sfinotouvlaki
14-12-2007, 02:05
Kiss The Anus Of A Black Cat - An Interlude To The Outermost
©2007 (K-RAA-K)3
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.791.cover.jpg
01. Prelude
02. The firesky
03. A Scatterbrain sings of Christians and the Ghoul bares teeth
04. The cranes are scared of sunwords
05. Salt
06. You will reap a whirlwind
07. Beyond the Tanarian hills
08. Cornflowers for our brothers
09. All movements are targets in the minds of tigers
Η μπάντα με το υπέροχο όνομα, δυο χρόνια μετά το τρομερό "If the Sky Falls, We Shall Catch Larks" επέστρεψε κυκλοφορώντας το "An Interlude To The Outermost". Για όσους πιθανόν να μην γνωρίζουν τι εστί Kiss The Anus Of A Black Cat (όπως κι εγώ μέχρι τις αρχές της χρονιάς), ας δώσω μερικές γενικές πληροφορίες. Πρόκειται για το προσωπικό σχήμα του Βέλγου Stef Heeren, λοιπόν, ο οποίος, εν αντιθέσει με το punk παρελθόν του, εδώ κινείται σε dark folk μονοπάτια. Στο "ITSFWSCL" ακούσαμε τέσσερα εκπληκτικά τραγούδια σκοτεινής φολκ μουσικής, κοντά στα πρότυπα των Current 93. Δηλαδή πολύ συναίσθημα, άρρωστες ατμόσφαιρες και ψυχωτικές ερμηνείες από τον Heeren.
Στον παρουσιαζόμενο δίσκο οι αλλαγές, όσον αφορά το ύφος της μουσικής, δεν είναι δραματικές, είναι όμως εμφανές πως εδώ υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία ήχων. Το πνεύμα του David Tibet είναι ακόμη εδώ, μόνο που αυτή τη φορά του κρατούν συντροφιά οι Woven Hand, ενώ κλεφτά χαμόγελα χαρίζουν και οι Black Heart Procession. Αν έπρεπε να παραλληλίσω το "An Interlude..." με κάποιον άλλο δίσκο, θα διάλεγα το "A Love of Shared Disasters" των Crippled Βlack Phoenix. Ασφαλώς δε μιλώ για ηχητική ομοιότητα, αυτό που συνδέει τους δυο δίσκους είναι το όραμα και οι επιδιώξεις των δημιουργών τους. Αυτό που λαμβάνω όταν τους ακούω, πέρα από τα όποια συναισθήματα γεννά η μουσική έτσι κι αλλιώς, είναι η επιθυμία των μουσικών να συνθέσουν τραγούδια ανάλογου ύφους με τις μπάντες που γουστάρουν. Αυτό προκύπτει από το παίξιμο και τις ερμηνείες, σε αυτό οδηγούν οι μελωδίες και η ατμόσφαιρα. Το θετικό, βέβαια, είναι πως οι συνθέσεις αυτές δεν ακούγονται σε καμιά περίπτωση ως απομεινάρια δίσκων των προαναφερθέντων συγκροτημάτων. Αντιθέτως, θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν μέρος τους.
Ποιοτικά το "AITTO" στέκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα του προκατόχου του και κάνει δύσκολη την απόφαση για το πού πρέπει να δώσουμε περισσότερη αγάπη . Όχι ότι έχει καμιά σημασία, κουβέντα να γίνεται. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία, που ανέφερα και παραπάνω, εντοπίζεται κυρίως στα ιδιαίτερα δυναμικά ξεσπάσματα (π.χ. "The Firesky") και σε τραγούδια όπως το "The Cranes Are Scared Of Sunwords", το οποίο αποτελεί ένα πανέμορφο μπαστάρδεμα των επιρροών του Heeren. Καθηλωτικός ρυθμός που οδηγεί σε ανεξέλεγκτα πολλές ακροάσεις. Αναμφισβήτητα από τα μεγαλύτερα κολλήματα της φετινής χρονιάς. Το "Salt" που ακολουθεί έχει κι αυτό μια δόση από Black Heart Procession, ενώ, όσο προχωράει ο δίσκος, η ατμόσφαιρα μαυρίζει, το feedback αυξάνει και οι δομές χαλαρώνουν. Αποκορύφωμα, μάλλον, το "Beyond The Tanarian Hills" που, ναι μεν, είναι 10 λεπτά μικρότερο αλλά ταυτόχρονα είναι και ό,τι πιο κοντινό στο "χάσιμο" του "Sighing, Seething, Soothing" από το πρώτο album. Τελειότητα με (πολύ) λίγα λόγια. Από κοντά και το έτερο εννιάλεπτο του δίσκου ("You Will Reap A Whirlwind").
Τα υπόλοιπα κομμάτια που δεν αναφέρθηκαν δε θα αναφερθούν ούτε τώρα, γιατί σκοπεύω να σας ξεκαθαρίσω πως δε θα βρείτε μέτριες στιγμές εδώ για να εξασκήσετε την τέχνη του fast forward. Απεναντίας, το repeat θα μάθετε να το πατάτε καλά. Αν δε με πιστεύετε, μπορείτε να επισκεφτείτε το myspace του γκρουπ, να ακούσετε το "The Cranes..." και αμέσως μετά να αυτό-χαστουκιστείτε που με αμφισβητήσατε.
