sfinotouvlaki
18-08-2007, 15:57
Doomsword - My Name Will Live On
©2007 Dragonheart
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.635.cover.jpg
01. Death Of Ferdia
02. Gergovia
03. Days Of High Adventure
04. Steel Of My Axe
05. Claidheamh Solais (sword Of Light)
06. Thundercult
07. Luni
08. Once Glorious
09. The Great Horn
Επιτέλους! Οι Ιταλοί θεοί αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τον διάδοχο του "Let Battle Commence" και, ευτυχώς, τα τέσσερα χρόνια αναμονής έχουν ήδη ξεχαστεί. Πριν προχωρήσω, οφείλω να προειδοποιήσω ότι δε θα κάνω ιδιαίτερη προσπάθεια να είμαι αντικειμενικός με τον δίσκο, οπότε θα διαβάσετε πολλά πράγματα που ίσως σας φανούν υπερβολικά. Θεωρώ αυτήν τη μπάντα από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχουν συμβεί στο heavy metal την τελευταία δεκαετία και ό,τι καλύτερο έχει παρουσιάσει ο επικός ήχος από τη στιγμή που ξεκίνησε να υφίσταται (μαζί με 2-3 ακόμη συγκροτήματα που δε χρειάζεται να αναφέρω). Το "My Name Will Live On" απλά με βοηθάει να παγιώσω αυτήν την άποψη. Τέσσερεις σερί τρομεροί δίσκοι δεν είναι εύκολο πράγμα, ούτε κάτι που το συναντάμε συχνά πλέον.
Νομίζω δεν αποτελεί κάποιο μεγάλο μυστικό ότι ανέκαθεν αυτή η μουσική ήταν πρωτίστως θέμα feeling. Είτε το ‘χεις είτε όχι. Και, πραγματικά, δεν ξέρω αν αυτοί εδώ οι τύποι θα μπορούσαν ποτέ να παίξουν κάτι διαφορετικό. Είναι φτιαγμένοι γι’ αυτό και αν αριστουργήματα όπως τα "Sacred Metal", "One Eyed God", "Onward Into Battle", "Into The Battlefield", "Death Of Ferdia" δεν αποτελούν απόδειξη, τότε δεν ξέρω τι στον κόρακα θα μπορούσε να σας πείσει.
"Death Of Ferdia", λοιπόν. Η έναρξη του τέταρτου μεγαλουργήματος και ένα από τα καλύτερα τραγούδια τού group. Ανατριχιαστικές κιθάρες που παραπέμπουν στο "Onward Into Battle", λυρισμός, επική διάθεση και, γενικά, ό,τι αντιπροσωπεύουν οι Doomsword, βρίσκεται εδώ. Α, επίσης, για να μην το ξεχάσω, ο Deathmaster είναι φωνάρα τρισμέγιστη. Ανήκει στους λίγους εκλεκτούς που μπορεί με τη φωνή του να συγκινήσει, να πωρώσει, να σου σηκώσει την τρίχα κάγκελο. Κάτι τέτοιοι τύποι με κάνουν να πιστεύω ότι η ανθρώπινη φωνή είναι τελικά το σπουδαιότερο μουσικό όργανο που έχει υπάρξει. Για κάποιον λόγο ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι οι Ιταλοί θα συνέχιζαν στο στυλ του προηγούμενου δίσκου, αλλά τελικά διαψεύστηκα. Σε τι μοιάζει ο νέος δίσκος; Η λογική λέει ότι βαδίζει στα χνάρια του "Resound The Horn", αφού ούτε τον άκρατο λυρισμό του ντεμπούτου έχει, ούτε τη θανατερά πολεμική ατμόσφαιρα του "Let Battle…", ενώ οι ταχύτητες σε πολλά σημεία είναι αυξημένες. Από την άλλη, εγώ λέω πως δεν ακολουθεί τη συνταγή κανενός από τα τρία προηγούμενα και ταυτόχρονα είναι Doomsword μέχρι τα μπούνια.
Είχα σκοπό να μιλήσω για το κάθε τραγούδι ξεχωριστά, αλλά πλέον δε βλέπω το λόγο. Και είμαι και τεμπέλης. Άσχετα με το αν προτιμάτε τις doom ομοβροντίες του "Let Battle…", την ισορροπία του "Resound the horn" ή τον πιο κλασικομεταλλάδικο χαρακτήρα του "Doomsword", εγώ θα ‘λεγα να δώσετε στο "My name will live on" τα ακούσματα που του αρμόζουν (και αν κρίνω από τη δική μου περίπτωση, θέλει αρκετά), αφού αξίζει και με το παραπάνω να φέρει το όνομα της μπάντας, το οποίο σίγουρα θα εκπληρώσει την προφητεία (του τίτλου ντε).
