House Of Low Culture
02-07-2007, 21:12
Electrelane - No Shouts, No Calls
http://g-ec2.images-amazon.com/images/I/61bc2HnnabL._SS500_.jpg
tracks:
1. The Greater Times
2. To The East
3. After The Call
4. Tram 21
5. In Berlin
6. At Sea
7. Between The Wolf And The Dog
8. Saturday
9. Five
10. Cut And Run
11. The Lighthouse
To πρώτο πράγμα που πλησιάζει το μυαλό όταν ακούγεται η λέξη "electelane" είναι η φράση "ηλεκτρικά ταξίδια". Όταν ακούς τον ήχο τους φαντάζεσαι ένα άκρως επιτυχημένο πάρτυ με φώτα που αναβοσβήνουν γρήγορα και με μια playlist που χωράει άνετα Bikini Kill και Kyuss, Sleater-Kinney, The Auteurs και Monster Magnet, πρώιμους Joy Division, Electrelane και The Stooges. Βλέποντας το εξώφυλλο του No Shouts, No Calls όπου εικονίζεται μια γαλέρα του 16ου αιώνα και ακούγοντας τραγούδια με τίτλους όπως "In Berlin", "The Lighthouse", "At Sea", "To the east", "Tram 21" καταλαβαίνεις πως η απόσταση των συναισθημάτων και η στεναχώρια της προσωρινής ζωής σε κάθε μέρος εμπλούτισαν το τελικό αποτέλεσμα του πρόσφατου αυτού άλμπουμ.
Στο No Shouts, No Calls λοιπόν, αυτή απίστευτη γυναικεία μπάντα μας δείχνει κατευθείαν της αντιεμπορικές διαθέσεις της. Εκεί που οι αρρωστημένοι αλλά επιφυλακτικοί οπαδοί της μπάντας θα περίμεναν πιο φυσιολογικά φωνητικά και ορχηστρική οργάνωση που θα υπάκουε σε κάποια δοκιμασμένη ηχητική φόρμουλα, τα δείγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Στο "Tram 21" τα φωνητικά αποτελούν άλλο ένα ξεχωριστό όργανο που δίνει περισσότερη μελωδία στα ήδη υπάρχοντα. Η έμφυτη ανάγκη των Electrelane να παίκσουν σκοτεινή dream pop στο Power Out και η επιθυμία να βγάλουν τους krautrock εαυτούς τους στο No Shouts, No Calls, χτυπιούνται και ανταγωνίζονται από την αρχή ως το τέλος του κομματιού. Στο "In Berlin" τα φωνητικά συνδέονται τόσο πολύ με τα υπόλοιπα όργανα της μπάντας περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε κάθε άλλος λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Αμφιταλαντεύομενες ανάμεσα στον πειραματικό pop εαυτό τους και τους βίαιους Sleater κυνισμούς, καταφέρνουν να δημιουργήσουν τραγούδια που θα ζήλευε κάθε Riot Grrrrl μπάντα. Για παράδειγμα το "Between the wolf and the dog" το ποιο σκοτεινό, υπερκινητικό, βιαστικό και νευρικό μέρος του δίσκου. Μια τρομερή συνεργασία κιθάρας, ντραμς, μπάσσου που διαλύουν τα πάντα μέχρι να αφήσουν το μπάσσο να παίζει μόνο του για λίγο, έτσι ώστε να ξεκουραστούν και να μπουν πιο δυναμικά ξανά στο παιχνίδι μαρτυρώντας ένα πιο post-punk απ' ότιδηποτε συναίσθημα. Τα RnB "ου ου ου ουυυ ου, ααα ααα αααα α" φωνητικά που μπαίνουν προς το τέλος του κομματιού σου δίνουν μετά το τέλος του την εντύπωση πως παρακολούθησες ένα μάθημα μουσικής ιστορίας. Στο "Saturday" τα διπλά φωνητικά συζητάνε και κοροϊδεύουν το ένα το άλλο, μιλώντας πολύ όμορφα για αναμνήσεις και περίεργους χωρισμούς. To "Five" εξελίσσεται σιγά σιγά για να φτάσει σε ένα σημείο που η Emma δίνει ξύλο με το όλο και πιο δυνατό μόνιμο χτύπημα στα ντραμς που δεν έχει σταματημό. Αμέσως μετά το "Cut and Run" καλημερίζει με ένα απίστευτα ηρεμιστικό banjo και ασύλληπτα φωνητικά που μόνο ωραίες στιγμές φέρνουν στο μυαλό. Ο δίσκος αποτελειώνει με το "Lighthouse" ένας φάρος που στέκεται ψηλός για να οδηγήσει τον ταξιδιώτη στο σπίτι του που έχει ξεχάσει πως να πάει.
Το τέλος αυτού του δίσκου δείχνει πως οι καλύτερες ποτέ δημιουργίες των Electrelane δε θα αργήσουν να καταφτάσουν. Ας τις γευτούμε λοιπόν.
http://g-ec2.images-amazon.com/images/I/61bc2HnnabL._SS500_.jpg
tracks:
1. The Greater Times
2. To The East
3. After The Call
4. Tram 21
5. In Berlin
6. At Sea
7. Between The Wolf And The Dog
8. Saturday
9. Five
10. Cut And Run
11. The Lighthouse
To πρώτο πράγμα που πλησιάζει το μυαλό όταν ακούγεται η λέξη "electelane" είναι η φράση "ηλεκτρικά ταξίδια". Όταν ακούς τον ήχο τους φαντάζεσαι ένα άκρως επιτυχημένο πάρτυ με φώτα που αναβοσβήνουν γρήγορα και με μια playlist που χωράει άνετα Bikini Kill και Kyuss, Sleater-Kinney, The Auteurs και Monster Magnet, πρώιμους Joy Division, Electrelane και The Stooges. Βλέποντας το εξώφυλλο του No Shouts, No Calls όπου εικονίζεται μια γαλέρα του 16ου αιώνα και ακούγοντας τραγούδια με τίτλους όπως "In Berlin", "The Lighthouse", "At Sea", "To the east", "Tram 21" καταλαβαίνεις πως η απόσταση των συναισθημάτων και η στεναχώρια της προσωρινής ζωής σε κάθε μέρος εμπλούτισαν το τελικό αποτέλεσμα του πρόσφατου αυτού άλμπουμ.
Στο No Shouts, No Calls λοιπόν, αυτή απίστευτη γυναικεία μπάντα μας δείχνει κατευθείαν της αντιεμπορικές διαθέσεις της. Εκεί που οι αρρωστημένοι αλλά επιφυλακτικοί οπαδοί της μπάντας θα περίμεναν πιο φυσιολογικά φωνητικά και ορχηστρική οργάνωση που θα υπάκουε σε κάποια δοκιμασμένη ηχητική φόρμουλα, τα δείγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Στο "Tram 21" τα φωνητικά αποτελούν άλλο ένα ξεχωριστό όργανο που δίνει περισσότερη μελωδία στα ήδη υπάρχοντα. Η έμφυτη ανάγκη των Electrelane να παίκσουν σκοτεινή dream pop στο Power Out και η επιθυμία να βγάλουν τους krautrock εαυτούς τους στο No Shouts, No Calls, χτυπιούνται και ανταγωνίζονται από την αρχή ως το τέλος του κομματιού. Στο "In Berlin" τα φωνητικά συνδέονται τόσο πολύ με τα υπόλοιπα όργανα της μπάντας περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε κάθε άλλος λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Αμφιταλαντεύομενες ανάμεσα στον πειραματικό pop εαυτό τους και τους βίαιους Sleater κυνισμούς, καταφέρνουν να δημιουργήσουν τραγούδια που θα ζήλευε κάθε Riot Grrrrl μπάντα. Για παράδειγμα το "Between the wolf and the dog" το ποιο σκοτεινό, υπερκινητικό, βιαστικό και νευρικό μέρος του δίσκου. Μια τρομερή συνεργασία κιθάρας, ντραμς, μπάσσου που διαλύουν τα πάντα μέχρι να αφήσουν το μπάσσο να παίζει μόνο του για λίγο, έτσι ώστε να ξεκουραστούν και να μπουν πιο δυναμικά ξανά στο παιχνίδι μαρτυρώντας ένα πιο post-punk απ' ότιδηποτε συναίσθημα. Τα RnB "ου ου ου ουυυ ου, ααα ααα αααα α" φωνητικά που μπαίνουν προς το τέλος του κομματιού σου δίνουν μετά το τέλος του την εντύπωση πως παρακολούθησες ένα μάθημα μουσικής ιστορίας. Στο "Saturday" τα διπλά φωνητικά συζητάνε και κοροϊδεύουν το ένα το άλλο, μιλώντας πολύ όμορφα για αναμνήσεις και περίεργους χωρισμούς. To "Five" εξελίσσεται σιγά σιγά για να φτάσει σε ένα σημείο που η Emma δίνει ξύλο με το όλο και πιο δυνατό μόνιμο χτύπημα στα ντραμς που δεν έχει σταματημό. Αμέσως μετά το "Cut and Run" καλημερίζει με ένα απίστευτα ηρεμιστικό banjo και ασύλληπτα φωνητικά που μόνο ωραίες στιγμές φέρνουν στο μυαλό. Ο δίσκος αποτελειώνει με το "Lighthouse" ένας φάρος που στέκεται ψηλός για να οδηγήσει τον ταξιδιώτη στο σπίτι του που έχει ξεχάσει πως να πάει.
Το τέλος αυτού του δίσκου δείχνει πως οι καλύτερες ποτέ δημιουργίες των Electrelane δε θα αργήσουν να καταφτάσουν. Ας τις γευτούμε λοιπόν.