Ποιήματα

[ifinoi]

Meta apo ena syntomo search de brhka antistoixo topic, an yparxei svhste to ayto.

O titlos nomizw einai kseka8aros, edw mporoume na postaroume poihmata pou diavasame kai mas ekanan kalh entypwsh.


Ksekinw me enan apo tous pleon agaphmenous:

Robert Frost - Fire and Ice


Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favour fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

[iskra]

A Supermarket in California
Allen Ginsberg


What thoughts I have of you tonight, Walt Whitman, for
I walked down the sidestreets under the trees with a headache
self-conscious looking at the full moon.
In my hungry fatigue, and shopping for images, I went
into the neon fruit supermarket, dreaming of your enumerations!
What peaches and what penumbras! Whole families
shopping at night! Aisles full of husbands! Wives in the
avocados, babies in the tomatoes!--and you, Garcia Lorca, what
were you doing down by the watermelons?

I saw you, Walt Whitman, childless, lonely old grubber,
poking among the meats in the refrigerator and eyeing the grocery
boys.
I heard you asking questions of each: Who killed the
pork chops? What price bananas? Are you my Angel?
I wandered in and out of the brilliant stacks of cans
following you, and followed in my imagination by the store
detective.
We strode down the open corridors together in our
solitary fancy tasting artichokes, possessing every frozen
delicacy, and never passing the cashier.

Where are we going, Walt Whitman? The doors close in
an hour. Which way does your beard point tonight?
(I touch your book and dream of our odyssey in the
supermarket and feel absurd.)
Will we walk all night through solitary streets? The
trees add shade to shade, lights out in the houses, we'll both be
lonely.

Will we stroll dreaming of the lost America of love
past blue automobiles in driveways, home to our silent cottage?
Ah, dear father, graybeard, lonely old courage-teacher,
what America did you have when Charon quit poling his ferry and
you got out on a smoking bank and stood watching the boat
disappear on the black waters of Lethe?

[LokiTricksterGod]

δεν λέει να ξαναβάλω γκίνσμπεργκ όσο κι αν το θέλω, με πρόλαβε ο ίσκρα, οπότε:

Langston Hughes - The Trumpet Player

The Negro
With the trumpet at his lips
Has dark moons of weariness
Beneath his eyes
Where the smoldering memory
Of slave ships
Blazed to the crack of whips
About his thighs.

The Negro
With the trumpet at his lips
Has a head of vibrant hair
Tamed down,
Patent-leathered now
Until it gleams
Like jet-
Were jet a crown.

The music
From the trumpet at his lips
Is honey
Mixed with liquid fire.
The rhythm
From the trumpet at his lips
Is ecstasy
Distilled from old desire-

Desire
That is longing for the moon
Where the moonlight's but a spotlight
In his eyes,
Desire
That is longing for the sea
Where the sea's a bar-glass
Sucker size.

The Negro
With the trumpet at his lips
Whose jacket
Has a fine one-button roll,
Does not know
Upon what riff the music slips
Its hypodermic nieedle
To his soul-

But softly
As the tune comes from his throat
Trouble
Mellows to a golden note.

από μια πανέμορφη συλλογή ονόματι jazz poems. συνήθως δεν τα πάω καλά με την ομοιοκαταληξία και αυτό εδώ έχει μερικά φάουλ (κάτι liquid fire / desire) αλλά και μόνο η τελευταία στροφή θαρρώ αποζημιώνει.

μπράβο για το τόπικ ιφινόη.

[ifinoi]

Ontws h teleytaia strofh apozhmiwnei!

[ifinoi]

Και για να ξεκινήσουμε και με κάτι ελληνικό


Γιάννης Σκαρίμπας - Εαυτούληδες


Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,
ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη
και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—
τα λάθη.

Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες
όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες
—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-
μου όλες.

A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες
μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,
έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—
παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα
μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,
όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα
—εμβατήρια!

Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,
με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους
νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα
στούς δρόμους.

Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,
μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια
οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —
τα θούρια...

[iskra]

mias kai piasame ta ellinika (eksairetikos o skarimpas pragmatika) parte ena oreo apo ton trito kalytero ellina poiiti, ton manoli anagnostaki:

Νέοι της Σιδῶνος

Κανονικὰ δὲν πρέπει νἄχουμε παράπονο
Καλὴ κι ἐγκάρδια ἡ συντροφιά σας, ὅλο νιάτα,
Κορίτσια δροσερά- ἀρτιμελῆ ἀγόρια
Γεμάτα πάθος κι ἔρωτα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴ δράση.
Καλά, μὲ νόημα καὶ ζουμὶ καὶ τὰ τραγούδια σας
Τόσο, μὰ τόσο ἀνθρώπινα, συγκινημένα,
Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ πεθαίνουν σ᾿ ἄλλην Ἤπειρο
Γιὰ ἥρωες ποὺ σκοτωθῆκαν σ᾿ ἄλλα χρόνια,
Γιὰ ἐπαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,
Γιὰ τὸν καημὸ τοῦ ἐν γένει πάσχοντος Ἀνθρώπου.
Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)



an thelete rikste mia matia edo (http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/manolhs_anagnwstakhs_poems.htm) gia perissotera.

[ifinoi]

Apo Anagnwstakh pragmatika einai poly dyskolo na dialekseis poihma.
Thanks kai gia to link.

Apo periergeia ka8ara, oi 2 prwtoi kalyteroi poioi einai gia sena?

[iskra]

o taki tsan kai i eui droutsa

[ifinoi]

A eisai tou klassikou repertoriou.

[Mitsmann]

Το Τακι Τσαν ειναι το γελοιωδεστερο ονομα που μπορεις να κανεις καριερα.
ξεπερναει και το Περλεπες.


δε θελω να πλατιασω οφφ τοπικ, ζητω συγνωμη.

[LokiTricksterGod]

τρόμαξα, είδα ποστ μίτσμαν και γέμισα περιέργεια για το τι είδους ποίημα πόσταρε. ένα όνειρο, εμβρυακό ακόμα, γκρεμίστηκε. i should have known better. :|

http://www.engonopoulos.gr/_imagesEL/po-taKleidokymvala.gif

[Mitsmann]

Φιλε Λοκη, κατα καιρους εχω ποσταρει παρα πολλα ποιηματα στο Ερ.

δικα μου.