©2007 Dragonheart
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.635.cover.jpg
01. Death Of Ferdia
02. Gergovia
03. Days Of High Adventure
04. Steel Of My Axe
05. Claidheamh Solais (sword Of Light)
06. Thundercult
07. Luni
08. Once Glorious
09. The Great Horn
Επιτέλους! Οι Ιταλοί θεοί αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τον διάδοχο του "Let Battle Commence" και, ευτυχώς, τα τέσσερα χρόνια αναμονής έχουν ήδη ξεχαστεί. Πριν προχωρήσω, οφείλω να προειδοποιήσω ότι δε θα κάνω ιδιαίτερη προσπάθεια να είμαι αντικειμενικός με τον δίσκο, οπότε θα διαβάσετε πολλά πράγματα που ίσως σας φανούν υπερβολικά. Θεωρώ αυτήν τη μπάντα από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχουν συμβεί στο heavy metal την τελευταία δεκαετία και ό,τι καλύτερο έχει παρουσιάσει ο επικός ήχος από τη στιγμή που ξεκίνησε να υφίσταται (μαζί με 2-3 ακόμη συγκροτήματα που δε χρειάζεται να αναφέρω). Το "My Name Will Live On" απλά με βοηθάει να παγιώσω αυτήν την άποψη. Τέσσερεις σερί τρομεροί δίσκοι δεν είναι εύκολο πράγμα, ούτε κάτι που το συναντάμε συχνά πλέον.
Νομίζω δεν αποτελεί κάποιο μεγάλο μυστικό ότι ανέκαθεν αυτή η μουσική ήταν πρωτίστως θέμα feeling. Είτε το ‘χεις είτε όχι. Και, πραγματικά, δεν ξέρω αν αυτοί εδώ οι τύποι θα μπορούσαν ποτέ να παίξουν κάτι διαφορετικό. Είναι φτιαγμένοι γι’ αυτό και αν αριστουργήματα όπως τα "Sacred Metal", "One Eyed God", "Onward Into Battle", "Into The Battlefield", "Death Of Ferdia" δεν αποτελούν απόδειξη, τότε δεν ξέρω τι στον κόρακα θα μπορούσε να σας πείσει.
"Death Of Ferdia", λοιπόν. Η έναρξη του τέταρτου μεγαλουργήματος και ένα από τα καλύτερα τραγούδια τού group. Ανατριχιαστικές κιθάρες που παραπέμπουν στο "Onward Into Battle", λυρισμός, επική διάθεση και, γενικά, ό,τι αντιπροσωπεύουν οι Doomsword, βρίσκεται εδώ. Α, επίσης, για να μην το ξεχάσω, ο Deathmaster είναι φωνάρα τρισμέγιστη. Ανήκει στους λίγους εκλεκτούς που μπορεί με τη φωνή του να συγκινήσει, να πωρώσει, να σου σηκώσει την τρίχα κάγκελο. Κάτι τέτοιοι τύποι με κάνουν να πιστεύω ότι η ανθρώπινη φωνή είναι τελικά το σπουδαιότερο μουσικό όργανο που έχει υπάρξει. Για κάποιον λόγο ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι οι Ιταλοί θα συνέχιζαν στο στυλ του προηγούμενου δίσκου, αλλά τελικά διαψεύστηκα. Σε τι μοιάζει ο νέος δίσκος; Η λογική λέει ότι βαδίζει στα χνάρια του "Resound The Horn", αφού ούτε τον άκρατο λυρισμό του ντεμπούτου έχει, ούτε τη θανατερά πολεμική ατμόσφαιρα του "Let Battle…", ενώ οι ταχύτητες σε πολλά σημεία είναι αυξημένες. Από την άλλη, εγώ λέω πως δεν ακολουθεί τη συνταγή κανενός από τα τρία προηγούμενα και ταυτόχρονα είναι Doomsword μέχρι τα μπούνια.
Είχα σκοπό να μιλήσω για το κάθε τραγούδι ξεχωριστά, αλλά πλέον δε βλέπω το λόγο. Και είμαι και τεμπέλης. Άσχετα με το αν προτιμάτε τις doom ομοβροντίες του "Let Battle…", την ισορροπία του "Resound the horn" ή τον πιο κλασικομεταλλάδικο χαρακτήρα του "Doomsword", εγώ θα ‘λεγα να δώσετε στο "My name will live on" τα ακούσματα που του αρμόζουν (και αν κρίνω από τη δική μου περίπτωση, θέλει αρκετά), αφού αξίζει και με το παραπάνω να φέρει το όνομα της μπάντας, το οποίο σίγουρα θα εκπληρώσει την προφητεία (του τίτλου ντε).