View Full Version : ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές
Είπα στη νονά του γιού μου να του το φέρει για δώρο και τελικά κατά την κρίση μου ήταν για πιο μεγάλα παιδιά (12 και πάνω) λόγω αφηγηματικής δομής και όχι λόγω του "άσεμνου" περιεχομένου και κάθησα εγώ να το διαβάσω πρώτος.
Είναι το βιβλίο που τα φασιστοειδή κατόρθωσαν να το αποσύρουν από παιδικές βιβλιοθήκες και σχολεία κάπου αρχές της χρονιάς. Η πλάκα είναι ότι το αντίτυπο που αγόρασα είναι 10η έκδοση Απρίλης 2008. Η συγγραφέας, Ερση Σωτηροπούλου, πρέπει να ευγνωμονεί τα φασιστοειδή αυτά που συνετέλεσαν στην επανέκδοση και αύξηση της διάδοσής του.
Το βιβλίο είναι πολύ καλό, εξαιρετική γλαφυρή γλώσσα, ακόμα και σε θέματα που θεωρούνται ταμπού, ειδικά για την "αγνή" παιδική ψυχή. Η συγγραφέας δεν μασάει και αναφέρει όλα με το όνομά τους και με κάθε λεπτομέρεια. Πολύ εντύπωση μου έκανε η διάρθρωση της ιστορίας, σκόρπια κομμάτια διαφόρων καταστάσεων που σιγά σιγά αποκτούσαν μια ενότητα, θυμίζοντας διάφορα εφέ στην οθόνη όπου πολλά κομμάτια μέσα σε ένα στροβιλισμό οδηγούνται στη θέση τους και σχηματίζουν μια ενότητα/εικόνα.
Μια υπόθεση καθημερινότητας, επίτηδες χωρίς ιδιαίτερη πλοκή και με ελάχιστες εκπλήξεις, αλλά ο τρόπος διήγησης σε καθηλώνει.
Από τη μια αίσχος που στιγματίστηκε ένα τέτοιο μυθιστόρημα, από την άλλη πάλι έγινε γνωστό σε πολλούς. Στο βιβλιοπωλείο δε, ο βιβλιοπώλης είχε γραμμή να προειδοποιεί τον αγοραστή για το περιεχόμενο του βιβλίου και η νονά με πήρε τηλέφωνο για να με ενημερώσει σε περίπτωση που δεν γνώριζα το περιεχόμενο για να δώσω το ΟΚ.
MoRmEnGiL
15-06-2008, 20:22
De gnwrizw to periexomeno kai de boh8ises k poly k esy alla exei plaka na to psa3eis ana xwra ti 8ewreite katallhlo gia ta paidia kai ti oxi. Px sthn iapwnia ta paidia wres wres ta lypamai.
Giati omws einai auto edw kai oxi sto politiks?
η υπόθεση ξετυλίγεται (ή μάλλον τυλίγεται) α) γύρω από δυο αδέλφια, η αδελφή βαριά άρρωστη σε νοσοκομείο, ο αδελφός ψάχνεται γενικώς, β) δυο μικρές αδελφές που ζουν σε χωριό, η μια σφόδρα ερωτευμένη με ένα άγνωστό της παιδί της περιοχής, γ) Εναν νοσοκόμο με πορνοδιαστροφικές τάσεις, δ) μια αλανιάρα γκόμενα της ιατρικής σχολής, ε) μια μάινα (το ομιλόν πουλί).
Σε όλη την πλοκή αυτές οι φαινομενικά ανεξάρτητες ιστορίες του καθένα, έρχονται κοντά, αλληλοδιαπλέκονται, συγκρούονται και σταδιακά αποκτάς μια ενότητα-αφήγηση για το πώς όλα έχουν συσχετιστεί.
Σημεία που ενοχλούν τους καθως πρέπει ειναι η ελευθερία στη γλώσσα, όπου χωρίς να γίνεται κατάχρηση αναφέρονται οι λέξεις ταμπού με το όνομά τους, αναφέρονται καθημερινές ενασχολήσεις που αποφεύγουμε να τις αναφέρουμε δημόσια αλλά όλοι γνωρίζουν για αυτά και τα ακούν στην καθημερινότητά τους αβέρτα. (πχ περιγραφή πώς της ήρθε περίοδος και πλενόταν, κλπ, κλπ, αυνανισμό, λάιτ περιγραφή σεξουαλικών πράξεων, παιδοφιλία, κλπ). Οπότε ποιός ο λόγος να μην αναφέρονται και σε ένα μυθιστόρημα.
Επίσης σε κάποια φάση του μυθιστορήματος μια ηρωίδα με συγγραφικό ταλέντο γράφει ακαταλαβίστικα και βλακείες για τους άλλους, όμως αυτή επιμένει γιατί είναι κάτι δικό της. Εδώ κάπου σαν να προμηνύει η συγγραφέας και τις φετινές αντιδράσεις των συντηρητικών, αν και το βιβλίο είχε πολύ καλή επιτυχία από το 1999 οπότε πρωτοεκδόθηκε.
Επαναλαμβάνω ότι η αφηγηματική δομή, περιγραφές και γλώσσα του μυθιστορήματος είναι για εφηβική ηλικία, είναι και γύρω στις 300 σελίδες και δύσκολα μικρότερο παιδί θα πιάσει να το διαβάσει χωρίς να βαρεθεί γρήγορα.
Εδώ είναι η θέση του, μια και είναι λογοτεχνία. Αλλά και το εξωκειμενικό κοινωνικοπολιτικό κόντεξτ ενός βιβλίου (αποδοχή, αντιδράσεις του κοινού, απαγορεύσεις, κλπ) ανήκει και αυτό στο βιβλίο και το ακολουθεί για πάντα κατά πόδας
εγω παντως ειχα διαβασει στα 10 τον εραστη της Λεηδης Τσατερλη
εγω παντως ειχα διαβασει στα 10 τον εραστη της Λεηδης Τσατερλη
τα σημερινά παιδιά (ενδεικτικά 8-15) δεν διαβάζουν σχεδόν καθόλου.
Βασικά, αν θεωρείτε το South Park ότι άνετα δικαιούται να το βλέπει ένα παιδί (ο δικός μου το είδε το έργο και του άρεσε), γιατί να μην διαβάζει και ένα τέτοιο βιβλίο.
ε με τετοιο τιτλο βιβλιου δεν μου κανει εντυπωση
εδιτ, αμα θες να διαβασει το παιδι σου, παρτο απο το χερι και πηγαινετε σε ενα βιβλιοπωλειο και πες του να διαλεξει μονος του ο,τι θελει.
Η χιονάτη και οι 7 Αυνάνοι θάταν καλύτερος τίτλος βιβλίου για αυτή την ηλικία
ναι ενταξει δεν με νοιαζει αν αυνανιζεται, ευχαριστω
Candiru, πόσο χρονών είναι ο γιος σου?
Και σου φαίνεται αυτό βιβλίο για 10-χρονο παιδί? Το ότι υπάρχει παιδοφιλία στην κοινωνία πχ, σημαίνει ότι πρέπει να εξοικιόνονται τα παιδιά με αυτήν?
Ε εντάξει μωρέ υπάρχουν ανώμαλοι, οπότε αν σου την πέσει κανείς πιτσιρίκο μη ψαρώσεις, της κοινωνίας είναι
ναι ενταξει δεν με νοιαζει αν αυνανιζεται, ευχαριστω
Η χιονάτη και οι 7 βαρβάτοι τότε
Και σου φαίνεται αυτό βιβλίο για 10-χρονο παιδί? Το ότι υπάρχει παιδοφιλία στην κοινωνία πχ, σημαίνει ότι πρέπει να εξοικιόνονται τα παιδιά με αυτήν?
Ε εντάξει μωρέ υπάρχουν ανώμαλοι, οπότε αν σου την πέσει κανείς πιτσιρίκο μη ψαρώσεις, της κοινωνίας είναι
πρώτα πρώτα ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα το διάβαζε ένα παιδί 10 χρονών λόγω αφηγηματικής δομής (πολλές σελίδες, ιδιομορφία στον τρόπο που εκτυλίσσεται η ιστορία, πολλές λεπτομερείς περιγραφές, κλπ που κουράζουν). Ομως θα το διάβαζε άνετα ένα 15χρονο που τα ξέρει όλα και ψάχνεται. ΟΜΩΣ, αυτό το βιβλίο, ενώ είχε εγκριθεί να βρίσκεται σε βιβλιοθήκες σε σχολεία, αποσύρθηκε από τις σχολικές βιβλιοθήκες και παιδικές βιβλιοθήκες μετά από παρέμβαση της εκλησίας και του ΛΑΟΣ. Εκεί δεν έχουν μόνο βιβλία για κάτω των 10, ούτε και σχολείο είναι μονο το δημοτικό.
MoRmEnGiL
17-06-2008, 22:49
Re kanti symfwnoi kalo einai ta paidia na einai 3epsarwmena kai pxio anoixtomyala kai sigoura einai megalo atou gia thn zwh tous na exoune diabasei kai 5-10 biblia sthn paidikh tous hlikia.
Alla gia 10 xronwn, de 8a sou proteina na ton afhseis na to diabasei akoma. Not just yet.
Re kanti symfwnoi kalo einai ta paidia na einai 3epsarwmena kai pxio anoixtomyala kai sigoura einai megalo atou gia thn zwh tous na exoune diabasei kai 5-10 biblia sthn paidikh tous hlikia.
Alla gia 10 xronwn, de 8a sou proteina na ton afhseis na to diabasei akoma. Not just yet.
δεν μπορεί να το διαβάσει, αυτό λέω. Αν η συγγραφέας ήθελε να γράψει για 10χρονα για τα ίδια θεματα (σεξουαλικότητα, ενασχόληση με περιγεννετικές ζώνες, κλπ) θα επέλεγε άλλη γλώσσα, λιγότερες σελίδες και πιο πολλές εικόνες και άλλη αφηγηματική δομή πιο κοντά στις παραστασεις και ανησυχίες ενός 10χρονου.
με λίγα λόγια ήταν λάθος επιλογή αυτό το βιβλίο, όχι όμως λόγω περιεχομένου. Οπως ήταν λάθος επιλογή να του πα'ρω στα 4 του την τελευταία μαύρη γάτα του Τριβιζά (200 και βάλε σελίδες, κάτι που ούτε τώρα δεν μπαίνει στον κόπο να το διαβάσει
εγω παντως μετα τον Εραστη διαβασα τις Χιλιες και Μια νυχτες και ειχε και φωτογραφιες. δοκιμασε το
έπαθες τίποτε που τα διάβασες και τα είδες;
αν η επομενη ερωτηση ειναι ποτε αρχισα να αυνανιζομαι, τοτε.
κατα τα αλλα, ο,τι σου ειχα πει στην προηγουμενη σελιδα.
αν αυτό το βιβλίο συντέλεσε να ξυπνήσει η σεξουαλικότητά σου, τότε ωφελήθηκες
το δωρεαν mtv συνετελε σε αυτο. εβλεπα σολτ εν πεπα βιντεοζ
το δωρεαν mtv συνετελε σε αυτο. εβλεπα σολτ εν πεπα βιντεοζ
στην τουαλέτα όμως πήγαινες με το βιβλίο, όχι με την τιβί :wink:
δεν νομιζω οτι διαβαζα στην τουαλετα τοτε
Μια... μυθιστορηματική περιπέτεια
Το χρονικό του βιβλίου από το '99 που πρωτοεκδόθηκε
Το μυθιστόρημα της Ερσης Σωτηροπούλου «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές» εκδόθηκε το 1999 από τον «Κέδρο». Κέρδισε το 2000 τις υψηλότερες λογοτεχνικές διακρίσεις, δηλαδή τόσο το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας όσο και αυτό του περιοδικού «Διαβάζω». Την επιτροπή των Κρατικών Βραβείων, που ο δικαστής Δημήτρης Γαβαλάς κατακρίνει για την απόφασή της, αποτελούσαν οι: Γιάννης Παπακώστας, Δημήτρης Αγγελάτος, Κατερίνα Κώστιου, Αλέξανδρος Αργυρίου, Μάριος Μαρκίδης, Δημήτρης Νόλλας, Στρατής Χαβιαράς και Στρατής Πασχάλης.
Το «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές», που ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου το χαρακτήρισε «ένα από τα ωραιότερα κείμενα της τελευταίας δεακετίας», έμελλε να γίνει το πιο επιτυχημένο, καλλιτεχνικά και εμπορικά, βιβλίο της Ερσης Σωτηροπούλου («Η φάρσα», «Μεξικό», «Χοιροκάμηλος», «Ο βασιλιάς του φλίπερ», «Διακοπές χωρίς πτώμα», «Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα», «Δαμάζοντας το κτήνος» κ.ά.).
Στο τολμηρό στη μορφή βραβευμένο μυθιστόρημα, πέντε πρόσωπα, εντελώς καθημερινά, έρχονται αντιμέτωπα με ακραίες καταστάσεις. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η Νίνα, ένα 12χρονο κοριτσάκι, ονειροπαρμένο και προικισμένο, που στο τέλος του βιβλίου μπαίνει στην εφηβεία της έχοντας αποκτήσει μέσα από τις εμπειρίες της προσωπική φωνή.