[Mitsmann]

Χ γυρνα
Το φορουμ εμεινε σαν αλλη ΚΑΛΑΣ στηλη
ο Σουωλεν κατεβαζει τη ρακη
ω! πως μας λειπει ενα βροντερο καντηλι

Χ γυρνα
Τα τοπικς μενουν τωρα στη σιωπη
η Χαβοκ κανει φωτοσοπ καραφλες
κι ο Λοκαστ στριβει ψαχνοντας ροπη

Χ γυρνα
σ ειδα στον υπνο μου σαν ονειρο απο μπαφο
η Σκαρλετ ητανε τραβελι με καυλι
κι ο Γου Χου στελνει Καραμπελα στον ταφο

Χ γυρνα
φευγεις και στραβωσε το ερμο μου το Καρμα
ψαχνει το Γιανγκ να βρει το ασωτο το Γιν
κι ο Φρηκ πενθωντας βγαινει απ το αρμα

Χ γυρνα
Αττιλας πηγε με μια Κυπρια στην Ανάφη
ο κοσμος ολος βουρκωσε με μια
Μονος ο Ζουντσαηλντ τραγουδαει στου Παπαφι

Χ γυρνα
μες τη βροχη κοιτα πως κλαιει το Μπιφτεκι
μυαλα πονουν καθως τα συννεφα θα σκουζουν
σκουφακια ΠΑΟΚ ο Σολουσιον τωρα πλεκει

Χ γυρνα
Κρωζουν τα ορνια στα λαγκαδια της Ηπειρου
ενας ντορβας γιαουρτι τωρα πηζει
Μ ενα μπουκαλι σοδομιζω τον Καντιρου

Χ γυρνα
για σενανε ξεχνω και την Ειρηνη
τον ερωτα τον μαυρο της καρδιας μου
για σενανε αγαπω και Γκερσον Πινι

Χ γυρνα
μεσα στο φορουμ κυριαρχησε το κρυο
ο Deggial παθαινει GPF
σαν ΦΑΝΤΑΣΜΑ το γελιο λεει αντιο

Χ γυρνα
Κραβιες στη νυχτα πεφτουν εν χορω
Σπαραζει η πετρα πανω στο γρανιτη
Η Tarja ριχνει πενθιμα ταρω

Χ γυρνα
Το Τελος ερχεται εσυ ομως εχεις φυγει
Κακομαθαινει η πρεσβεια Λεηντικιλλερ
κι ο Μιτς για σενα αρρωστησε με περισση τη ριγη.

[iskra]

kyliemai.

[Headphones]

Giusseppe Ungaretti

ΤΑ ΕΧΑΣΑ ΟΛΑ

Από παιδί τα έχασα όλα
και ποτέ πια δε θα μπορέσω
σε μια κραυγή να βρω τη λήθη.

Το παιδί που ήμουν έχω θάψει
στο βάθος των νυχτών,
κι αόρατο σπαθί, τώρα,
με χωρίζει απ’ το κάθε τι.

Τον εαυτό μου θυμάμαι:
σκιρτούσε από αγάπη για σένα,
και να που είμαι τώρα χαμένος
στων νυχτών το άπειρο.

Απελπισία που αδιάκοπα αυξαίνει,
η ζωή δε μού είναι πια τίποτα,
σταματημένη στο βάθος του λαιμού μου,
παρά ένας βράχος κραυγές.

[X]

Χ γυρνα
Το φορουμ εμεινε σαν αλλη ΚΑΛΑΣ στηλη
ο Σουωλεν κατεβαζει τη ρακη
ω! πως μας λειπει ενα βροντερο καντηλι

Χ γυρνα
Τα τοπικς μενουν τωρα στη σιωπη
η Χαβοκ κανει φωτοσοπ καραφλες
κι ο Λοκαστ στριβει ψαχνοντας ροπη

Χ γυρνα
σ ειδα στον υπνο μου σαν ονειρο απο μπαφο
η Σκαρλετ ητανε τραβελι με καυλι
κι ο Γου Χου στελνει Καραμπελα στον ταφο

Χ γυρνα
φευγεις και στραβωσε το ερμο μου το Καρμα
ψαχνει το Γιανγκ να βρει το ασωτο το Γιν
κι ο Φρηκ πενθωντας βγαινει απ το αρμα

Χ γυρνα
Αττιλας πηγε με μια Κυπρια στην Ανάφη
ο κοσμος ολος βουρκωσε με μια
Μονος ο Ζουντσαηλντ τραγουδαει στου Παπαφι

Χ γυρνα
μες τη βροχη κοιτα πως κλαιει το Μπιφτεκι
μυαλα πονουν καθως τα συννεφα θα σκουζουν
σκουφακια ΠΑΟΚ ο Σολουσιον τωρα πλεκει

Χ γυρνα
Κρωζουν τα ορνια στα λαγκαδια της Ηπειρου
ενας ντορβας γιαουρτι τωρα πηζει
Μ ενα μπουκαλι σοδομιζω τον Καντιρου

Χ γυρνα
για σενανε ξεχνω και την Ειρηνη
τον ερωτα τον μαυρο της καρδιας μου
για σενανε αγαπω και Γκερσον Πινι

Χ γυρνα
μεσα στο φορουμ κυριαρχησε το κρυο
ο Deggial παθαινει GPF
σαν ΦΑΝΤΑΣΜΑ το γελιο λεει αντιο

Χ γυρνα
Κραβιες στη νυχτα πεφτουν εν χορω
Σπαραζει η πετρα πανω στο γρανιτη
Η Tarja ριχνει πενθιμα ταρω

Χ γυρνα
Το Τελος ερχεται εσυ ομως εχεις φυγει
Κακομαθαινει η πρεσβεια Λεηντικιλλερ
κι ο Μιτς για σενα αρρωστησε με περισση τη ριγη.

:pink:

[Boris-san]

http://kersanidis.files.wordpress.com/2007/07/livaditis001.jpg

Tasos Leivadiths Kantata Apospasma

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,

ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε

μια γυναίκα,

μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να

επαναλάβει την αιώνια κίνηση,

γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει

να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,

«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ’ έξω

δόστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά

άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί

διαστροφή

να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.

Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.

Κανείς δεν τον ξανάδε πια.

Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα

μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,

πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο

μεγάλη ερωτική πράξη

μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

[metamelia3]

Arthur Rimbaud - War (http://www.mag4.net/Rimbaud/poesies/War.html)
Jean-Hans Arp - Kaspar Is Dead (http://famouspoetsandpoems.com/poets/jean_hans_arp/poems/287)
Ezra Pound - Canto CXX (http://www.poets.org/viewmedia.php/prmMID/15427)
Ezra Pound - Usura (http://reactor-core.org/usura.html)

Επίσης επειδή μ' αρέσει πολύ η μετάφραση:
Εζρα Παουντ
Ο Παν Απέθανε

"Ο Παν απέθανε. Τέθνηκε Μέγας Παν.
Αχ, γύρτε, ω κόρες, τα κεφάλια σας,
και πλέξετέ του το στερνό στεφάνι."

"Δεν είναι πια στα φύλλα καλοκαίρι,
κ' είναι όλα πιά τα βούρλα μαραμένα
πώς να του πλέξουμε στερνό στεφάνι,
να μασούμε αναθήματα ανθισμένα;"

Κυράδες, δε μπορώ εγώ να σας πω,
ποτές ο θάνατος δεν είχε τρόπους.
Κυράδες δε μπορώ να σας το πω.
Πώς θα μπορούσε να δικαιολογήσει
που σε μια τέτοιαν άγονη εποχή
βάλθηκε το θεό να μας στερήσει;

[Weiss]

Γιώργος Σεφέρης - Ερωτικός Λόγος Ε'

Που πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ’ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν’ όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ’ ανοιχτά

τριαντάφυλλα... Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απόμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρικύμισμα της θάλασσας... Ο κόσμος είναι απλός.

----------------------------------------------------------
δεν το ξεπέρασα ποτέ.

[tamagothi]

σου έγραψα
"the night of the storm i slept in her bed"
τζέημς τζόυς, οδυσσέας, σελ. 842

μού έγραψες
"βράζουμε το κοκκινογούλι για ενενήντα λεπτά¨
βέφα αλεξιάδου, οι συνταγές μου, σελ.201

δηλαδή
τα μιλήσαμέ
τα σύμφωνήσαμέ

[LokiTricksterGod]

σου έγραψα
"the night of the storm i slept in her bed"
τζέημς τζόυς, οδυσσέας, σελ. 842

μού έγραψες
"βράζουμε το κοκκινογούλι για ενενήντα λεπτά¨
βέφα αλεξιάδου, οι συνταγές μου, σελ.201

δηλαδή
τα μιλήσαμέ
τα σύμφωνήσαμέ

αιμόφιλος ινφλουέντζας :pink: :pink:

όμως:

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

[fandango]

Αφήγηση - Γ.Σεφέρης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
κι αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ

[ifinoi]

Μιας και είναι πρωί ας ποστάρω κάτι λιτό.


'Ασπρη είναι η αρία φύλη
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.


Κατερίνα Γώγου από τη συλλογή Το Ξύλινο Παλτό.

[Candiru]

Η ψωλή (Α. Λασκαράτος)

Ω πούτσε καπιτάνιε του ψωλώνε,
που σαν κομμάτι τράβο ξεφυτρώνεις,
παρπάλι, που τσι τρύπες του μουνιώνε
ξεσκλάς και με τον κώλο τσ’ ανταμώνεις,
* * *
Σώπρεπε στο ρουθούνι όντες θυμώνης,
για προφυλαχτικό του γυναικώνε,
ένα από κειά τα σίδερα να χώνης
που βάνουνε στη μούρη του σκυλιώνε.
* * *
Κι όντες σώρχεται η λύσσα να γαμήσης,
νάχει εκειός που σ’ έχει ασκιά σπασμένα,
να τρίβεσαι εκεί μέσα ως ν’ αποχύσης.
* * *
Γιατί και ποιό μουνί κάνει για σένα
πούτσαρδε, καπιτάνιε του ψωλώνε,
που ημπορείς νάσαι αργούντουλας καϊκιώνε.

[Ace]

http://www.designofsignage.com/application/symbol/hospital/image/600x600/arrow-up.jpg

[wino]

...

[iskra]

σου έγραψα
"the night of the storm i slept in her bed"
τζέημς τζόυς, οδυσσέας, σελ. 842

μού έγραψες
"βράζουμε το κοκκινογούλι για ενενήντα λεπτά¨
βέφα αλεξιάδου, οι συνταγές μου, σελ.201

δηλαδή
τα μιλήσαμέ
τα σύμφωνήσαμέ


auto kai lok

[Deniz]

Μιας και είναι πρωί ας ποστάρω κάτι λιτό.


'Ασπρη είναι η αρία φύλη
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.


Κατερίνα Γώγου από τη συλλογή Το Ξύλινο Παλτό.

Πςςςςςς.. :worship:

[iskra]

nai postarete kai tin ithaki. kai to loituma hooligans.

[Mostos]

Άφησε με να ρθω μαζί σου.

etc

[carheart]

nai postarete kai tin ithaki. kai to loituma hooligans.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη
Να προσέχεις τους Λαιστρυγόνας Hooligans

και τους Loituma.

[Candiru]

ΜΥΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Γ. Σουρής, 19ος – 20ος αι.)

Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος,
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.
* * *
Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
Μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.
* * *
Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
Σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μεσ’ τα σκατά και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.
* * *
Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά, ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
από τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.
* * *
Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.
* * *
Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

[ifinoi]

....

Eleos.

[iskra]

This post was made by Candiru who is currently on your ignore list. Display this post.


einai TOSO aplo.

[Candiru]

ignore στον Σουρή, όχι σε μένα

[ifinoi]

Gia na timhsw kai to "poihma"...

Skata sto Sourh skata kai se sena.

Ignore.

[ifinoi]

This post was made by Candiru who is currently on your ignore list. Display this post.


einai TOSO aplo.


Se eyxaristw. Htan ontws toso aplo.

[Candiru]

χάσε τώρα το μελοποιημένο γαμάτο ποίημα

Βάρναλη, "Ο Οδηγητής" (http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/metafiles/odhghths5.mp3)

[freezing_moon]

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες :chef:
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν :disco:
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις». :hippy:

:D

[~ladykiller~]

GALA

Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός.
Κλαίει παρακάτου η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάχτυλά του.

Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
κι εμείς θαν το γλεντήσουμε το βράδυ,
όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό
και μέσα μας τον άδη.

Οι μπάγκοι μας προσμένουν.Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή
στο μαύρο μας το δάκρυ

θα καθρεφτίσει τ' απαλό της φως.
Γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί καθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε

Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

[Pinatero]

xax το συγκεκριμενο το χουν διασκευασει και οι magic de spell και ημουν β λυκειου και το παιζα στην κιθαρα και κλαιγαν οι τοιχοι!

[~ladykiller~]

Koρίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ...

Κορίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ, Ἀθηναΐς, Εἰρήνη:
μορφές, μέσα στὴ μνήμη μου, χιμαιρικὲς κι ὡραῖες,
σὰ ρόδινες σ᾿ ἀκίνητα βάλτων νερὰ νυμφαῖες,
-τὸν τόπο ἀφότου ἀφήσατε, τί νά ῾χετε ἀπογίνει,
κορίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ, Ἀθηναΐς, Εἰρήνη;

Ποιοὶ τάχα νὰ σᾶς χαίρουνται, σὲ ποιὰ νὰ ζεῖτε ξένα,
ὢ σεῖς ποὺ μὲ μαγεύατε, παιδί, στὴν ἐπαρχία,
ὅπως μαγεύουν ἔναστρης νυχτιᾶς τὴν ἡσυχία
γλυκιὲς φωνὲς ποὺ τραγουδᾶν τραγούδια εὐτυχισμένα,
ποιοὶ τάχα νὰ σᾶς χαίρουνται, σὲ ποιὰ νὰ ζεῖτε ξένα;

Σὰ νά ῾ρθαν καὶ σᾶς πήρανε κουρσάρικα καράβια,
οὔτ᾿ ἕνα μήνυμα ἀπὸ σᾶς δὲν ᾖρθε τώρα χρόνια!
Ρημάξανε τὰ σπίτια σας -κι ἀπ᾿ τὰ ψηλὰ μπαλκόνια
μόνες οἱ γριὲς οἱ βάγιες σας κοιτᾶνε πρὸς τὰ βράδια:
σὰ νά ῾ρθαν καὶ σᾶς πήρανε κουρσάρικα καράβια...

Κώστας Ουράνης




....ke na sas pw re agapes mou....
psaxnw enan poiiti pou ezise girw sto 30 vasika 'i geni8ike 'i pe8ane tote, ena apo ta dio
to onoma tou arxizei apo E, mallon ke to mikro tou ine ke kapos arxeo.
to 8ema ine pos exw enan mono stixo:

8anatoi sinousiasmenwn krinwn

den mporw na vrw kati sto web ki elega mpas ke 3ereis kaneis sas poion psaxnw.
pistevw pws edwsa arketes plirofories :)

[metamelia3]

Μπας και λες τον Εμπειρίκο;

[~ladykiller~]

tsou

[~ladykiller~]

ton vrika!!!

καίσαρης εμμανουήλ

[...]
αν μέσα στην φιλήδονη ατμόσφαιρα του Ιουνίου
όπου η μαγεία εξατμίζεται μιας ατέλειωτης πόζας
μια δέσμη έδρεπε κανεις απ' t' άσπιλα όνειρα σας
θα ευωδίαζε από τον θάνατο συνουσιασμένων κρίνων.

[Ace]

Σ’ έναν γάτο

Είσαι πολύ πιο σιωπηλός απ’ τους καθρέφτες
και πιο κρυφός από την πολυκύμαντη αυγή·
είσαι κείνος ο πάνθηρας που μόνο από μακριά,
κάτω απ’ το φεγγαρόφωτο, μας επιτρέπει να κοιτάζουμε τη μοίρα.
Μάταια σε ψάχνουμε μες στους ανεξιχνίαστους
μηχανισμούς κάποιου θεϊκού νόμου·
πιο απόμακρος κι από το δειλινό ή απ’ τον Γάγγη
εσύ κρατάς το μυστικό κλειδί της μοναξιάς.
Η ράχη σου αφήνεται στο ανάλαφρο
του χεριού μου το χάδι. Αιώνες τώρα
που πια έχουν γίνει λησμονιά, αφήνεις μόνο
στο χέρι το δισταχτικό να σ’ αγαπά.
Ζεις σε αλλιώτικους καιρούς. Εξουσιάζεις
έναν κόσμο κατάκλειστο, όπως του ονείρου.


άσχημη μετάφραση, η αγγλική ήταν χειρότερη όμως.

[atom_smasher]

καλυτερο του μιτσμαν απο του καντιρου!τα υπολοιπα κινουνται στην μετριοτητα περα απ την γωγου.

[kas]

In the name of whiskey
in the name of song
you didn't look back
you didn't belong
in the name of reason
in the name of hope
in the name of religion
in the name of dope
In the name of freedom
you drifted away
to see the sun shining
on someone else's day
in the name of United
and the BBC
in the name of George Best
and of LSD
in the name of the father
and his wife,the spirit
you said you did't do it
the said you did
In the name of justice
in the name of fun
in the name of the father
in the name of the son.

Loipon den einai akrivws poihma,einai apo thn arxh ths tainias "In the name of the father"pou me eixe suginhsei(nai,nai,klammata-mikses ktl..).

[freezing_moon]

Νομίζω πως αυτό ταιριάζει εδώ.

Poetry For The Mentally Challenged
(μια κοινωνική προσφορά δικιά μου)

Allen Ginsberg - Howl
I saw the best minds of my generation destroyed by madness :twisted: , starving
hysterical naked,
dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry :dangry:
fix,
angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the
starry dynamo in the machinery of night,
who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking :smoking: in the
supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of
cities contemplating jazz,
who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels
staggering on tenement roofs illuminated,
who passed through universities with radiant cool eyes :drazz: hallucinating Arkan-
sas and Blake-light tragedy among the scholars of war,
who were expelled from the academies for crazy & publishing obscene odes :offtopic:
on the windows of the skull,
who cowered in unshaven rooms in underwear, burning their money in
wastebaskets and listening to the Terror through the wall :bang: ,
who got busted in their pubic beards returning through Laredo with a belt
of marijuana for New York,
who ate fire :chef: in paint hotels or drank turpentine in Paradise Alley, death, or
purgatoried their torsos night after night
with dreams :dsleep: , with drugs, with waking nightmares :dscared: , alcohol :beerz: and cock and
endless balls,
incomparable blind streets :arrow: of shuddering cloud and lightning in the mind
leaping toward poles of Canada & Paterson, illuminating all the mo-
tionless world of Time between,
Peyote solidities of halls, backyard green tree cemetery :rip: dawns, wine drunk-
enness over the rooftops, storefront boroughs of teahead joyride neon
blinking traffic light, sun and moon and tree vibrations in the roaring
winter dusks of Brooklyn, ashcan rantings :rangry: and kind king light of
mind,
who chained themselves to subways for the endless ride from Battery to holy
Bronx on benzedrine until the noise of wheels and children brought
them down shuddering mouth-wracked and battered bleak of brain :giorgakis:
all drained of brilliance in the drear light of Zoo :teddy: ,
who sank all night in submarine light of Bickford's floated out and sat
through the stale beer afternoon in desolate Fugazzi's, listening to the
crack of doom on the hydrogen jukebox :headbang2: ,
who talked continuously seventy hours from park to pad to bar to Bellevue
to museum to the Brooklyn Bridge,
a lost battalion of platonic conversationalists :argue: jumping down the stoops off fire
escapes off windowsills of Empire State out of the moon,
yacketayakking screaming vomiting :puke: whispering facts and memories and
anecdotes and eyeball kicks and shocks of hospitals and jails and wars,
whole intellects disgorged in total recall for seven days and nights with
brilliant eyes, meat for the Synagogue cast on the pavement :hungry: ,
who vanished into nowhere Zen New Jersey leaving a trail of ambiguous
picture postcards of Atlantic City Hall,
suffering Eastern sweats and Tangerian bone-grindings and migraines of
China under junk-withdrawal in Newark's bleak furnished room,
who wandered around and around at midnight in the railroad yard wonder-
ing where to go :?: , and went :!: , leaving no broken hearts,
who lit cigarettes in boxcars boxcars boxcars racketing through snow toward
lonesome farms in grandfather night,
who studied Plotinus Poe St. John of the Cross telepathy and bop kabbalah
because the cosmos instinctively vibrated at their feet in Kansas :loco: ,
who loned it through the streets of Idaho seeking visionary indian angels :angel:
who were visionary indian angels :angel: ,
who thought they were only mad :spin: when Baltimore gleamed in supernatural
ecstasy,
who jumped in limousines with the Chinaman of Oklahoma on the impulse
of winter midnight streetlight smalltown rain,
who lounged hungry and lonesome through Houston seeking jazz or sex :mpazo: or
soup, and followed the brilliant Spaniard to converse about America
and Eternity, a hopeless task, and so took ship to Africa,
who disappeared into the volcanoes of Mexico leaving behind nothing but
the shadow of dungarees and the lava and ash of poetry scattered in
fireplace Chicago,
who reappeared on the West Coast investigating the FBI in beards and shorts
with big pacifist eyes :hippy: sexy in their dark skin passing out incompre-
hensible leaflets,
who burned cigarette holes in their arms protesting the narcotic tobacco haze
of Capitalism,
who distributed Supercommunist pamphlets in Union Square weeping :cry: and
undressing while the sirens of Los Alamos wailed them down, and
wailed down Wall, and the Staten Island ferry also wailed,
who broke down crying in white gymnasiums naked and trembling before
the machinery of other skeletons,
who bit detectives in the neck and shrieked with delight in policecars for
committing no crime but their own wild cooking :lick: pederasty and
intoxication,
who howled on their knees in the subway and were dragged off the roof
waving genitals and manuscripts,
who let themselves be fucked in the ass by saintly motorcyclists, and
screamed with joy :sex: ,
who blew :pipa: and were blown :pipa: by those human seraphim, the sailors, caresses of
Atlantic and Caribbean love :pink: ,
who balled in the morning in the evenings in rosegardens and the grass of
public parks and cemeteries scattering their semen freely to whom-
ever come who may,
who hiccuped endlessly trying to giggle but wound up with a sob behind
a partition in a Turkish Bath when the blond & naked angel came to
pierce them with a sword :duel: ,
who lost their loveboys to the three old shrews of fate the one eyed shrew
of the heterosexual dollar the one eyed shrew that winks :wink: out of the
womb and the one eyed shrew that does nothing but sit on her ass :tragopapas:
and snip the intellectual golden threads of the craftsman's loom.
who copulated ecstatic and insatiate with a bottle of beer :beerz: a sweetheart a
package of cigarettes a candle and fell off the bed, and continued
along the floor and down the hall and ended fainting on the wall with
a vision of ultimate cunt and come eluding the last gyzym of con-
sciousness,
who sweetened the snatches of a million girls trembling in the sunset, and
were red eyed in the morning but prepared :ddevious: to sweeten :dick: the snatch of
the sunrise, flashing buttocks under barns and naked in the lake,
who went out whoring through Colorado in myriad stolen night-cars, N.C.,
secret hero of these poems, cocksman and Adonis :dick: of Denver :dick: --joy to
the memory of his innumerable lays :dick: of girls in empty lots :dick: & diner :dick:
backyards :dick: , moviehouses' rickety rows :dick: , on mountaintops in caves :dick: or
with gaunt waitresses :dick: in familiar roadside lonely petticoat upliftings
& especially secret gas-station :dick: solipsisms of johns, & hometown alleys
too :dick: ,
who faded out in vast sordid movies, were shifted in dreams, woke on a
sudden Manhattan, and picked themselves up out of basements hung-
over with heartless Tokay and horrors of Third Avenue iron dreams
& stumbled to unemployment offices,

κλπ κλπ

[ifinoi]

:lol: :rofl:

[GG*]

ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΥΡΙΟΙ

BNBF6lX2WqQ&feature=related

kGBiEYevZfA&feature=related

tipRU7JYujo&feature=related

2YFu_7b_LoU&feature=related

tWKX0_-wEyA&feature=related

:touched: :touched:

[menumission]

Arthur Rimbaud - Voyellles (http://www.mag4.net/Rimbaud/poesies/Voyelles.html)

[zeo]

"Karma Repair Kit: Items 1-4"

1. Get enough food to eat,
and eat it.

2. Find a place to sleep where it is quiet,
and sleep there.

3. Reduce intellectual activity and emotional noise
until you arrive at the silence of yourself,
and listen to it.

4.

[Richard Brautigan, The Communication Company, 1967, San Francisco].

[tsimpouklano]

Κωστής Παλαμάς - Πατέρες

Παιδί μου,
το Περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις
να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά
και φράξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλώρη του
και πλάτυνε τη γή του.
Κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται
να το βεργολογήσεις.
Κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα
και όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε
τα ξωτικά να φύγουν.
Και τη ζωντάνια σπείρε του
μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουν χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιαγμένα,
κι όσα δέντρα για τίποτ’ άλλο δέ φελάν
παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό.
Φωτιά! Τσεκούρι!
Τράβα, ξεσπέρμεψέ το,
χέρσωσε το περιβόλι κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του
και ταμπουρώσου μέσα,
για πόλεμο, για μάτωμα,
για την καινούγια γένα,
π’ όλο την περιμένουμε,
κι όλο κινάει για να ‘ρθει,
κι όλο συντρίμι χάνεται
στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια Ιδέα να στο πει,
μια Ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα Ιδέα, Ιδέα Σπαθί,
που θα είν’ απάνου απ’ όλα.

[Γκουλαγκ]

ΘΑΨΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ
και έγινες.

[geologiko_karoto]

http://www.dailymotion.com/video/xq04sc_eyyyyy-yyyyy-yyyyyyy-yyyy-yyyyyy_lifestyle?start=284#from=embed

[zeo]

Είναι επικίνδυνη- όταν ο θεός χαλάει τον κόσμο, χαλάζια και κατακλυσμός, βγαίνει ξεκάλτσωτη στους δρόμους, σφυρίζει στους άντρες, πετάει πέτρες στα περιπολικά, την αράζει πάνω σα σκίουρος στα δέντρα κι ανάβει τσιγάρο από τις αστραπές.

Τελευταία φορά επεσυμάνθη κατά την ίδιαν ημερομηνίαν, χρονολογίαν και ώραν εις τρία διαφορετικά μέρη- κατά εξακριβωμένας πληροφορίας μας, η ανατίναξις γέφυρας στο Μανχάταν, η προμήθευσις όπλων σε αναρχοκομουνιστικά κινήματα, καθώς και η φυγάδευσις κρατικών, άκρως απορρήτων πληροφοριών, οφείλονται σ'αυτό το ίδιο άτομο. Φέρεται φέρουσα μάυρο ή κόκκινο στρατιωτικό πουλόβερ, παιδικά μαργαριταρένια χτενάκια στα μαλλιά, με τα χέρια στις τσέπες δανεικού πανωφοριού.
Γεννηθείσα: Άγνωστον
Γένος: Άγνωστον
Κατοικία: Άγνωστος
Επάγγελμα: Άγνωστον
Θρήσκευμα: Άθεος
Χρώμα οφθαλμών: Άγνωστον
Όνομα: Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ
Δαρείος Δαρείος. Προς όλα τα περιπολικά
προσοχή οπλοφορεί. Επικίνδυνη. Οπλοφορεί. Επικίνδυνη

Την λένε Σοφία Βίκυ Μαρία Όλια Νίκη Άννα Έφη Αργυρώ
Κι είναι όμορφη όμορφη όμορφη όμορφη θε μου.....


ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

[Heimaa]

http://www.youtube.com/watch?v=wK1diiOOquk

[DoctorPoet]

ΜΙΑ φορά, τα μεσάνυχτα τα σκοτεινά, αδύναμος και αποκαμωμένος καθώς συλλογιζόμουν,

πάνω σε ένα πολύ ασυνήθιστο και περίεργο τόμο απολησμονημένης γνώσης,

έγειρα το κεφάλι, ίσα που μ' έπαιρνε ο ύπνος· τότε έξαφνα, έρχεται ένας ανάλαφρος σιγανός χτύπος,

όπως όταν κάποιος χτυπάει ευγενικά την πόρτα του δωματίου μου.

«Κάποιος επισκέπτης θα είναι» μουρμούρισα «που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου—

Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω».


Αχ! Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως ήταν τον ανεμοδαρμένο παγερό Δεκέμβρη,

και η κάθε μια ξεχωριστή ξεθρακιασμένη σπίθα άπλώνε βαθμιαία το φάσμα της στο πάτωμα.

