sfinotouvlaki
18-08-2007, 15:58
Canvas Solaris - Cortical Tectonics
©2007 Sensory
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.637.cover.jpg
01. Berserker Hypothesis
02. Sinusoid Mirage
03. Interface
04. Gamma Knife
05. Rhizome
06. Reticular Consciousness
Είναι σίγουρο πως αν είχα καταφέρει να ακούσω το περσινό δημιούργημα των Canvas Solaris, "Penumbra Diffuse", στην ώρα του, θα είχε καταλήξει με συνοπτικές διαδικασίες στη λίστα με τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς. Τα αμερικανάκια κατάφεραν να ξεπεράσουν εαυτούς (εξακολουθώ να αναφέρομαι στο "Penumbra...", προς αποφυγή παρεξηγήσεων) και μας παρέδωσαν ένα πολυδιάστατο μουσικό έργο, το οποίο έχοντας ως βάση το τεχνικό metal του πρώτου δίσκου τους, άπλωνε τα πλοκάμια του προς διάφορες άλλες μουσικές κατευθύνσεις (ethnic, jazz κ.λπ), κάνοντας, τελικά, το τελικό αποτέλεσμα να "βρωμάει" τελειότητα από πάνω μέχρι κάτω.
Αφού σας ζητήσω μια μικρή συγγνώμη για την "offtopic" προσπάθεια εξιλέωσης που προηγήθηκε, περνάμε δίχως περαιτέρω χρονοτριβή στο "Cortical Tectonics". Ενάμιση χρόνο μετά, λοιπόν, οι Canvas Solaris έχουν έτοιμα έξι νέα κομμάτια που φιλοδοξούν να κατορθώσουν ό,τι και αυτά της περσινής σοδειάς. Το πετυχαίνουν, όμως; Η απάντηση είναι "ναι μεν, αλλά…". Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι, από τη μια, ο δίσκος ως αυθύπαρκτη οντότητα είναι πέρα για πέρα ικανοποιητικός, από την άλλη, όμως, όντας μια μίξη των δύο προηγηθέντων δίσκων, αποτυγχάνει να προκαλέσει την έκπληξη που έφερε μαζί του το "Penumbra Diffuse". Εξηγούμαι. Με το προηγούμενο album το συγκρότημα πέτυχε να πλουτίσει τον ήχο του σε μεγάλο βαθμό, ενώ, ταυτόχρονα, οι συνθέσεις τους ήταν δουλεμένες στον έσχατο βαθμό. Εδώ, η χρήση των spacey πλήκτρων παραμένει δίνοντας ζεστασιά στους μαθηματικούς ρυθμούς της μπάντας, αλλά οι ethnic αναφορές έχουν μειωθεί. Το μόνο μικρό παράπονό μου είναι αυτό. Θέμα γούστου, μάλλον. Οπότε, αν εσείς δεν καίγεστε κιόλας, όλα μέλι γάλα.
Από ‘κει και πέρα, η εισαγωγή μας στον κόσμο των cortical tectonics γίνεται με τρόπο εκρηκτικό, αφού το heavy riffing σε πιάνει κατευθείαν από το πρόσωπο και όταν αποφασίσει να σε αφήσει, τα πρώτα σημάδια είναι ήδη ορατά. Ακολουθούν τα "Sinusoid Mirage" & "Interface", τα οποία θεωρώ ως μία σύνθεση. Κοινός παρανομαστής τους το εκπληκτικό θέμα με το οποίο ξεκινάει το "Sinusoid Mirage", το οποίο, αφού διακοπεί προσωρινά από ακροβατικά που φέρνουν τον όλεθρο, αναπτύσσεται διεξοδικά στο τρομακτικά κολλητικό "Interface" (δε θα ήταν ό,τι πρέπει για χαλάκι σε επιστημονικό ντοκιμαντέρ αυτό το κομμάτι;). Στο "Gamma Knife" η ατμόσφαιρα γίνεται πάλι αιχμηρή, ενώ στο "Rhizome'' το σκοτσέζικο ντους μεταξύ δύστροπων ρυθμών και chill-out περασμάτων συνεχίζεται. Τελευταίο κομμάτι το "Reticular Consciousness" που αποτελεί και την πιο μακροσκελή σύνθεση των Canvas Solaris μέχρι σήμερα. Δεκαεπτά λεπτά που συνοψίζουν όλα τα πρόσωπα της μπάντας, γεμάτο αξιόλογα θέματα, αλλά κάπου με πιάνω να αφαιρούμαι. Για μένα θα ήταν καλύτερα αν είχε χωριστεί το κομμάτι σε ένα δωδεκάλεπτο κι ένα πεντάλεπτο για παράδειγμα. Όπως και να ‘χει, η σύνθεση είναι πολύ καλή.
Αν ονόματα όπως Spiral Architect, Aghora, Twisted Into Form, Dysrhythmia, Cynic, Degree Αbsolute κ.λπ σας λένε κάτι και δεν έχετε τσεκάρει ακόμη αυτούς εδώ, μην το καθυστερείτε άλλο. Α, μην το ξεχάσω… αγαπάμε Sensory.