Δικαίως ο Αλέξης Ζήρας το αποκάλεσε «μυθιστόρημα νεανικής μαθητείας», ενώ ο Δημήτρης Νόλλας επισήμανε ότι όπως όλα τα βιβλία της Σωτηροπούλου «εμπεριέχει στοιχεία παιδικότητας, όχι όμως των καλοχτενισμένων και καλοσιδερωμένων γερόντων μικρής ηλικίας, αλλά εκείνων των ζωντανών διαβολάκων και συχνά «διεστραμμένων» κακών παιδιών (των τεράτων με μια λέξη), που ψάχνουν πάντα να δουν "τι έχει μέσα"».
Από την πρώτη στιγμή της έκδοσής του αλλά κυρίως μετά τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος και την προοπτική που ανοίχτηκε να σταλεί στις σχολικές βιβλιοθήκες άρχισε ο Γολγοθάς του μυθιστορήματος. Ο πρώτος που το ανακάλυψε και το έβαλε στο μάτι ήταν ο βουλευτής Αρκαδίας της Ν. Δημοκρατίας (και μετέπειτα υφυπουργός Πολιτισμού) Πέτρος Τατούλης. Με ερώτησή του στη Βουλή (Οκτώβριος 2001) ζητούσε την απόσυρση του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες, χαρακτηρίζοντάς το «πορνογραφικό». Πολύ αργότερα, πάντως, το 2005, ο κ. Τατούλης εξέφρασε δημόσια την αυτοκριτική του για τον πόλεμο κατά της Σωτηροπούλου, λέγοντας: «Και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι και συχνά υποπίπτουν σε σφάλματα».
Να θυμίσουμε ακόμη ότι το «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές» έχει μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, κερδίζοντας εξαιρετικές κριτικές.
ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ:
Γιατί τέτοιος φόβος για τις λέξεις;
«Πάλι οι Ταλιμπάν... Είναι μια εξωφρενική απόφαση που υποστηρίζεται από ένα τραγελαφικό κείμενο. Γιατί τέτοιος φόβος για τις λέξεις; Δεν υπάρχουν καλές και "βρώμικες" λέξεις. Πίσω από μια βιτρίνα ηθικοπλαστικών προθέσων κρύβεται μια κοινωνία συντηρητική και μικρόψυχη, που εξοστρακίζει τους φόβους της με το κυνήγι μαγισσών.
Ο πρώτος αναγνώστης του "Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές" ήταν η κόρη μου, δεκατριών χρόνων τότε. Το διάβαζε κεφάλαιο με κεφάλαιο, ενώ γραφόταν, και ήθελα τη γνώμη της γιατί κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι η Νίνα, ένα κορίτσι της ηλικίας της, ένα πλάσμα ζωντανό γεμάτο περιέργεια, που καταφέρνει να σπάσει τον κλοιό των "έτσι πρέπει" και "έτσι συνηθίζεται" για να βρει την προσωπική της φωνή».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/04/2008
http://www.hootersmagazine.com/images/hootersgirls/largemag/cover71.jpg
Ερση Σωτηροπουλου
Στυφοί καρποί
Ενα γαϊτανάκι σχέσεων με ψεύτικες φιλίες, βιαστικούς έρωτες και γνωριμίες με προοπτικές, μέσα από τις πνευματώδεις ανατροπές μιας ώριμης γραφής.
ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ
Το μυθιστόρημα της Ερσης Σωτηροπούλου είναι σαν τον καρπό του τίτλου. Οταν τον πιάσει κανείς στα χέρια του, μοιάζει με ζουμερό πορτοκάλι αλλά αφήνει στυφή γεύση από νεράντζι. Και αυτό γιατί οι ήρωές της ζητούν ψιχία στοργής, όχι απεγνωσμένα, ούτε όμως και συνειδητά. Στην πνιγηρή ατμόσφαιρα του αθηναϊκού καύσωνα γνωρίζουμε ένα ένα τα πρόσωπα. Ο άεργος Ισίδωρος (άλλως Σιντ, παραπέμποντας στον Vicious των Sex Pistols) αρέσκεται να φτύνει πάνω στην τηλεόραση. Η αδελφή του, η Λία, έχει προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό Hcnvmb και νοσηλεύεται. Ο νοσοκόμος της, Σωτήρης, ζει μόνος αλλά επισκέπτεται συχνά τους γονείς του στο χωριό. Ο Σιντ και ο Σωτήρης γνωρίζονται μέσα από μια φάρσα (συνθήκη που η συγγραφέας γνωρίζει άριστα), μοιράζονται ένα κορίτσι, την Τζούλια, και ανεπιτυχώς επιχειρούν να αφανίσουν τη 12χρονη Νίνα. Ολα αυτά με υπόκρουση τη στριγκιά φωνή της μάινας που επαναλαμβάνει «γεια σου, Μαρία».