Ανυπόμονα ευχόμουν να έρθει το αύριο — μάταια είχα γυρέψει να δανειστώ από τα βιβλία μου

ένα τρόπο να δοθεί τέλος στη λύπη, την λύπη για την απολεσθείσα Λενόρ

την εξαίρετη κι’ απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ —

εδώ όμως μένει παντοτινά.χωρίς όνομα να την καλούν.


Και το μεταξένιο, λυπητερό, αβέβαιο θρόισμα της κάθε μιας βυσσινί κουρτίνας,

μου γεννούσε το ρίγος της συγκίνησης, με καταλάμβανε με τέτοιους φανταστικούε τρόμους που δεν τους είχα νοιώσει ποτέ πριν.

Έτσι που, τώρα, για να νεκρώσω το δυνατό μου χτυποκάρδι, στάθηκα όρθιος και είπα σα να επαναλάμβανα:

«Κάποιος επισκέπτης θα είναι στην θύρα της κάμεράς μου που εκλιπαρεί να εισέλθει.

Κάποιος αργοπορημένος επισκέπτης που εκλιπαρεί από την πόρτα του δωματίου μου να εισέλθει.

Για αυτό πρόκειται και όχι για κάτι περισσότερο».


Η ψυχή μου γυρίζοντας στη θέση της ενδυναμώθηκε, και πλέον δεν ήταν σε δισταγμό.

«Κύριε» είπα εγώ, «ή Κυρία, ειλικρινά εκλιπαρώ την συγχώρεσή σας,

αλλά το γεγονός είναι ότι με πήρε ο ύπνος κι έτσι ανάλαφρο που ήταν το άξαφνο σας χτύπημα,

και τόσο υποτονικά που ήρθε το ελαφρύ άξαφνο χτύπημα, ο ανάλαφρος κρότος στη θύρα του δωματίου,

που πολύ αμφιβάλλω αν Σας άκουσα» — εδώ ανοίγω διάπλατα την πόρτα —

σκοτάδι εκεί και τίποτα άλλο.


Κοίταξα ερευνητικά, βαθιά μέσα στο σκότάδι εκείνο, μένοντας εμβρόντητος εκεί, για πολύ, νοιώθοντας το δέος,

την αμφιβολία, και βλέποντας όνειρα, που κανείς ποτέ θνητός δεν τόλμησε πιο πριν να ονειρευτεί.

Όμως τίποτα δεν τάραζε την σιγαλιά, και η ακινησία δεν μου έδινε κάποιο σημείο,

και η μόνη λέξη που ακούστηκε εκεί, ήταν η ψιθυριστή λέξη «Λενόρ».

Αυτό ψιθύρισα εγώ, και μια ηχώ μου αντιγυρνά ψιθυριστά την λέξη «Λενόρ».

Απλώς αυτό και άλλο τίποτα.


Ξαναγυρίζοντας στην κάμερα, φλεγόταν ολόκληρη η ψυχή μέσα μου

και σε μικρό διάστημα άκουσα πάλι ένα ανάλαφρο χτύπο, κάτι δυνατότερο από το προηγούμενο.

«Ασφαλώς» είπα εγώ, «ασφαλώς ετούτο είναι στο καφασωτό του παραθύρου μου,

ας δω επομένως τι είναι σε εκείνο το σημείο και το μυστήριο αυτό να διερευνήσω—

ας νεκρώσω την καρδιά μου μια στιγμή και ας διερευνήσω το μυστήριο αυτό—

Ο άνεμος θα είναι και άλλο τίποτα».


Σε αυτό το σημείο ανοίγω το πατζούρι, όταν, με ένα πολύ φευγαλέο πέταμα και φτεροκόπημα,

εκεί μέσα μπήκε ένα μεγαλόπρεπο Κοράκι των παλαιών ευσεβών εποχών.

Χωρίς να κάνει βαθιά υπόκλιση, δίχως στιγμή να σταματήσει ή να σταθεί στη θέση του,

αλλά υποσκάπτοντας τους καλούς τρόπους, πήγε και κούρνιασε ψηλά στην θύρα της κάμεράς μου-

κάθισε ψηλά, πάνω στο μπούστο της Παλλάδας, ακριβώς πάνω από την πόρτα της κάμεράς μου-

κούρνιασε ψηλά και κάθισε χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.


Ύστερα, αυτό το πουλί στο μαύρο του εβένου ξεγέλασε την οικτρή μου ψευδαίσθηση να φτάσει σε χαμόγελο,

με το βαρύ και άκαμπτο τυπικό της αταραξίας που φορούσε.

Του είπα «Μολονότι το λοφίο σου είναι απογυμνωμένο και ξυρισμένο είσαι εσύ, δειλό πάντως δεν είσαι,

ειδεχθές, αποτρόπαιο και παλαιό Κοράκι που πλανιέσαι από την όχθη της Νύχτας—

για πες μου ποιο είναι το αρχοντικό σου όνομα που σε καλούν στην όχθη της Υποχθόνιας Νύχτας!»

«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.


Πολύ εξεπλάγην από το άκομψο αυτό πουλί, ακούγοντάς το να συνδιαλέγεται τόσο ανεπιτήδευτα,

μολονότι η απάντησή του λίγα σήμαινε — μεγάλη συνάφεια δεν είχε.

Διότι αναπόφευκτα συμφωνούμε ότι κανένα ζωντανό ανθρώπινο ον

ποτέ δεν είχε την ευτυχία να δει ένα τέτοιο πουλί πάνω από την πόρτα της κάμαράς του—

είτε επρόκειτο για πουλί, είτε για κτήνος, πάνω στο γλυπτό μπούστο ψηλά στην πόρτα της κάμεράς του,

να έχει ένα τέτοιο όνομα όπως το «Ποτέ πια».


Αλλά το Κοράκι στεκόταν μοναχό σε αυτό το γαλήνιο μπούστο, λέγοντας μονάχα

εκείνες τις λέξεις, λες και η ψυχή του ξεχείλιζε με εκείνες τις λέξεις.

Τίποτε παραπέρα κατόπιν δεν εκστόμισε, και ούτε ένα πούπουλό του κατόπιν δεν πετάρισε—

Ώσπου, μόλις ψιθυρίζοντας, μουρμούρισα: «Κι άλλοι φίλοι μου, από πριν, πάνε, πετάξανε και φύγανε—

Σαν θα έρθει το πρωί και τούτο θα με αφήσει, όπως πέταξαν και πάνε οι Ελπίδες μου οι παλιές».

Μετά το πουλί είπε, «Ποτέ πια».


Ξαφνιασμένος με την ακινησία που μόνο η τόσο επιδέξια δοσμένη απάντηση την διέκοπτε,

είπα: «Δίχως αμφιβολία, αυτό που εκφέρει είναι το μόνο του εφόδιο και υλικό

που γράπωσε από κάποιον δυστυχισμένο αφέντη που η ανηλεής του Kαταστροφή

τον ζύγωνε όλο και πιο κοντά, μέχρι που τα τραγούδια του μία μοναδική επωδό να φέρουν,

μέχρι που οι θρήνοι της Ελπίδας του να φέρνουνε το μελαγχολικό φορτίο

του Ποτέ — Ποτέ πια».


