Bullet
09-06-2007, 11:42
http://img130.imageshack.us/img130/1737/bodirogapetza3dl.jpg
Στα 34 χρόνια του ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ. Για όλους εμάς, θα είναι πάντα η απόλυτη ονείρωξη. Για το παιχνίδι του, για τις δηλώσεις του, για τον τσαμπουκά του, για την περηφάνια και το σεβασμό που έδειχνε πάντα για την ομάδα μας. Θα είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές οπαδών και παικτών, θα είναι πάντα ο Ντέγιαν μας.
"Ντέγιαν σ' ευχαριστούμε" ή αλλιώς "Dejan hvala ti".
"Ήρθε το καλοκαίρι του 1998 σαν αντικαταστάτης του μέγιστου Μπάιρον Σκοτ που στη μοναδική του χρονιά στην ομάδα μας, συνδέθηκε με την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος μετά από 14 χρόνια και λατρεύτηκε από τον κόσμο για τον αέρα NBA που έφερνε σε κάθε του εμφάνιση. Πολύ ξίνισαν με την επιλογή ενός αμούστακου νεαρού Σέρβου που οι γνώστες θεωρούσαν τεράστιο ταλέντο αλλά οι περισσότεροι μη μπασκετικοί φίλαθλοι τον θυμόντουσαν σαν έναν από τους πολλούς γιούγκους που μας ‘έκλεβαν’ τις νίκες στα διεθνή τουρνουά. Και αυτός ο μικρός μάλιστα ήταν από τα πλέον κ***παιδα εκείνης της φουρνιάς και δεν είχε και πολλές συμπάθειες. Ξεκίνησε με σκοπό να κερδίσει τους δύσπιστους και να αποδείξει οτι αξίζει να φοράει την πράσινη φανέλα και μάλιστα είναι και ο ηγέτης που έλειπε από την ομάδα. Και για τα επόμενα 4 χρόνια έγινε αυτό ακριβώς. Ο απόλυτος κυρίαρχος του πρωταθλήματος με 3 πρωταθλήματα στη σειρά και ένα χαμένο με τις γνωστές π*****ς στο ΣΕΦ. 2 ευρωπαϊκά που και τα 2 είχαν τη σφραγίδα του χαραγμένη και ειδικά στο δεύτερο της Μπολόνια ήταν και MVP. Μοναδική του απώλεια το κύπελλο αλλά θα τον συγχωρέσουμε. Ήταν ο παίχτης που στο τέλος του κάθε κρίσιμου ματς θα έπαιρνε την μπάλα. Ανέκφραστος θα έκανε το drive του θα έμπαινε στη ρακέτα θα έστριβε το κορμί του και θα σούταρε, συνήθως με ταμπλό, συνήθως (οκ, όχι πάντα) μέσα. Κρύο αίμα όποτε έπρεπε, καυτό όποτε το προτιμούσε όπως όταν μέτραγε τα πρωταθλήματα του με φάπες στο μ****ι τον τόμιτς. Ο παίχτης που έμπαινε πρώτος στο ΣΕΦ και στον Κορυδαλλό γελώντας και αγνοώντας τους γάβρους κάνοντας μόνος του προθέρμανση, προετοιμάζοντας τους για την π****α που ερχόταν. Το 2002 αποφάσισε οτι ήρθε η ώρα να αλλάξει παραστάσεις. Ξέροντας ίσως και οτι η δυναμική της ομάδας θα μειωνόταν αφού ερχόταν η διετής εξορία του Σπόρτινγκ και το αναγκαστικό ψαλίδισμα του μπάτζετ, δεν τα συμφώνησε με τους αδερφούς και έφυγε για την Βαρκελώνη. Δυστυχώς ήταν μια τακτική που τη συνήθιζε, αφού ποτέ δεν έμεινε σε μια ομάδα πάνω από 4 χρόνια. Και την εφάρμοσε ακόμα και στη μεγάλη του αγάπη. 1,5 χρόνο μετά το αναπόφευκτο συμβαίνει. Αφού έχει κάνει και τη Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια Ευρώπης οι δρόμοι μας διασταυρώνονται. Το Σπόρτινγκ γνωρίζει μεγάλες στιγμές, με τον κόσμο να έχει γεμίσει όσο δεν πάει το κλειστό των Πατησίων, και να αποθεώνει τον αγαπημένο του παίχτη όπως δεν έχει αποθεωθεί κανείς άλλος. Όσοι έχουν ζήσει αυτές τις στιγμές δεν θα τις ξεχάσουν ποτέ. Ο Ντέγιαν να κοιτάζει τον κόσμο γύρω γύρω βουρκωμένος και να συνειδητοποιεί τι θα πει λατρεία, ευγνωμοσύνη και σεβασμός..Το σκηνικό θα επαναληφθεί και φέτος όταν ξαναέρχεται στο ΟΑΚΑ πλέον με τη Ρόμα όπου η αποθέωση ήρθε και στο φυσικό του περιβάλλον εκεί όπου μεγαλούργησε με τη πράσινη φανέλα. Χτες το βράδυ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση και ένα κενό εμφανίστηκε αμέσως στο μυαλό μας. Ελπίζουμε να έρθει ξανά στον Παναθηναϊκό από όποιο πόστο θέλει και να τον έχουμε κοντά μας, να εμπνέει τους παίχτες και να τους μαθαίνει όπως και στο παιδί του τι θα πει Παναθηναϊκός. "
GWF
http://www.greenwebfans.com/files/images/full/3549.jpg
~
“Mi imamo svoga boga, on se zove Bodiroga”. Το συγκεκριμένο σύνθημα δονεί για χρόνια τα γήπεδα στα οποία εμφανίζεται ο Ντέγιαν Μποντίρογκα. Είναι ένα στιχάκι που «σκάρωσαν» πριν από χρόνια οι Σέρβοι, το οποίο μεταφράζεται κάπως έτσι… «Έχουμε μόνο ένα Θεό, το όνομά του είναι Μποντίρογκα». Αυτά, γίνονται από τους Γιουγκοσλάβους «υπηκόους» του Ντέγιαν, γιατί στην Ελλάδα το τραγουδάκι ήταν διαφορετικό, αλλά στο ίδιο πνεύμα: «Ντέγιαν Μποντιρόγκα ε ο ε οε, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ οέ». Και, πώς να τον ξεχάσουν; Το Sportime.gr, με αφορμή την ανακοίνωση αποχώρησης του Ντέγιαν από τα γήπεδα, αναλύει του δέκα λόγους (όσους και το νούμερο της φανέλας του) που ο Μποντίρογκα έγινε πιο «βάζελος κι από τους βάζελους».
Refuse to lose
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα (ή Μποντιρόγκα, αν προτιμάτε, από τη στιγμή που και ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν υπάρχει σαφής τονισμός) στα τέσσερα χρόνια που έμεινε στον Παναθηναϊκό, κατέκτησε 3 πρωταθλήματα και 2 τίτλους στην Euroleague, κατορθώματα που από μόνα τους τον κατατάσσουν ως έναν από τους σπουδαιότερους ηγέτες της ομάδας. Το στοιχείο όμως, που έκανε τη διαφορά, σε σχέση με άλλους μεγάλους παίκτες που έχουν φορέσει την φανέλα με το «τριφύλλι», είναι το αίσθημα του αήττητου που ενέπνεε σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Δεν είναι προφανώς, ότι ο Παναθηναϊκός επί ημερών του Ντέγιαν δεν έχανε ποτέ. Είναι ότι με τον Ντέγιαν στην πεντάδα, ο αντίπαλος ήξερε ότι είχε εξ ορισμού ελάχιστες πιθανότητες να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα. Πότε με τρίποντο, πότε με μπάσιμο, πότε με βολές, πότε με το αργό και αντιτουριστικό, αλλά εκνευριστικά αποτελεσματικό jump shoot από τα τρία- τέσσερα μέτρα, ο Μποντίρογκα είχε τον τρόπο «να κάνει το κομμάτι του» και να φεύγει νικητής από τον αγωνιστικό χώρο. Ο Παναθηναϊκός πριν τον Μποντίρογκα είχα κατακτήσει ένα πρωτάθλημα, και από τη χρονιά που έφυγε και μετά «σήκωσε» άλλους τέσσερις τίτλους σε ισάριθμα χρόνια, όμως αυτή η τετραετία του Ντέκι, ήταν που μετέτρεψε τους «πράσινους» από μία μεγάλη ομάδα σε δυναστεία.
Μπουκάλι στην κερκίδα
Οι γιορτές των Χριστουγέννων του 2002 έμειναν σίγουρα αξέχαστες στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού, αλλά και του Ολυμπιακού. Ήταν στις επτά Ιανουαρίου του 2002, όταν ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, έδειξε ότι είναι… πιο βάζελος και από τους βάζελους. Πώς; Πετώντας ένα μπουκάλι στην εξέδρα των οπαδών του Ολυμπιακού! Σε άλλη χώρα, σε σοβαρά πρωταθλήματα, με σοβαρές διοικήσεις, η εικόνα ενός αθλητή που μετατρέπεται σε χούλιγκαν και απαντά στις καφρίλες της εξέδρας, θα είχε στείλει τον Μποντίρογκα στο σπίτι του για πέντε - δέκα αγωνιστικές. Στην Ελλάδα πάλι, ο Μποντίρογκα έγινε θεός («ένας από εμάς», όπως λένε οι Παναθηναϊκοί), ο Ολυμπιακός, του οποίου οι οπαδοί, στον συγκεκριμένο αγώνα στη Γλυφάδα είχαν αδειάσει τις τσέπες τους στα κεφάλια των διαιτητών και των παικτών του Παναθηναϊκού, μηδενίστηκε και έχασε τον αγώνα με 0-20, και ο Παύλος Γιαννακόπουλος θέλοντας να… νουθετήσει τον Μποντίρογκα για την άκομψη αντίδρασή του, δήλωσε μετά τον αγώνα: «Εγώ στη θέση του Ντέγιαν, θα έκανα περισσότερα». Παράλογο ή όχι, η κίνηση αυτή του Μποντίρογκα ισοδυναμούσε για τους πράσινους οπαδούς με δυο, τρεις επιπλέον τίτλους στην τροπαιοθήκη της ομάδας.
Το κύπελλο από το πουθενά
Αν οι υπόλοιποι τέσσερις τίτλοι της εποχής Μποντίρογκα στον Παναθηναϊκό ήταν αποτέλεσμα ομαδικής υπεροχής, το κύπελλο στην Μπολόνια, μέσα στην έδρα της Κίντερ, με τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται 14 πόντους πίσω στο πρώτο ημίχρονο, αποτελεί την απόλυτη ραψωδία του Ντέγιαν. Το 2002 ήταν, στην τελευταία χρονιά του Ντέκι με τα «πράσινα» και ο τελευταίος του ευρωπαϊκός αγώνας ήταν με λίγα λόγια αλησμόνητος. Η Κίντερ ήταν πιο πλήρης ομάδα, η Μακάμπι την οποία ο Παναθηναϊκός υπέταξε στον ημιτελικό είχε φόρα από το τρόπαιο της προηγούμενης σεζόν στο Παρίσι, όμως ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, στις 5 Μαΐου, ο Ντέγιαν είχε αποφασίσει ότι το φινάλε θα γραφτεί από το δικό του χέρι. Με 21 πόντους, επτά ριμπάουντ, τέσσερις ασίστ και ένα κλέψιμο σε 38 λεπτά συμμετοχής, ο Μποντίρογκα οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ένα τρόπαιο, για το οποίο αμφιβάλλουμε αν θα στοιχημάτιζε ακόμα και ο Ομπράντοβιτς. Εκείνο το βράδυ, ο Παναθηναϊκός αναγορεύτηκε στην «πιο επιτυχημένη ομάδα της δεκαετίας» -σύμφωνα με το επίσημη ιστοσελίδα της Euroleague- και ο τύπος με το 10 στην πλάτη και την ξεπερασμένη φράντζα, είχε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Και το ξέρει!
Η «αγάπη» για τον Τόμιτς
Ήταν ο τελευταίος αγώνας του Μποντίρογκα στην Ελλάδα, και τελείωσε με τον Ντέγιαν να φεύγει με το κεφάλι σκυμμένο, μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Η μήπως όχι; Στις 19 Μαΐου του 2002, μόλις δύο εβδομάδες μετά το έπος της Μπολόνια, ο «δικός τους» Ντέγιαν, «χαρίζει» στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού μια μνημειώδη μπουνιά στο πρόσωπο του Μίλαν Τόμιτς. Το παρκέ γίνεται ρινγκ, οι πάγκοι των δύο ομάδων μπαίνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, επτά παίκτες πήραν την άγουσα για τα αποδυτήρια και ο Ολυμπιακός κατακτά τη νίκη και το εισιτήριο για τον τελικό. Ο Παναθηναϊκός χάνει το μοναδικό πρωτάθλημα της τελευταίας εννιαετίας, κι όμως οι οπαδοί της ομάδας, δεν δείχνουν να στεναχωριούνται. Αυτή η «κλωτσοπατινάδα» με τον Τόμιτς και μάλιστα μέσα στο ΣΕΦ, μπροστά σε 12.000 φίλους του Ολυμπιακού, σηματοδότησε τον «τελευταίο χορό» του Ντέγιαν με την πράσινη φανέλα και εξύψωσε τον Μποντίρογκα στα όρια του μύθου. Δικαιολογείται η αντίδρασή του; Σε καμία περίπτωση, αλλά ο Ντέγιαν έφτιαξε τον -πράσινο και όχι μόνο- μύθο του μέσα από αμέτρητα καλάθια και εξίσου αμέτρητες τσογλανιές σε όλα τα γήπεδα που αγωνίστηκε. Διαφορετικά εξάλλου, τι σόι Γιουγκοσλάβος θα ήταν;
«Με τρέλα θα το λέω»
«Παικταράδες από τον Παναθηναϊκό έχουν περάσει πολλοί, Μποντίρογκα μόνο ένας». Δεν το λέμε εμείς, αλλά οι ίδιοι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού στα διαδικτυακά τους forum. Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα είναι Παναθηναϊκός με όλη τη σημασία της λέξης. Η συνέντευξή του, στο Sportime.gr τον περασμένο Νοέμβριο, λίγες μέρες πριν την επιστροφή του στο ΟΑΚΑ με τη φανέλα της Ρόμα, απλώς επιβεβαίωσε κάτι που οι οπαδοί της ομάδας γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Η φράση του Ντέγιαν αναφορικά με τον γιο του Νίκολα, «Μπορεί να είναι μικρούλης, αλλά νομίζω ότι πλέον είναι σε θέση να καταλάβει που αγωνίστηκε ο πατέρας του για τέσσερα χρόνια. Να καταλάβει γιατί όταν παίζεις μια φορά στον Παναθηναϊκό, είσαι για πάντα Παναθηναϊκός. Αλλά και να αποκτήσει τα ερεθίσματα να γίνει και εκείνος οπαδός του Παναθηναϊκού» είναι ενδεικτική της σχέσης λατρείας του Μπόντι με την πρώην ομάδα του. Το να «πουλάς» παναθηναίκοφροσύνη είναι εύκολο και δεν έχει κόστος, αλλά το να αναφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο στο παιδί σου και την ομάδα της καρδιά σου, αποδεικνύει ότι ο Μποντίρογκα δεν «πουλάει τρέλα» για τον Παναθηναϊκό. Είναι τρελός για τον Παναθηναϊκό. Το πρώτο είναι συχνό φαινόμενο, το δεύτερο όμως και μάλιστα από έναν ξένο, εκατομμυριούχο αθλητή κορυφαίου επιπέδου, δεν είναι απλώς σπάνιο, είναι μοναδικό.
Σεβασμός απ’ όλους
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα έφτασε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1998 με ένα πολύ βαρύ φορτίο στις πλάτες του. Να αντικαταστήσει τον πολυπρωταθλητή του ΝΒΑ Μπάιρον Σκοτ, που είχε οδηγήσει τον Παναθηναϊκό παρέα με τον Ντίνο Ράτζα στο πρώτο πρωτάθλημα μετά από 14 χρόνια. Το ίδιο καλοκαίρι, λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της απόκτησής του από τους «πράσινους», στις 8 Αυγούστου, η Ελλάδα συναντά την Σερβία στο ΟΑΚΑ στον ημιτελικό του Μπουντομπάσκετ. Το σενάριο γνωστό. Η Ελλάδα παλεύει, προσπαθεί, προηγείται με 12 πόντους στο 28ο λεπτό, έχει την συμπαράσταση 18.000 φιλάθλων, αλλά στο τέλος χαμογελούν οι 200 Σέρβοι με πρωτομάστορα των πανηγυρισμών, ποιον άλλον, τον Ντέγιαν Μποντίρογκα που με 31 πόντους «σκοτώνει» την ελληνική ομάδα. Λίγο νωρίτερα, ο Ντέκι χωρίς να υπολογίζει τίποτα, έχει κλοτσήσει τις διαφημιστικές πινακίδες, θέλοντας να τονώσει την αυτοπεποίθηση των συμπαικτών του. Το γήπεδο βράζει, αλλά ο Ντέγιαν, ως συνήθως, το απολαμβάνει με ένα χαμόγελο. Το ίδιο χαμόγελο που είχε, όταν έβγαινε να κάνει μόνος του προθέρμανση μπροστά στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας. Τον Μποντίρογκα, πολλοί τον μίσησαν για όσα έκανε μέσα στο παρκέ, αλλά αυτό το μίσος πήγαινε πάντα παρέα με το σεβασμό που ένοιωθαν στις τρομακτικές του ικανότητες και την μπασκετική του ευφυΐα. Εκείνο το βράδυ του Αυγούστου, μια παρέα φίλων του Ολυμπιακού που παρακολουθεί τον αγώνα της Εθνικής συζητά (σε ελεύθερη μετάφραση). «Μ’ αυτόν τον π… τον Μποντίρογκα που έφερε ο Γιαννακόπουλος στον βάζελο, δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα. Μπορεί να είναι κωλόπαιδο από τα λίγα, αλλά είναι μεγάλος παίκτης».
Το αίσθημα της μεγάλης ομάδας
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα κατόρθωσε κάτι ακόμα, ίσως δυσκολότερο από οποιονδήποτε τίτλο, στην παρουσία του στον Παναθηναϊκό. Τα όσα έκανε φορώντας την πράσινη φανέλα και κυρίως, τα όσα είπε από τότε που έφυγε, έπεισαν τους φιλάθλους του τριφυλλιού και όχι μόνο, ότι ο Παναθηναϊκός είναι μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Μια μεγάλη οντότητα. Όχι αναγκαστικά μεγάλη στους τίτλους και στις νίκες, αλλά μεγάλος σύλλογος. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού άκουσαν από το στόμα του Ντέγιαν, αυτά που θέλει να ακούσει κάθε φίλαθλος από έναν μεγάλο παίκτη που αποχωρεί από την ομάδα. Στο ευρωπαϊκό μπασκετικό στερέωμα, ο Παναθηναϊκός έχει εδώ και χρόνια ένα μέγεθος αντίστοιχο με αυτό της Γιουβέντους και της Ρεάλ στο ποδόσφαιρο, και αυτό το συναίσθημα απεικονίζονταν σε κάθε δήλωση ή πράξη αφοσίωσης του Μποντίρογκα. Ο τρόπος με τον οποίον ο Ντέκι μιλά για τον Παναθηναϊκό, δείχνει έναν αθλητή που ξέρει ότι επί μία τετραετία αγωνίστηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς συλλόγους και αυτή η αίσθηση, για έναν φίλαθλο, είναι ανεκτίμητη.
Στο σωστό μέρος, στη σωστή στιγμή
Όλα τα πράγματα στη ζωή είναι θέμα timing και η σχέση του Μποντίρογκα με τον Παναθηναϊκό είχε αν μη τι άλλο, ιδανικό timing. Ήρθε στον Παναθηναϊκό την εποχή που οι «πράσινοι» θεμελίωναν την δυναστεία τους στην Ελλάδα και ετοίμαζαν την μεγάλη επιστροφή στην Ευρώπη. Αγωνίστηκε παρέα με παίκτες όπως ο Αλβέρτης, ο Οικονόμου, ο Καλαϊτζής, ο Ράτζα, ο Ρέμπρατσα, ο Μίντλεντον, ο Ρότζερς, ο Τζεντίλε, ο Μουλαομέροβιτς, με τους οποίους κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα σε ανεπανάληπτους θριάμβους. Συνεργάστηκε με τον Σούμποντιτς (για μία χρονιά) και τον Ομπράντοβιτς, δύο προπονητές που έχοντας εμπιστοσύνη στο ταλέντο του, του έδωσαν εν λευκώ τη «διαχείριση» του Παναθηναϊκού. Η πρώτη του χρονιά συνοδεύτηκε από την αποκαθήλωση του Ολυμπιακού στον πέμπτο τελικό μέσα στο ΣΕΦ. Κατέκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο στη Θεσσαλονίκη ως ηγέτης μιας από τις καλύτερες ομάδες που έχουν εμφανιστεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Έφυγε από την ομάδα ως πρωταθλητής Ευρώπης, έχοντας αργότερα παίξει ξύλο με τον Τόμιτς. Δεν είναι αρκετά όλα αυτά, για να μετατρέψουν τον Ντέγιαν σε απόλυτο είδωλο;
Η θρυλική επιστροφή
Στις 18 Μαρτίου του 2004, στο ταπεινό γήπεδο του Σπόρτιγκ στον Άγιο Ελευθέριο έλαβε η χώρα η πλέον λαμπρή επιστροφή αθλητή σε ελληνικό γήπεδο. Ο Μποντίρογκα αγωνιζόταν στην Μπαρτσελόνα, ο Παναθηναϊκός τα έδινε όλα για να προκριθεί στο Final 4 του Τελ Αβίβ και οι 2000 φίλοι του που βρέθηκαν στο Σπότιγκ δεν σταμάτησαν επί δύο ώρες να χειροκροτούν τον αγαπημένο τους Ντέκι. Ο αγώνας τελείωσε με την Μπάρτσα με κερδίζει άνετα με 66 – 84 και τον Μποντίρογκα να ολοκληρώνει τον αγώνα με 10 πόντους, όμως όπως λέει και ο ίδιος ο Ντέγιαν «Εκείνο που σίγουρα γνωρίζω ότι εκείνη τη φορά για εμένα δεν έγινε αγώνας. Κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό, κάτι απερίγραπτο. Δεν ήταν κάτι που μπορεί κάποιος να το προκαλέσει, να το δημιουργήσει με το ζόρι ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Αυτό που εισέπραξα στα Πατήσια δεν ήταν απλά σεβασμός για όσα προσέφερα. Ήταν πολλά περισσότερα.»
15 Νοεμβρίου, ΟΑΚΑ, 20:45. Ώρα Ντέγιαν!
Για το τέλος, αφήσαμε την μεγάλη επιστροφή του Ντέγιαν Μποντριρόγκα στο γήπεδο που λατρεύτηκε όσο κανείς. Εκείνος ο αγώνας του Νοεμβρίου στο ΟΑΚΑ, με τον Παναθηναϊκό εναντίον της Ρόμα, στα πλαίσια της φάσης των ομίλων της Euroleague, ήταν το τελευταίο χειροκρότημα «των πιστών στον προφήτη τους». Και μπορεί η φράση να είναι… υπέρ το δέον λυρική, όμως όσοι βρέθηκαν στο κλειστό του ΟΑΚΑ, είδαν έναν παίκτη να αποθεώνεται από τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, ακόμα κι όταν ευστοχούσε σε δίποντα ή τρίποντα εναντίον της ίδιας τους της ομάδας τους. Είδαν τον κόσμο να σε ξεσπά στο παρατεταμένο «Ντέγιαν Μποντιρόγκα ε ο ε ο ε» σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του αγώνα, ακόμα και όταν ο Ντέγιαν καθόταν στον πάγκο. Είδαν έναν μεγάλο αθλητή να λυγίζει από συγκίνηση και τον κόσμο να παραληρεί, βλέποντας τον ημίθεο Ντέγιαν να έχει τόσο θνητές αντιδράσεις. Θα μας πείτε και θα έχετε δίκιο, ότι όλα αυτά έγιναν και στο Σπόρτιγκ το 2004. Με τη διαφορά ότι στο ΟΑΚΑ βρέθηκαν 13000 φίλαθλοι και όχι 2000. Πριν τον φετινό αγώνα, με την επιστροφή του Ντέκι ασχολήθηκαν όλες οι εφημερίδες, τα site και τα ραδιόφωνα, ενώ το 2004 μόνο οι υποψιασμένοι μας είχαν προϊδεάσει για το τι θα συμβεί. Ο αγώνας του 2004 ήταν μια μυσταγωγία στο μεγαλείο του Ντέγιαν, ενώ αυτός του 2006 ήταν το απόλυτο μπασκετικό πάρτι. Μυσταγωγία ή πάρτι λοιπόν; Δεν έχει και τόση σημασία τελικά. Τα όσα συνέβησαν φέτος στο ΟΑΚΑ και πριν από δύο χρόνια στο Σπόρτιγκ, είναι αρκετά για να δώσουν τα ερεθίσματα όχι μόνο στον γιο του, αλλά και στον… εγγονό του Ντέγιαν να γίνουν Παναθηναϊκοί!
Μπόνους: Sex Droga y Bodiroga
Ποιος Καρμέλο και ποιος Αμάρε; Κάντε κλικ και.. απολαύστε τον Ντέγιαν, με συνοδεία του τραγουδιού που είναι αφιερωμένο στον ίδιο
http://www.youtube.com/watch?v=eIyWC8h5 ... ed&search= (http://www.youtube.com/watch?v=eIyWC8h56sg&mode=related&search=)
Όλα τα λεφτά, το υπεροπτικό βλέμμα που ρίχνει ο Ντέκι στον Άντονι επιστρέφοντας στην άμυνα…
Βασίλης Παπανδρέου
http://www.greenwebfans.com/files/images/full/3550.jpg
Στα 34 χρόνια του ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ. Για όλους εμάς, θα είναι πάντα η απόλυτη ονείρωξη. Για το παιχνίδι του, για τις δηλώσεις του, για τον τσαμπουκά του, για την περηφάνια και το σεβασμό που έδειχνε πάντα για την ομάδα μας. Θα είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές οπαδών και παικτών, θα είναι πάντα ο Ντέγιαν μας.
"Ντέγιαν σ' ευχαριστούμε" ή αλλιώς "Dejan hvala ti".
"Ήρθε το καλοκαίρι του 1998 σαν αντικαταστάτης του μέγιστου Μπάιρον Σκοτ που στη μοναδική του χρονιά στην ομάδα μας, συνδέθηκε με την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος μετά από 14 χρόνια και λατρεύτηκε από τον κόσμο για τον αέρα NBA που έφερνε σε κάθε του εμφάνιση. Πολύ ξίνισαν με την επιλογή ενός αμούστακου νεαρού Σέρβου που οι γνώστες θεωρούσαν τεράστιο ταλέντο αλλά οι περισσότεροι μη μπασκετικοί φίλαθλοι τον θυμόντουσαν σαν έναν από τους πολλούς γιούγκους που μας ‘έκλεβαν’ τις νίκες στα διεθνή τουρνουά. Και αυτός ο μικρός μάλιστα ήταν από τα πλέον κ***παιδα εκείνης της φουρνιάς και δεν είχε και πολλές συμπάθειες. Ξεκίνησε με σκοπό να κερδίσει τους δύσπιστους και να αποδείξει οτι αξίζει να φοράει την πράσινη φανέλα και μάλιστα είναι και ο ηγέτης που έλειπε από την ομάδα. Και για τα επόμενα 4 χρόνια έγινε αυτό ακριβώς. Ο απόλυτος κυρίαρχος του πρωταθλήματος με 3 πρωταθλήματα στη σειρά και ένα χαμένο με τις γνωστές π*****ς στο ΣΕΦ. 2 ευρωπαϊκά που και τα 2 είχαν τη σφραγίδα του χαραγμένη και ειδικά στο δεύτερο της Μπολόνια ήταν και MVP. Μοναδική του απώλεια το κύπελλο αλλά θα τον συγχωρέσουμε. Ήταν ο παίχτης που στο τέλος του κάθε κρίσιμου ματς θα έπαιρνε την μπάλα. Ανέκφραστος θα έκανε το drive του θα έμπαινε στη ρακέτα θα έστριβε το κορμί του και θα σούταρε, συνήθως με ταμπλό, συνήθως (οκ, όχι πάντα) μέσα. Κρύο αίμα όποτε έπρεπε, καυτό όποτε το προτιμούσε όπως όταν μέτραγε τα πρωταθλήματα του με φάπες στο μ****ι τον τόμιτς. Ο παίχτης που έμπαινε πρώτος στο ΣΕΦ και στον Κορυδαλλό γελώντας και αγνοώντας τους γάβρους κάνοντας μόνος του προθέρμανση, προετοιμάζοντας τους για την π****α που ερχόταν. Το 2002 αποφάσισε οτι ήρθε η ώρα να αλλάξει παραστάσεις. Ξέροντας ίσως και οτι η δυναμική της ομάδας θα μειωνόταν αφού ερχόταν η διετής εξορία του Σπόρτινγκ και το αναγκαστικό ψαλίδισμα του μπάτζετ, δεν τα συμφώνησε με τους αδερφούς και έφυγε για την Βαρκελώνη. Δυστυχώς ήταν μια τακτική που τη συνήθιζε, αφού ποτέ δεν έμεινε σε μια ομάδα πάνω από 4 χρόνια. Και την εφάρμοσε ακόμα και στη μεγάλη του αγάπη. 1,5 χρόνο μετά το αναπόφευκτο συμβαίνει. Αφού έχει κάνει και τη Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια Ευρώπης οι δρόμοι μας διασταυρώνονται. Το Σπόρτινγκ γνωρίζει μεγάλες στιγμές, με τον κόσμο να έχει γεμίσει όσο δεν πάει το κλειστό των Πατησίων, και να αποθεώνει τον αγαπημένο του παίχτη όπως δεν έχει αποθεωθεί κανείς άλλος. Όσοι έχουν ζήσει αυτές τις στιγμές δεν θα τις ξεχάσουν ποτέ. Ο Ντέγιαν να κοιτάζει τον κόσμο γύρω γύρω βουρκωμένος και να συνειδητοποιεί τι θα πει λατρεία, ευγνωμοσύνη και σεβασμός..Το σκηνικό θα επαναληφθεί και φέτος όταν ξαναέρχεται στο ΟΑΚΑ πλέον με τη Ρόμα όπου η αποθέωση ήρθε και στο φυσικό του περιβάλλον εκεί όπου μεγαλούργησε με τη πράσινη φανέλα. Χτες το βράδυ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση και ένα κενό εμφανίστηκε αμέσως στο μυαλό μας. Ελπίζουμε να έρθει ξανά στον Παναθηναϊκό από όποιο πόστο θέλει και να τον έχουμε κοντά μας, να εμπνέει τους παίχτες και να τους μαθαίνει όπως και στο παιδί του τι θα πει Παναθηναϊκός. "
GWF
http://www.greenwebfans.com/files/images/full/3549.jpg
~
“Mi imamo svoga boga, on se zove Bodiroga”. Το συγκεκριμένο σύνθημα δονεί για χρόνια τα γήπεδα στα οποία εμφανίζεται ο Ντέγιαν Μποντίρογκα. Είναι ένα στιχάκι που «σκάρωσαν» πριν από χρόνια οι Σέρβοι, το οποίο μεταφράζεται κάπως έτσι… «Έχουμε μόνο ένα Θεό, το όνομά του είναι Μποντίρογκα». