabbath δε λέω. ας πει κάποιος άλλος

[FIXXXER]

Οποιοδηποτε αμφιλεγομενο αλμπουμ που στις πρωτες κριτικες τα περιοδικα της πουτσας το εκραζαν. Κυριως των 90's.

[Griffith]

σε ένα μουσικό φόρουμ όλα τα θρεντς τείνουν να είναι παραλλαγές του post your favorite albums, το έχετε παρατηρήσει αυτό.

[Fireknight]

sosti paratirisi

[jack the ripper]

psychotic waltz - a social grace
psychotic waltz - into the everflow
songs ohia - the lioness
diafora apo fates

[irreligious]

Burzum-hvis lysset tar oss
Mayhem-grand declaration of war
Terror X Crew-έσσεται ήμαρ
Morbid Angel-blessed are the sick
Queensryche-operation mindcrime
Ulver-bergtatt
Pink Floyd-wish you were here
Dave Seaman-buenos aires
Orange Goblin-coup de grace
Satyricon- The Sadowthrone



Aυτά είναι πού ακούω με τη μεγαλύτερη συχνότητα και εξακολουθώ να μήν τα βαριέμαι.Ειδικά τα 3 πρώτα, ήταν τέτοιο το σοκ όταν τα πρωτοάκουσα, που είχανε πάρει εργολαβία τα αυτιά μού, για μέρες.
Griffith δεν είναι αναγκαίο αυτό.Έχω αρκετά αγαπημένα album που δεν τα πόσταρα.Δεν προσφέρονται όλα για συνεχείς ακροάσεις, είναι κάποια πού τα ακούς όσο χρειάζεται(νομίζω ε).

[shora]

αυτα που μου ερχονται ευθυς αμεσως στο μυαλο ειναι:

Dødheimsgard - 666 International
Ulver - Perdition City
Ulver - Marriage of Heaven and Hell
Thorns - Thorns
Virus - Carheart
YOB - The Unreal Never Lived
Shora - Malval

(οκ, πολυφορεμενα αλλα .. .)

[distortionofperception]

σε ένα μουσικό φόρουμ όλα τα θρεντς τείνουν να είναι παραλλαγές του post your favorite albums, το έχετε παρατηρήσει αυτό.

[carheart]

Burzum-hvis lysset tar oss
Mayhem-grand declaration of war
Terror X Crew-έσσεται ήμαρ

fuckin :fear:

[Deniz]

Burzum-hvis lysset tar oss
Mayhem-grand declaration of war
Terror X Crew-έσσεται ήμαρ

fuckin :fear:


Όντως :fear: ρε μαλάκα..
Είσαι φασιστάκι εθνικοσοσιαλισμός γιο φάση..?

[carheart]

τι να σε πω και σένα τώρα :arrow:

[Deniz]

E, πε με και εμένα τώρα..
Δεν γαμεί..

[irreligious]

Burzum-hvis lysset tar oss
Mayhem-grand declaration of war
Terror X Crew-έσσεται ήμαρ

fuckin :fear:


χαχ,προς τί ο φόβος?



deniz καμμία σχέση ρε.μουσικά καθαρά τα κριτήρια

[Witchkiller]

Είναι πολλά

Μεικά που λιώνω αυτό το καιρό

Image - s/t
Accept - Restless and wild
Raven - Wiped out,Rock untill you drop
SRV - Texas Flood,in step
Ten Years After - Undead

[lost_icon]

Metallica -Master Of Puppets-
Solitude Aeturnus -Beyond The Crimson Horizon-,-Downfall-
Rotting Christ -Thy Mighty Contract-,-Non Serviam-
Bolt Thrower -Mercenary-
Tool diskografia
Immortal -Battles In The North- -Blizzard Beasts-
Bathory -Twilight Of The Gods-
Amon Amarth diskografia
Paradise Lost -Draconian Times-,-Shades Of God-
King Diamond -Abigail-,-Conspriracy-,-Them-
Refused -The Shape Of Punk To Come-
Type O Negative -October Rust-,-Bloody Kisses-
Dissection -Somberlain-,-Storm Of The Lights Bane-
Death -Individual Thought Patterns-,-Human-,Symbolic-
Hypocrisy -The Final Chapter-
Nile -In Their Darkened Shrines-
Megadeth -Youthanasia-
Emperor -Prometheus-,-Anthems To The Welkin At Dusk-
Electric Wizard -Dopethrone-,-We Live-,-Witchcult Today-
Sleep diskografia
Satyricon -Nemesis Divina-,-Volcano-
Cannibal Corpse -Tomb Of The Mutilated-,-Kill-
Homo Iratus -Human Consumes Human-
Inveracity -Extermination Of Millions-
Mayhem -Grand Declaration Of War-,-Chimera-
Raging Speedhorn -We Will Be Dead Tomorrow-

kai alla polla apo to xwro tou metal tou petal kai tou tsamikou pou variemai na grapsw...

[nothingman]

δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να ακούει κάποιος το Thorns ή το Themes from WIlliam Blake's blah blah δυο-τρεις φορές το μήνα με την έννοια ότι τουλάχιστον στο μυαλό μου είναι δυο δίσκοι που δεν (πρέπει να) μπαίνουν στην ίδια κατηγορία με τους υπόλοιποι. μου αρέσουν και οι δυο αρκετά, ειδικά το Themes ήταν τεράστιο σοκ όταν το πρωτάκουσα και είναι ακόμη μεγαλύτερο κάθε φορά που το βάζω αλλά δεν είναι δίσκοι αυτοί που τους βάζεις να παίζουν δυο τρεις φορές το μήνα γιατί "αχ, καιρό έχω να ακούσω το Marriage ρε μαλάκα". το Marriage σε βρίσκει, όχι εσύ αυτό. και αν το προχωρήσουμε ακόμη παραπέρα, είναι κάτι που παρατηρώ με όλους τους "δύσκολους" δίσκους. δλδ τους ακούω πολύ και όλα αυτά αλλά από ένα σημείο και μετά απλά τους αφήνω για ειδικές περιόδους. δεν είναι για κάθε στιγμή το Marriage που αναφέραμε, ή το Dummy, ή το Blue train ξερωγω. αυτά. δεν τα λέω όπως τα σκέφτομαι αλλά συμφωνώ γενικά με αυτά που γράφει η αφεντιά μου γιατί ξέρω τι ακριβώς εννοεί.

τες πα.

on topic: Nightstalker - Use, Monster Magnet - Superjudge.


έντιτ: και δεν είναι θέμα "τα βαριέμαι". και προφανώς τα θεωρώ διαχρονικότατα. αλλά.

[shora]

δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να ακούει κάποιος το Thorns ή το Themes from WIlliam Blake's blah blah δυο-τρεις φορές το μήνα με την έννοια ότι τουλάχιστον στο μυαλό μου είναι δυο δίσκοι που δεν (πρέπει να) μπαίνουν στην ίδια κατηγορία με τους υπόλοιποι. μου αρέσουν και οι δυο αρκετά, ειδικά το Themes ήταν τεράστιο σοκ όταν το πρωτάκουσα και είναι ακόμη μεγαλύτερο κάθε φορά που το βάζω αλλά δεν είναι δίσκοι αυτοί που τους βάζεις να παίζουν δυο τρεις φορές το μήνα γιατί "αχ, καιρό έχω να ακούσω το Marriage ρε μαλάκα". το Marriage σε βρίσκει, όχι εσύ αυτό. και αν το προχωρήσουμε ακόμη παραπέρα, είναι κάτι που παρατηρώ με όλους τους "δύσκολους" δίσκους. δλδ τους ακούω πολύ και όλα αυτά αλλά από ένα σημείο και μετά απλά τους αφήνω για ειδικές περιόδους. δεν είναι για κάθε στιγμή το Marriage που αναφέραμε, ή το Dummy, ή το Blue train ξερωγω. αυτά. δεν τα λέω όπως τα σκέφτομαι αλλά συμφωνώ γενικά με αυτά που γράφει η αφεντιά μου γιατί ξέρω τι ακριβώς εννοεί.


που εγραψα οτι τ' ακουω 2-3 φορες το μηνα(γιατι σε μενα αναφερεσαι); λαθος πραμα καταλαβες ή λαθος πραμα καταλαβα εγω απ' το τοπικ. τα 2 αλπουμ που αναφερεις τα ξεθαβω συχνα πυκνα ανα καιρους αλλα οχι 2-3 φορες το μηνα, το εκανα μια περιοδο με το aenima, με αποτελεσμα να το συχαθω ξερωγω. νομιζω πως ειναι σπανιο να βρεις ανθρωπο ν'ακουει το ιδιο αλμπουμ επι 10(πχ) χρονια εστω 2 φορες το μηνα. εκτος αν εισ' αυτος (http://www.last.fm/user/Kikoin/) :!:

[Mitsmann]

Haggard - And Thou shall trust... the seer
Fields of the Nephilim - Elizium
Monster Magnet - Dopes to Infinity

[nothingman]

ναι.
δεν αναφερόμανε σε σένανε σόρα φίλος, στα γρήγορα πήρε το μάτι μου τις απαντήσεις γιατί να πω την αλήθεια δε σας ξέρω και δε με πολύ-νοιάζουν! απλά έπεσε το μάτι μου στο ποστ. στα κλεφτά επίσης πήρε το μάτι μου το πρώτο ποστ που λέει ο τυπάκος ότι "να, αυτοί είναι κάποιοι δίσκοι που τους ακούω δυο τρεις φορές το μήνα" και σκέφτηκε ότι θα ήθελε κάτι τέτοιο και όχι απλά δίσκους που μας άρεσαν από την πρώτη φορά που τους ακούσαμε μέχρι και τώρα που είμαστε κατασταλλαγμένοι και ώριμοι και ψαγμένοι και υποψιασμένοι και γαμάτοι ακροατές. δλδ αυτό κατάλαβα ας πούμε. αν είναι απλά δίσκοι που μας έκαναν κλικ από την πρώτη στιγμή, να με συγχωράτε αλλά φοβάμαι ότι αν απαντήσουν όλοι ειλικρινά θα έχουμε μια μεγάλη σειρά από ποστς με κάτι τεράστιες λίστες για τον καθένα που θαρρώ πως δε θα γεννούσαν και καμιά ιδιαίτερης αξίας συζήτηση.

α. και όντως ακούω το Use και το Superjudge ΠΟΛΥ συχνά. δλδ όντως παίζουν ολόκληρα και δυο και τρεις και παραπάνω φορές το μήνα, εδώ και πολλά χρόνια.

[Shadowking]

Επειδή βιάζομαι, πρώτο στην λίστα το Draconian Times, η λίστα αργότερα.

[Headphones]

houses of the holy

αλλα


νομιζω πως ειναι σπανιο να βρεις ανθρωπο ν'ακουει το ιδιο αλμπουμ επι 10(πχ) χρονια εστω 2 φορες το μηνα.

[animae]

Αν και σχεδόν ποτε δεν βάζω για ακούσω μόνο διάφορα αλμπουμς ολοκληρα(συνηθως κανω και αλλα πραγματα), βαζω ομως αλμπουμς για να ακουσω διαφορα τρακς τους.

The Haunted - rEVOLVEr
Ulver - Perdition city
Coldplay - x&y
Green Carnation - Acoustic Verses
Faith No More - King for a day... kai album of the year
Tea Party - Edges of Twilight

[Candiru]

βασικά είναι τόσα πολλά από 60-90 δεκαετίες που δεν έχει νόημα. Αλλωστε πιο πολύ ακούω παλιά παρά καινούργια, τα οποία σπάνια ξεπερνάνε τις 3-4 ακροάσεις

[dyingfreedom]

Tool - Ænima / Lateralus
Soundgarden - Superuknown
Nine Inch Nails - Downward Spiral
Paradise Lost - Icon
Pink Floyd - Animals
Isis - Panopticon
και ο,τιδήποτε από Rush, περιόδου '76-81 με λίγη παραπάνω αδυναμία στο Permanent Waves.

είναι κι'άλλα φυσικά.

[carheart]

Λοιπόν, bump.

Κάποιος είπε πως τέτοια threads είναι στην ουσία bestof με άλλο όνομα, και πολλοί όντως το κάνουν.

Για αυτό εγώ θα πω ένα album μόνο, το οποίο Είναι διαχρονικό ρε παιδί μου, είναι ο διαχρονικότερος δίσκος των 00's, και αυτό έχει να κάνει με ποιότητα, επιρροή, αριθμό ακροάσεων σε μένα, σχολή ήχου που δημιούργησε, κλπ.

Το αγόρασα ως εξής, ήταν μια χρονιά που ήταν να έρθουν οι Knut στην Αθήνα, αλλά το live είχε ακυρωθεί γιατί φυσικά δεν υπήρχε κανείς να τους ξέρει, ούτε εγώ τους ήξερα, αλλά τι να κάνουμε τώρα, θα πήγαινα. Ήταν 2002, το live ακυρώνεται, και μετά από καναδυο μήνες δε θυμάμαι σε βόλτα στο 7&7, μου λέει το παλικάρι εκεί "ακυρώθηκαν και οι Knut γαμώτη" και εγώ του λέω "ναι ρε κριμα, φερε το Heaven Shall Burn το καινούργιο το whatever" και μου λέει "πάρε καλύτερα αυτό, δεν κοιμάμαι τα βράδια", και μου δίνει το Oceanic των Isis, το διαχρονικότερο album των 00's και παθαίνω σοκ που δεν περιγράφεται, και το ακούω συνεχώς και με κλειστά παράθυρα και ταβάνια, και σε λεωφορεία και σε τραίνα και σε πλοία και σε καράβια. Αρκετούς μήνες μετά, βγαίνει το "Christmas" των Old Man Gloom, και λέω μέσα μου, πως αυτό είναι καλύτερο, και μια φορά έξω από μια συναυλία, λέω σε ένα φίλο, πως "φίλε μου, το christmas είναι καλύτερο από το oceanic, το ξεπέρασε", και ο σοφός γέροντας με φάτσα πιτσιρικά μου είπε "αυτό, νέε, θα το δείξει ο χρόνος". Εγώ περίμενα τον χρόνο, και ο χρόνος που το Oceanic θα σταματήσει να είναι διαχρονικό (oops) δεν έχει έρθει ακόμα.

Και εδώ δεν αναφέρομαι σε underground διαχρονικότητες, μιλάμε πια για ένα ευρύ rock χώρο, στον οποίο οι Isis έπιασαν κορυφές, χωρίς α) να ντροπιάσουν το (σπουδαίο) παρελθόν τους και β) να γίνουν αντιπαθητικοί και mainstream και ρηχοί και τέτοια. Ένα Oceanic είναι διαχρονικό με τον τρόπο που είναι ένα Lateralus, είναι το μόνο album Isis που έχει αυτή την ιδιότητα. Απλώς το Oceanic προσωπικά μου αρέσει και πολύ, οπότε δεν θα αναφέρω άλλο Tool και Radiohead πχ στα της διαχρονικότητας, αν και παίζουν και αυτοί ξεκάθαρα στην ίδια κατηγορία.

Δηλαδή, έχει μέσα το "The Other", το "Carry".

http://i11.photobucket.com/albums/a195/jeikner/460985.jpg

(άλλη μέρα θα γράψω για Nattens Madrigal και Satanic Art)

[kontan]

arxhge moy etri3e h kardia m ayta poy grafeis :touched: k :pink:
o typos sto 7+7 ekeinh th periodo mexri k sobrako ISIS foroyse...
pantws pisteyw oti Oceanic k Panopticon koitazontai katamata... se kamia 10etia 8a fanei pantws h pragmatikh diaxronikothta k oxi h "moda twn kairwn" (gia oles tis mpantes milaw). nomizw pws einai ligo astoxo na milame gia diaxronikothta kykloforiwn ths trexoysas dekaetias. h alh8eia einai oti oi Isis katafernoyn na epireazoyn kosmo k kosmakh akomh k shmera parolo poy oi modes pane k erxontai. sigoura ayto einai deigma diaxronikothas, alla k pali, sto telos mono o xronos 8a dei3ei. k pou 3es, mporei na bgei kykloforia kapoiwn 20arhdwn apo th rwssia k na ta liwsei ola xamw k na toys supportaroyn oi Isis. ayta apo th "romantikh" pleyra.

h kynikh pleyra leei pws den yfistatai diaxronikothta, k einai ola 8ema marketing. An 8elei na poylhsei mia etairia kapoion 8a to kanei. Mporei ayrio-me8ayrio na fygoyn apo thn Ipeceac (pwsskatalegetai) k na toys tsimphsei kamia allh poy na toys xwnei pantoy (akomh perissotero apoti ginetai twra) k gia panta k etsi na mh stamathsoyn na poylane pote, k sto telos na ginoyn eisagwgikh mpanta toy belinekoys twn Iron Maiden k twn Metallica 3erw gw, oi opoioi an den eixan xrhsei swstoy management k promotion de 8a eixan megalyterh tyxh apo toys Artillery px.

dialexte stratopedo skepshs k arxiste to flame :P

[wino]

ίσα ίσα που η διαχρονικότητα δεν έχει να κάνει με μάρκετινγκ. Αν είναι καλός δλδ ένας δίσκος θα ακούγεται συνέχεια, και όχι μόνο στην αρχή λόγω προώθησης. Τα maiden και τα metallica που ανέφερες προφανώς και είναι συγκροτήματα με γαμάτους δίσκους που ακούγονται συνέχεια και δεν φταίει το μάρκετινγκ μόνο για αυτό. Τώρα ότι μπορεί κάτι άλλο να μη γίνει γνωστό και να μην ακουστεί (artillery στο παράδειγμα σου) παρόλο που αξίζει εξίσου με τα προηγούμενα, λόγω προώθησης, δυστυχώς συμβαίνει, αλλά αυτό δεν υποβαθμίζει τα αποπάνω συγκροτήματα και τους δίσκους τους

[kontan]

se kamia periptwsh den ypoba8mhsa tis mpantes poy anefera. e3aloy gia na epilegoyn anamesa se apeires alles, isa isa poy kati 3exwristo 8a eidan oi etairioyxoi panw toys. ayto poy 8elw na pw einai oti sigoyra h poiothta einai prwtarxiko proson gia na ginei kati diaxroniko, alla mporei k to marketing na kanei kati "diaxroniko" (gia logoys symferontos profanws k oxi pragmatikhs a3ias).
sxhmatika to 8ema "diaxronikothta" to blepw sa mia saita. sthn arxh th petas k an einai kalh h kataskeyh ths k to baros ths k o anemos einai eynoikos, mporei na petaei gia arketh wra. an pali einai skarth 8a pesei k 8a tsakistei. bebaia mporei na exeis kanei tsatsia k na dhmioyrgeis elegxomena reymata aera k na th kratas ston aera gia panta (alla an einai kakh k kataskeyh 8a pesei sigoyra arga h' grhgora) ayto omws 8elei xrhma :P

[The Good Son]

Ο δίσκος που θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει ανελλειπώς από το γυμνάσιο ως σήμερα είναι το selling england by the pound των genesis.

[Bereft]

Δεν είναι πολύ γνωστός δισκος. Δεν είναι ουτε ο καλύτερος του είδους. Ομως ειναι για μένα ο ορισμός του διαχρονικού αλμπουμ. Αξιοι μαθητές και διαδοχοι των Disembowelment, οι Evoken στο Quietus δεν κανουν κατι το συγκλονιστικο, δεν ξαναεφευρισκουν το ειδος και δεν γινονται κλισέ. Τα βιολιά, τα πλήκτρα και οι ατμοσφαιρες δεν ειναι για μας. Και ομως εδω ακουγονται τοσο ταιριαστα, κατω απο τονους βρομιάς ξεπυδάει η μοναδική ανασα ελπίδας. Αυτο που κάνει το αλμπουμ να περναει παντα το τεστ του χρόνου ειναι το γεγονος οτι καθε φορα που βαζεις το cd να παιζει, η ανατριχίλα που προκαλεί η εισαγωγη του "In Pestilence Burning" ειναι ιδια με την πρωτη φορα που το ακουσες, η βαρυσημαντη ατμοσφαιρα οταν ξεκινάει το "Where Ghosts Fall Silent" σου προκαλει δεος και οταν οι τελικοι ηχοι του "Attemendous Journey" ειναι το τελευταιο πραγμα που μενει στ αυτια, μια ασυγκρατητη ορμή σε ωθει να ξαναπατησεις το play...

http://japc.uncovering.org/playlists/mp3_collection/evoken_-_quietus.jpg

[tt39]

Εγώ νομίζω ότι όσο πιο "δύσκολος" και καλά ο δίσκος τόσο περισσότερη διαχρονικότητα έχει γιατί ανακαλύπτεις συνέχεια καινούρια πράγματα και δεν το βαριέσαι εύκολα. Για μένα ο δίσκος που ακούω περισσότερο από όλους εδώ και κανα 2 χρόνια είναι το Frances the Mute των Mars Volta, το οποίο σημειωτέον δεν είναι ο αγαπημένος μου δίσκος τους (σύνταξη παναγιά μου). Απλά στην αρχή που τον είχα πάρει άκουγα περισσότερο το L'Via και το Widow και τώρα ακούω κάθε βδομάδα το Cassandra Gemini, και τα 32 λεπτά του!

Γαμάτος δίσκος, πάρτετόνα.