©2007 (K-RAA-K)3
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.791.cover.jpg
01. Prelude
02. The firesky
03. A Scatterbrain sings of Christians and the Ghoul bares teeth
04. The cranes are scared of sunwords
05. Salt
06. You will reap a whirlwind
07. Beyond the Tanarian hills
08. Cornflowers for our brothers
09. All movements are targets in the minds of tigers
Η μπάντα με το υπέροχο όνομα, δυο χρόνια μετά το τρομερό "If the Sky Falls, We Shall Catch Larks" επέστρεψε κυκλοφορώντας το "An Interlude To The Outermost". Για όσους πιθανόν να μην γνωρίζουν τι εστί Kiss The Anus Of A Black Cat (όπως κι εγώ μέχρι τις αρχές της χρονιάς), ας δώσω μερικές γενικές πληροφορίες. Πρόκειται για το προσωπικό σχήμα του Βέλγου Stef Heeren, λοιπόν, ο οποίος, εν αντιθέσει με το punk παρελθόν του, εδώ κινείται σε dark folk μονοπάτια. Στο "ITSFWSCL" ακούσαμε τέσσερα εκπληκτικά τραγούδια σκοτεινής φολκ μουσικής, κοντά στα πρότυπα των Current 93. Δηλαδή πολύ συναίσθημα, άρρωστες ατμόσφαιρες και ψυχωτικές ερμηνείες από τον Heeren.
Στον παρουσιαζόμενο δίσκο οι αλλαγές, όσον αφορά το ύφος της μουσικής, δεν είναι δραματικές, είναι όμως εμφανές πως εδώ υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία ήχων. Το πνεύμα του David Tibet είναι ακόμη εδώ, μόνο που αυτή τη φορά του κρατούν συντροφιά οι Woven Hand, ενώ κλεφτά χαμόγελα χαρίζουν και οι Black Heart Procession. Αν έπρεπε να παραλληλίσω το "An Interlude..." με κάποιον άλλο δίσκο, θα διάλεγα το "A Love of Shared Disasters" των Crippled Βlack Phoenix. Ασφαλώς δε μιλώ για ηχητική ομοιότητα, αυτό που συνδέει τους δυο δίσκους είναι το όραμα και οι επιδιώξεις των δημιουργών τους. Αυτό που λαμβάνω όταν τους ακούω, πέρα από τα όποια συναισθήματα γεννά η μουσική έτσι κι αλλιώς, είναι η επιθυμία των μουσικών να συνθέσουν τραγούδια ανάλογου ύφους με τις μπάντες που γουστάρουν. Αυτό προκύπτει από το παίξιμο και τις ερμηνείες, σε αυτό οδηγούν οι μελωδίες και η ατμόσφαιρα. Το θετικό, βέβαια, είναι πως οι συνθέσεις αυτές δεν ακούγονται σε καμιά περίπτωση ως απομεινάρια δίσκων των προαναφερθέντων συγκροτημάτων. Αντιθέτως, θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν μέρος τους.
Ποιοτικά το "AITTO" στέκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα του προκατόχου του και κάνει δύσκολη την απόφαση για το πού πρέπει να δώσουμε περισσότερη αγάπη . Όχι ότι έχει καμιά σημασία, κουβέντα να γίνεται. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία, που ανέφερα και παραπάνω, εντοπίζεται κυρίως στα ιδιαίτερα δυναμικά ξεσπάσματα (π.χ. "The Firesky") και σε τραγούδια όπως το "The Cranes Are Scared Of Sunwords", το οποίο αποτελεί ένα πανέμορφο μπαστάρδεμα των επιρροών του Heeren. Καθηλωτικός ρυθμός που οδηγεί σε ανεξέλεγκτα πολλές ακροάσεις. Αναμφισβήτητα από τα μεγαλύτερα κολλήματα της φετινής χρονιάς. Το "Salt" που ακολουθεί έχει κι αυτό μια δόση από Black Heart Procession, ενώ, όσο προχωράει ο δίσκος, η ατμόσφαιρα μαυρίζει, το feedback αυξάνει και οι δομές χαλαρώνουν. Αποκορύφωμα, μάλλον, το "Beyond The Tanarian Hills" που, ναι μεν, είναι 10 λεπτά μικρότερο αλλά ταυτόχρονα είναι και ό,τι πιο κοντινό στο "χάσιμο" του "Sighing, Seething, Soothing" από το πρώτο album. Τελειότητα με (πολύ) λίγα λόγια. Από κοντά και το έτερο εννιάλεπτο του δίσκου ("You Will Reap A Whirlwind").
Τα υπόλοιπα κομμάτια που δεν αναφέρθηκαν δε θα αναφερθούν ούτε τώρα, γιατί σκοπεύω να σας ξεκαθαρίσω πως δε θα βρείτε μέτριες στιγμές εδώ για να εξασκήσετε την τέχνη του fast forward. Απεναντίας, το repeat θα μάθετε να το πατάτε καλά. Αν δε με πιστεύετε, μπορείτε να επισκεφτείτε το myspace του γκρουπ, να ακούσετε το "The Cranes..." και αμέσως μετά να αυτό-χαστουκιστείτε που με αμφισβητήσατε.