Το Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές είναι ανισοβαρές στην προσέγγιση των ηρώων. Τα δύο αδέλφια, ο Σιντ και η Λία, παρουσιάζονται χωρίς βάθος πεδίου, με ελάχιστα στοιχεία να μας βοηθούν να αναπλάσουμε το παρελθόν τους· αρκεί όμως η αναφορά στον πατέρα, που τα χτυπούσε προς εκτόνωση, για να πάρουμε μια γεύση του περιβάλλοντος όπου ανατράφηκαν. Αντιθέτως, οι γονείς του Σωτήρη εμφανίζονται ως δευτεραγωνιστές, με το ευρύτερο σόι να κάνει «περάσματα» σε τραπεζώματα. Παίρνουν τον λόγο, έχουν άποψη και μάλιστα από τη συζήτηση προκύπτει το μότο «αφήστε τα πρόβατα στους τσοπάνους», κάτι που αποφθεγματικά διατυπώνει ο πατέρας σε κάθε ευκαιρία. Για την Τζούλια μαθαίνουμε ότι σπουδάζει βοηθός σε ιατρικά επαγγέλματα, προτιμά τους γκέι για παρέα, χορεύει λάγνα αλλά τα υπόλοιπα μένουν φλου. Τέλος, η Νίνα είναι εργαζόμενο παιδί (τουλάχιστον κατά την περίοδο των διακοπών) βοηθώντας στο σερβίρισμα στο καφενείο της θείας της. Η σχέση της με την οικογένειά της παρουσιάζεται κάπως θολή.
Η συνάντηση κάποιων προσώπων είναι προκλητικά συμπτωματική. Ισως επειδή η Ερση Σωτηροπούλου πιστεύει στη δύναμη του τυχαίου. Ισως πάλι αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις των ανθρώπων εξελίσσονται πέρα από την ατομική βούληση. Ετσι καθώς το βιβλίο αναπτύσσεται γραμμικά σε σχέση με τον χρόνο, με γωνιώδεις ελιγμούς ως προς το θέμα οι ήρωες εμφανίζονται με μια θεατρική οικονομία, συνήθως ανά δύο. Ο Σιντ επισκέπτεται την αδελφή του στο νοσοκομείο αλλά εκείνη κατά κανόνα βαριέται νωρίς και του ζητεί με τον τρόπο της να φύγει. Εν γένει έχει διάθεση αναπόλησης αλλά αυτός είτε αμφισβητεί τις αναμνήσεις ως ψευδείς είτε τις έχει θάψει στο υποσυνείδητο. Το επόμενο ντούο αποτελείται από τον Σιντ και την Τζούλια: γνωρίζονται από ένα παράδοξο «καμάκι» (όπου η Σωτηροπούλου καταθέτει ένα από τα καλύτερα δείγματα του χιούμορ της) και καταλήγουν στο κρεβάτι χωρίς πολλές συζητήσεις.
Μια άλλη δυάδα αποτελείται από την ασθενή Λία και τον νοσοκόμο Σωτήρη που την αντιμετωπίζει ως τη «βλαμμένη στον θάλαμο έντεκα», λόγω των ιδιοτροπιών της. Το ενδιαφέρον αρχίζει να εντείνεται όταν ο Σιντ αναλαμβάνει για χάρη της αδελφής του να τιμωρήσει τον Σωτήρη. Οι δύο νέοι άνδρες είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Ο ένας ξυπνά με μπίρα, σέρνεται στα μπαρ χωρίς να αγωνιά για την ανεργία και μόνο όταν φέρνει ένα κορίτσι στο σπίτι θυμώνει που το έχει σαν τρώγλη. Ο άλλος είναι ανέραστος, ζει σε κλινική καθαριότητα και είναι τόσο τυπικός που κάθε φορά που πάει στο χωριό αγοράζει πάστες για τη μάνα του. Ο Σιντ λοιπόν του κάνει μια φάρσα, τον πείθει ότι υπήρξαν συμμαθητές (παρ' ότι η διαφορά ηλικίας είναι εμφανής), τον προσκαλεί σε δείπνο και, τέλος, κερδίζει την εμπιστοσύνη του. Το κλου είναι να του φορτώσει το ομιλούν πτηνό για να του αναστατώσει τη ζωή. Ο μοναχικός νοσοκόμος πιστεύει ότι απέκτησε έναν φίλο και τον κάνει συνένοχο σε ένα μυστικό. Θέλει να εξαφανίσει την ανήλικη Νίνα στο παραθαλάσσιο χωριό γιατί πιστεύει ότι τον αναγνώρισε την ώρα που επιδιδόταν στην προσφιλή συνήθεια της επιδειξιμανίας (ιδιαιτερότητα που έχει απασχολήσει ξανά τη συγγραφέα). Το κορίτσι βέβαια δεν έχει πάρει χαμπάρι: δέχθηκε το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα που της προσέφερε για να τον κοιτάει, αγόρασε δύο σουβλάκια και συνέχισε να ονειροπολεί και να γράφει στίχους για το αγόρι που έχει κιαλάρει.
