sfinotouvlaki
18-08-2007, 15:54
Morgana Lefay - Aberrations Of The Mind
©2007 Black Mark
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.634.cover.jpg
01. Delusions
02. Make A Wish
03. The Rush Of Possession
04. Depression
05. Caught In The Treadwheel
06. Reflections Of War
07. Face Of Fear
08. Where I Rule
09. In Shadows I Reign
10. Aberration Of Mind
11. Vultures Devouring
12. Over And Over Again
Έχει περάσει κάμποσος καιρός από την κυκλοφορία του 10ου δίσκου των Morgana Lefay, αλλά θα ήταν κρίμα να μη γίνει μια παρουσίαση, έστω και τώρα. Το προπέρσινο "Grand Materia" υπήρξε ουσιαστικά η πρώτη μου επαφή με το group και ομολογώ ότι είχα πάθει ένα μικρό σοκ εκείνη την εποχή. Τρελά repeats και ο ενθουσιασμός που έχει ο καθένας όταν ανακαλύπτει κάτι νέο που του αρέσει πολύ. Έρωτας με την πρώτη ματιά σαν να λέμε.
Αυτά τα δυο χρόνια που οι Σουηδοί έγραφαν νέα κομμάτια, εγώ είπα να ρίξω μια ματιά σε παλαιότερες κυκλοφορίες τους, έτσι για να έχω μια σφαιρικότερη άποψη βρε αδερφέ. Η προσπάθεια σύγκλεισης μόνο απογοητευτική δεν ήταν, ώσπου φτάνουμε στο παρόν και στο "Aberrations Of The Mind". Η πρώτη εντύπωση που μου είχαν αφήσει τα samples που είχε δημοσιοποιήσει το γκρουπ -και λίγο αργότερα το single "Over And Over Again"- δεν ήταν αρνητική, αλλά από την άλλη δε με ενθουσίασαν κιόλας. Το ίδιο πάνω κάτω συνέβη και με τον δίσκο. Η ποιότητά του στις πρώτες ακροάσεις ήταν εμφανής μεν, αλλά σε σύγκριση με τον προηγούμενο που με ξετίναξε σχεδόν άμεσα, κάπου φαινόταν να πάσχει. Ένα δίμηνο στην άκρη, λοιπόν, και προσπάθεια επαναπροσέγγισης, η οποία κρίνεται επιτυχής. Τι έφταιγε; Μάλλον, η παραγωγή του δίσκου, αφού οι Lefay θέλησαν να πάνε ένα βήμα παραπέρα σε σχέση με τα μέχρι τώρα πεπραγμένα. Ήχος ξερός, κτηνώδης (ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι κατατάσσονται στον ευρύτερο power metal χώρο) και πιο δύσπεπτος απ’ ό,τι μας είχαν συνηθίσει, που δεν αφήνει τις μελωδίες να αναδειχθούν τόσο εύκολα. Οι εκτεταμένες ακροάσεις πάντως κάνουν δουλειά. Θα έλεγα ότι οι Morgana Lefay πέτυχαν να κάνουν αυτό που προσπάθησαν οι Metallica στο "St. Anger". Έξτρα καφρίλα και επιθετικότητα, χωρίς να χαθεί όμως η ταυτότητα του γκρουπ. Τελικά δεν είναι δύσκολο, αρκεί να αποφεύγεις τις υπερβολές που τις περισσότερες φορές σε οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις.
Τέλος πάντων, σ’ όλα αυτά προσθέστε τις γνωστές μελωδίες τους (πόσο πολύ τα σπάει αυτό το κόψιμο στη μέση του "In Shadows I Reign";), τη φωνάρα του Rytkönen που σε σημεία γρυλλίζει περισσότερο από το συνηθισμένο (και είναι καύλα) και, ασφαλώς, σύντομες, αλλά μεστές συνθέσεις (με ρεφρενάρες για άλλη μια φορά). Δεν ξέρω αν τους περισσότερους θα τους χαροποιήσει ο -ελαφρώς- διαφοροποιημένος χαρακτήρας της μπάντας, αλλά, προσωπικά, μου αρέσει που συνεχίζουν να ψάχνονται, ενώ, παράλληλα, κρατάνε ψηλά το επίπεδο. Σε περίπτωση πάντως που δεν έχετε ασχοληθεί μαζί τους μέχρι τώρα, θα ήταν καλύτερα να αρχίσετε με κάποια παλιότερη δουλειά τους, εκτός κι αν τα παραπάνω σας φαίνονται από μόνα τους ελκυστικά.
©2007 Black Mark
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.634.cover.jpg
01. Delusions
02. Make A Wish
03. The Rush Of Possession
04. Depression
05. Caught In The Treadwheel
06. Reflections Of War
07. Face Of Fear
08. Where I Rule
09. In Shadows I Reign
10. Aberration Of Mind
11. Vultures Devouring
12. Over And Over Again
Έχει περάσει κάμποσος καιρός από την κυκλοφορία του 10ου δίσκου των Morgana Lefay, αλλά θα ήταν κρίμα να μη γίνει μια παρουσίαση, έστω και τώρα. Το προπέρσινο "Grand Materia" υπήρξε ουσιαστικά η πρώτη μου επαφή με το group και ομολογώ ότι είχα πάθει ένα μικρό σοκ εκείνη την εποχή. Τρελά repeats και ο ενθουσιασμός που έχει ο καθένας όταν ανακαλύπτει κάτι νέο που του αρέσει πολύ. Έρωτας με την πρώτη ματιά σαν να λέμε.
Αυτά τα δυο χρόνια που οι Σουηδοί έγραφαν νέα κομμάτια, εγώ είπα να ρίξω μια ματιά σε παλαιότερες κυκλοφορίες τους, έτσι για να έχω μια σφαιρικότερη άποψη βρε αδερφέ. Η προσπάθεια σύγκλεισης μόνο απογοητευτική δεν ήταν, ώσπου φτάνουμε στο παρόν και στο "Aberrations Of The Mind". Η πρώτη εντύπωση που μου είχαν αφήσει τα samples που είχε δημοσιοποιήσει το γκρουπ -και λίγο αργότερα το single "Over And Over Again"- δεν ήταν αρνητική, αλλά από την άλλη δε με ενθουσίασαν κιόλας. Το ίδιο πάνω κάτω συνέβη και με τον δίσκο. Η ποιότητά του στις πρώτες ακροάσεις ήταν εμφανής μεν, αλλά σε σύγκριση με τον προηγούμενο που με ξετίναξε σχεδόν άμεσα, κάπου φαινόταν να πάσχει. Ένα δίμηνο στην άκρη, λοιπόν, και προσπάθεια επαναπροσέγγισης, η οποία κρίνεται επιτυχής. Τι έφταιγε; Μάλλον, η παραγωγή του δίσκου, αφού οι Lefay θέλησαν να πάνε ένα βήμα παραπέρα σε σχέση με τα μέχρι τώρα πεπραγμένα. Ήχος ξερός, κτηνώδης (ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι κατατάσσονται στον ευρύτερο power metal χώρο) και πιο δύσπεπτος απ’ ό,τι μας είχαν συνηθίσει, που δεν αφήνει τις μελωδίες να αναδειχθούν τόσο εύκολα. Οι εκτεταμένες ακροάσεις πάντως κάνουν δουλειά. Θα έλεγα ότι οι Morgana Lefay πέτυχαν να κάνουν αυτό που προσπάθησαν οι Metallica στο "St. Anger". Έξτρα καφρίλα και επιθετικότητα, χωρίς να χαθεί όμως η ταυτότητα του γκρουπ. Τελικά δεν είναι δύσκολο, αρκεί να αποφεύγεις τις υπερβολές που τις περισσότερες φορές σε οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις.
Τέλος πάντων, σ’ όλα αυτά προσθέστε τις γνωστές μελωδίες τους (πόσο πολύ τα σπάει αυτό το κόψιμο στη μέση του "In Shadows I Reign";), τη φωνάρα του Rytkönen που σε σημεία γρυλλίζει περισσότερο από το συνηθισμένο (και είναι καύλα) και, ασφαλώς, σύντομες, αλλά μεστές συνθέσεις (με ρεφρενάρες για άλλη μια φορά). Δεν ξέρω αν τους περισσότερους θα τους χαροποιήσει ο -ελαφρώς- διαφοροποιημένος χαρακτήρας της μπάντας, αλλά, προσωπικά, μου αρέσει που συνεχίζουν να ψάχνονται, ενώ, παράλληλα, κρατάνε ψηλά το επίπεδο. Σε περίπτωση πάντως που δεν έχετε ασχοληθεί μαζί τους μέχρι τώρα, θα ήταν καλύτερα να αρχίσετε με κάποια παλιότερη δουλειά τους, εκτός κι αν τα παραπάνω σας φαίνονται από μόνα τους ελκυστικά.