Αλλά το Κοράκι ακόμη ξεστράτιζε την καταλυπημένη μου ψυχή στο γέλιο,

Ευθύς, τσούλησα ένα κάθισμα με μαξιλάρια μπροστά από το πουλί και το μπούστο και την πόρτα.

Κατόπιν, βουλιάζοντας πάνω στο βελούδο, επιδόθηκα σε συνδυασμούς της μιας φαντασίωσης με την άλλη,

Σκεπτόμενος τι είναι εκείνο το οποίο εννοεί το δυσοίωνο — του παλαιού καιρού— πουλί, 70

Τι είναι εκείνο το οποίο εννοούσε το ζοφερό, άχαρο, ειδεχθές, πένθιμο και δυσοίωνο —του παλαιού καιρού— πουλί

Τι εννοούσε κρώζοντας «Ποτέ πια».


Έτσι ήμουν καθισμένος, κλεισμένος σε εικασίες, χωρίς να εκφράσω ούτε συλλαβή

στο πουλί, του οποίου τα φλογισμένα μάτια τώρα βάζανε φωτιά στα ενδόμυχα της καρδιάς μου·

Για ετούτα και για άλλα, καθόμουν κι έκανα εικασίες με το κεφάλι μου αναπαυτικά πλαγιασμένο, 75

στην βελούδινη επένδυση του μαξιλαριού, όπου έπεφτε χαιρέκακα το φως της λάμπας.

Αλλά όμως εκείνης ακριβώς της βελούδινης μενεξεδένιας επένδυσης όπου χαιρέκακα έπεφτε το φως της λάμπας,

και που Εκείνη δεν θα πιέσει, αχ, ποτέ πια.


Κατόπιν μου φάνηκε να πυκνώνει ο αέρας, αρωματιζόμενος από κάποιο αόρατο θυμιατήρι

που το έσειε ένα Σεραφείμ και τα βήματά του κουδούνιζαν στο πυκνό δάπεδο. 80

«Φουκαρά» είπα με φωνή μεγάλη, «ο Θεός έχει προσφέρει σε εσένα — δια μέσω αυτών των αγγέλων, έχει προσφέρει σε εσένα

Ανακούφιση — ανακούφιση και νηπενθές από τις αναμνήσεις της Λενόρ!

Πίνε, ω, πίνε με γουλιές μεγάλες αυτό το ευγενικό το νηπενθές και ξέχασε αυτήν την απολεσθείσα Λενόρ».

«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.


«Προφήτη!» είπα «το πράγμα του κακού! — προφήτη εντούτοις, μια πουλί μια διάβολος

είτε σε στέλνει ο Πειρασμός, ή και αν η θύελλα σε στριφογύρισε και σε έριξε εδώ στην ξηρά,

Εγκαταλελειμμένο, απτόητο παρ' όλα αυτά, σε αυτή την έρημη χώρα σε έριξε δεμένο με μάγια —

σε αυτό το σπίτι που το στοίχειωσε η Φρίκη - έλα, πες μου, αληθινά, σε παρακαλώ,

πες μου πες μου εκλιπαρώ, βρίσκεται κάποιο βάλσαμο παρηγοριάς στα βουνά της Γαλαάδ;»

«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.


«Προφήτη!» είπα «της συμφοράς το πράγμα! - προφήτη εντούτοις, είτε πουλί είτε διάβολος!

Στο όνομα του ουρανού που πάνω μας κυρτώνει, στο όνομα του Θεού που και οι δυο μας λατρεύουμε—

Λέγε σε ετούτη την ψυχή την φορτωμένη θρήνο, λέγε αν μέσα στην μακρινή Εδέμ,

Πρόκειται να σφίξει στην αγκαλιά της μια αγιασμένη κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ-

Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ—

Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που Λενόρ την αποκαλούν οι άγγελοι».

«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.


«Το σύμβολο του αποχωρισμού μας να γίνουνε αυτές οι λέξεις, πουλί ή πνεύμα του κακού!»

Με μια στριγκλιά σηκώθηκα, κάνοντας μια κίνηση αναρρίχησης —

«Να επιστέψεις στη θύελλα και στην όχθη της Καταχθόνιας Νύχτας!

Μαύρο φτερό να μην αφήσεις σαν ενθύμημα του ψεύδους που έχεις πει από την ψυχή σου!

Μη μου ταράζεις τη μοναχικότητα! Φύγε απ' το μπούστο πάνω απ' την πόρτα μου!

Πάρε το ράμφος σου από τα μύχια της καρδιάς μου, και πάρε τη μορφή σου μακρυά απ' την πόρτα μου!»

«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.


Και του Κορακιού το γρήγορο αθόρυβο πέταγμα δεν ακούγεται, ακίνητο κάθεται, ασάλευτο κάθεται,

στο κατάχλομο μπούστο της Παλλάδας, πάνω ακριβώς από την πόρτα της κάμερας

και τα μάτια του έχουνε τα πάντα απ' την όψη ενός δαίμονα που ρεμβάζει,

και το φως της λάμπας χύνεται απάνω του, ρίχνοντας στο δάπεδο τη σκιά του·

και η ψυχή μου, από μέσα από τη σκιά που κινείται και απλώνεται στο πάτωμα,

δεν θα ανασηκωθεί — ποτέ πια.

Ο αγαπημένος Έντγκάρντ Άλαν Πόε

[Mitsmann]

Νομιζα δικο σου...!

[Ra Pariah]

Παίδες, θέλω εδώ και καιρό να ανοίξω σχετικό thread, αλλά θα 'ταν κρίμα να ρίξω ένα προκάτ βιογραφικό σημείωμα κι ένα ψυχρό 'discuss' μετά, έτσι ολοένα και το καθυστερώ μπας και διαβάσω περισσότερες δημιουργίες του περί ου ο λόγος. Μιλάω για τον Ρένο Αποστολίδη, τον οποίο νομίζω ότι μόνον ο landy κάπου τον είχε αναφέρει ως πολέμιο του Καζαντζάκη (συγχωρέστε με αν κάνω λάθος). Γενικά δεν θα ξεκινήσω εδώ να λέω τι έχει καταφέρει αυτός ο άνθρωπος, θα σταθώ μόνον on topic. Λοιπόν, λόγω επαγγέλματος έχω ακούσει αρκετούς καθηγητές να απαγγέλλουν ποίηση, κανείς όμως δεν βγάζει αυτό το συναίσθημα του Ρένου. Υπάρχουν ευτυχώς πάρα πολλά video αναρτημένα στο youtube. Εάν ασχολείστε με την ποίηση, προτείνω να πάρετε την ανθολογία σας και να διαβάζετε από 'κεί τα ποιήματα που απαγγέλλει ο Ρένος στις διάφορες εκπομπές. Τελείως ενδεικτικά παραθέτω την εκπομπή για τον Σεφέρη, επειδή έχει γενικότερο ενδιαφέρον (όχι μόνο αναγνωστικό δλδ).

Crois40vMWE

Αν θέλετε ρυθμό και τα σχετικά, πιάστε το παρακάτω βίντεο από την αρχή και δώστε μεγάλη βάση από 05:08 κ.ε.