©2007 Sensory
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.637.cover.jpg
01. Berserker Hypothesis
02. Sinusoid Mirage
03. Interface
04. Gamma Knife
05. Rhizome
06. Reticular Consciousness
Είναι σίγουρο πως αν είχα καταφέρει να ακούσω το περσινό δημιούργημα των Canvas Solaris, "Penumbra Diffuse", στην ώρα του, θα είχε καταλήξει με συνοπτικές διαδικασίες στη λίστα με τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς. Τα αμερικανάκια κατάφεραν να ξεπεράσουν εαυτούς (εξακολουθώ να αναφέρομαι στο "Penumbra...", προς αποφυγή παρεξηγήσεων) και μας παρέδωσαν ένα πολυδιάστατο μουσικό έργο, το οποίο έχοντας ως βάση το τεχνικό metal του πρώτου δίσκου τους, άπλωνε τα πλοκάμια του προς διάφορες άλλες μουσικές κατευθύνσεις (ethnic, jazz κ.λπ), κάνοντας, τελικά, το τελικό αποτέλεσμα να "βρωμάει" τελειότητα από πάνω μέχρι κάτω.
Αφού σας ζητήσω μια μικρή συγγνώμη για την "offtopic" προσπάθεια εξιλέωσης που προηγήθηκε, περνάμε δίχως περαιτέρω χρονοτριβή στο "Cortical Tectonics". Ενάμιση χρόνο μετά, λοιπόν, οι Canvas Solaris έχουν έτοιμα έξι νέα κομμάτια που φιλοδοξούν να κατορθώσουν ό,τι και αυτά της περσινής σοδειάς. Το πετυχαίνουν, όμως; Η απάντηση είναι "ναι μεν, αλλά…". Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι, από τη μια, ο δίσκος ως αυθύπαρκτη οντότητα είναι πέρα για πέρα ικανοποιητικός, από την άλλη, όμως, όντας μια μίξη των δύο προηγηθέντων δίσκων, αποτυγχάνει να προκαλέσει την έκπληξη που έφερε μαζί του το "Penumbra Diffuse". Εξηγούμαι. Με το προηγούμενο album το συγκρότημα πέτυχε να πλουτίσει τον ήχο του σε μεγάλο βαθμό, ενώ, ταυτόχρονα, οι συνθέσεις τους ήταν δουλεμένες στον έσχατο βαθμό. Εδώ, η χρήση των spacey πλήκτρων παραμένει δίνοντας ζεστασιά στους μαθηματικούς ρυθμούς της μπάντας, αλλά οι ethnic αναφορές έχουν μειωθεί. Το μόνο μικρό παράπονό μου είναι αυτό. Θέμα γούστου, μάλλον. Οπότε, αν εσείς δεν καίγεστε κιόλας, όλα μέλι γάλα.
Από ‘κει και πέρα, η εισαγωγή μας στον κόσμο των cortical tectonics γίνεται με τρόπο εκρηκτικό, αφού το heavy riffing σε πιάνει κατευθείαν από το πρόσωπο και όταν αποφασίσει να σε αφήσει, τα πρώτα σημάδια είναι ήδη ορατά. Ακολουθούν τα "Sinusoid Mirage" & "Interface", τα οποία θεωρώ ως μία σύνθεση. Κοινός παρανομαστής τους το εκπληκτικό θέμα με το οποίο ξεκινάει το "Sinusoid Mirage", το οποίο, αφού διακοπεί προσωρινά από ακροβατικά που φέρνουν τον όλεθρο, αναπτύσσεται διεξοδικά στο τρομακτικά κολλητικό "Interface" (δε θα ήταν ό,τι πρέπει για χαλάκι σε επιστημονικό ντοκιμαντέρ αυτό το κομμάτι;). Στο "Gamma Knife" η ατμόσφαιρα γίνεται πάλι αιχμηρή, ενώ στο "Rhizome'' το σκοτσέζικο ντους μεταξύ δύστροπων ρυθμών και chill-out περασμάτων συνεχίζεται. Τελευταίο κομμάτι το "Reticular Consciousness" που αποτελεί και την πιο μακροσκελή σύνθεση των Canvas Solaris μέχρι σήμερα. Δεκαεπτά λεπτά που συνοψίζουν όλα τα πρόσωπα της μπάντας, γεμάτο αξιόλογα θέματα, αλλά κάπου με πιάνω να αφαιρούμαι. Για μένα θα ήταν καλύτερα αν είχε χωριστεί το κομμάτι σε ένα δωδεκάλεπτο κι ένα πεντάλεπτο για παράδειγμα. Όπως και να ‘χει, η σύνθεση είναι πολύ καλή.
Αν ονόματα όπως Spiral Architect, Aghora, Twisted Into Form, Dysrhythmia, Cynic, Degree Αbsolute κ.λπ σας λένε κάτι και δεν έχετε τσεκάρει ακόμη αυτούς εδώ, μην το καθυστερείτε άλλο. Α, μην το ξεχάσω… αγαπάμε Sensory.