Ο ρόλος της Νίνας στη μυθοπλασία είναι και αυτός ανισοβαρής καθώς ο μόνος κοινός τόπος στην ιστορία είναι οι δύο συναντήσεις με τον «ανώμαλο» και η άτσαλη απόπειρά του να την παγιδεύσει. Εν τούτοις οι σελίδες της είναι από τις πιο ωραίες στο βιβλίο, όπως και η περιγραφή του νεανικού έρωτα (πηγαίνει στην προκυμαία μόνο και μόνο για την πιθανότητα να τον δει να περνά φορώντας τα New Balance παπούτσια του). Για να κλείσει ο κύκλος, η Τζούλια γνωρίζει τον Σωτήρη πάλι συμπτωματικά, στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου για τα ιατρικά επαγγέλματα. Πηγαίνει στο σπίτι του όπου συναντά τη μάινα και αντιλαμβάνεται σημάδια που την πείθουν ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός και αυτό που νομίζουμε απίθανο ή ακραίο είναι απλά η καθημερινότητα. Στο τέλος του βιβλίου τα πάντα έχουν προδοθεί αλλά κανείς δεν νιώθει προδομένος. Η φιλία, η ερωτική σχέση, η αδελφική αγάπη, όλα υποδαυλίζονται, χωρίς όμως να υπάρχουν συναισθηματικές απώλειες.
Η γενιά της μικρομεσαίας ηλικίας εμφανίζεται ελαφρώς απαθής, σκληρή, πικραμένη. Ευτυχώς η Ερση Σωτηροπούλου πεδικλώνει την αφήγηση με πνευματώδεις ατάκες και δεν επιτρέπει να χαθεί η καλή διάθεση. Κάτι ακόμη: οι διάλογοι είναι επιτέλους αληθινοί. Οι ήρωες μιλούν σαν κανονικοί άνθρωποι αφήνοντας κατά μέρος τις λογοτεχνίζουσες μακρηγορίες που κατατρύχουν νεότερους συγγραφείς (και τους αναγνώστες τους). Η τελική εντύπωση είναι ότι το ανομοιοβαρές ήταν και το επιθυμητό. Και ότι η Ερση Σωτηροπούλου βάζει κάθε φορά τον πήχυ και πιο ψηλά.
Το ΒΗΜΑ, 01/01/2000 , Σελ.: S16
Κωδικός άρθρου: B12804S161
σε καμια περιπτωση και καθολου μα καθολου δεν με επεισε αυτη η λογοτεχνικη κριτικη να δωσω το βιβλιο να το διαβασει ο σκυλος που θα μπορουσα να ειχα. γι'αυτο σου λεω παμε:
http://www.playboy.com/magazine/cover-gallery/2004/03/imx/2004-03-B-lrg.jpg
τι σχέση έχει η λάιφ στάιλ οφθαλμολάγνα πορνογραφία με το συγκεκριμένο μυθιστόρημα που απλώς λέει τα πράγματα όπως τα βιώνουμε στην καθημερινότητα.
fandango
19-06-2008, 13:27
τα σημερινά παιδιά (ενδεικτικά 8-15) δεν διαβάζουν σχεδόν καθόλου.
sad but true.
Η "μαύρη γάτα" του Τριβιζά είναι γαμάτο βιβλίο, αλλά περίμενε 4-5 χρόνια ακόμα. Προς το παρόν παρτου το "σεντούκι με τις 5 κλειδαριές". :wink:
Powered by vBulletin® Version 4.2.3 Copyright © 2026 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.