USn-BuPsOGk

Υ.Γ.: Γάτες περνάνε, τηλέφωνα χτυπάνε στις εκπομπές και άλλά πολλά, αλλά δεν ξενερώνουμε. :dfinger:

[landy]

δες την εκπομπή που χει κάνει για τον καβάφη (τον οποίον καβάφη δεν έχει πολυκαταλάβει-παρά μόνο τον μισό).έχει καλεσμένο τον γεωργουσόπουλο.διαβάζει την αντιόχεια (o γεωργουσόπουλος) και το κάνει σαν πούστης.ωραία απαγγελία.κατά τ' άλλα, μπράβο νέε μου.καλύτερα να βλέπεις αποστολίδη απ' το ν' ακούς manowar.

σημ:η πυραμίδα 67 του ρένου είναι πολύ καλή

[DoctorPoet]

Ἡ ἀσάλευτη ζωή

Καὶ τ᾿ ἄγαλμα ἀγωνίστηκα γιὰ τὸ ναὸ νὰ πλάσω
στὴν πέτρα τὴ δική μου ἀπάνω,
καὶ νὰ τὸ στήσω ὁλόγυμνο, καὶ νὰ περάσω,
καὶ νὰ περάσω, δίχως νὰ πεθάνω.

καὶ τό ῾πλασα. Κ᾿ οἱ ἄνθρωποι, στενοὶ προσκυνητάδες
στὰ ξόανα τ᾿ ἄπλαστα μπροστὰ καὶ τὰ κακοντυμένα,
θυμοῦ γρικῆσαν τίναγμα καὶ φόβου ἀνατριχάδες,
κ᾿ εἴδανε σὰν ἀντίμαχους καὶ τ᾿ ἄγαλμα κ᾿ ἐμένα.

Καὶ τ᾿ ἄγαλμα στὰ κύμβαλα, κ᾿ ἐμὲ στὴν ἐξορία.
Καὶ πρὸς τὰ ξένα τράβηξα τὸ γοργοπέρασμά μου
καὶ πρὶν τραβήξω, πρόσφερα παράξενη θυσία
ἔσκαψα λάκκο, κ᾿ ἔθαψα στὸ λάκκο τ᾿ ἄγαλμά μου.

Καὶ τοῦ ψιθύρησα: «Ἄφαντο βυθίσου αὐτοῦ καὶ ζῆσε
μὲ τὰ βαθιὰ ριζώματα καὶ μὲ τ᾿ ἀρχαῖα συντρίμμια,
ὅσο ποὺ νἄρθ᾿ ἡ ὥρα σου, ἀθάνατ᾿ ἄνθος εἶσαι,
ναὸς νὰ ντύση καρτερεῖ τὴ θεία δική σου γύμνια!»

Καὶ μ᾿ ἕνα στόμα διάπλατο, καὶ μὲ φωνὴ προφήτη,
μίλησ᾿ ὁ λάκκος: «Ναὸς κανείς, βάθρο οὔτε, φῶς, τοῦ κάκου.
Γιὰ δῶ, γιὰ κεῖ, γιὰ πουθενὰ τὸ ἄνθος σου, ὦ τεχνίτη!
Κάλλιο γιὰ πάντα νὰ χαθῆ μέσ᾿ στ᾿ ἄψαχτα ἑνὸς λάκκου.

Ποτὲ μὴν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα του! Κι ἂν ἔρθη κι ἂν προβάλη,
μεστὸς θὰ λάμπη καὶ ὁ ναὸς ἀπὸ λαὸ ἀγαλμάτων,
τ᾿ ἀγάλματα ἀψεγάδιαστα, κ᾿ οἱ πλάστες τρισμεγάλοι
γύρνα ξανά, βρυκόλακα, στὴ νύχτα τῶν μνημάτων!

Τὸ σήμερα εἴτανε νωρίς, τ᾿ αὔριο ἀργὰ θὰ εἶναι,
δὲ θὰ σοῦ στρέξη τ᾿ ὄνειρο, δὲ θάρθ᾿ ἡ αὐγὴ ποὺ θέλεις,
μὲ τὸν καημὸ τ᾿ ἀθανάτου ποὺ δὲν τὸ φτάνεις, μεῖνε,
κυνηγητὴς τοῦ σύγγνεφου, τοῦ ἴσκιου Πραξιτέλης.

Τὰ τωρινὰ καὶ τ᾿ αὐριανά, βρόχοι καὶ πέλαγα, ὅλα
σύνεργα τοῦ πνιγμοῦ γιὰ σὲ καὶ ὁράματα τῆς πλάνης
μακρότερη ἀπ᾿ τὴ δόξα σου καὶ μία τοῦ κήπου βιόλα
καὶ θὰ περάσης, μάθε το, καὶ θὰ πεθάνης!»

Κ᾿ ἐγὼ ἀποκρίθηκα: «Ἂς περάσω κι ἂς πεθάνω!
Πλάστης κ᾿ ἐγὼ μ᾿ ὅλο τὸ νοῦ καὶ μ᾿ ὅλη τὴν καρδιά μου
λάκκος κι ἂς φάῃ τὸ πλάσμα μου, ἀπὸ τ᾿ ἀθάνατα ὅλα
μπορεῖ ν᾿ ἀξίζει πιὸ πολὺ τὸ γοργοπέρασμά μου».

Κωστής Παλαμάς
ότι καλύτερο για το 2013

[Ghoul]

http://youtu.be/TpqueuIiWZk

Ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι δυνάστες του στείρου λόγου
τώρα ας λήξουν
ας καταλήξουν
οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια
του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες
που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση
τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
τώρα ας έρθει ο ουρανός
και ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις παρθένες
που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν
στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις εμφιαλώσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές,
οι μισθοί και οι αποζημιώσεις
οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων
ας λήξουν τώρα
τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν
τώρα ας τους δείξουν
τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες
που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
κάτω από το βλέμμα των αλητών του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα,
μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς
ας λάμψει για όλους τις σπέκουλες
της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας λήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που γέννησε ο Θεός
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι,
οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος
να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου
και να του πω κι εγώ, να συνεχίσω,
ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι Ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
από τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo
ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς,
οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας
που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια για πάντα
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια για πάντα ας ανθεί
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα


Μανόλης Πολέντας

[Ιάβας]

Στου παιδιού μου τη χαρά έσφαξα ένα κόκορα
έφαγε όλη η Σαμψούντα,χόρτασε κι Τραπεζούντα

Έχει-ν έχει-ν έχει-ν έχει-ν
το σαλβάρι τρύπαν έχει

Κάνε με κυρά γαμπρό,τι καλό παιδί ειμ' εγώ
τα παπούτσια που φοράω στο τσαγκάρη τα χρωστάω

Έχει-ν έχει-ν έχει-ν έχει-ν
το σαλβάρι τρύπαν έχει

Το μάθατε τι έγινε γειτόνισσες τη νύχτα
μου κλέψανε το τέντζερη μαζί με τα ρεβίθια

Έχει-ν έχει-ν έχει-ν έχει-ν
το σαλβάρι τρύπαν έχει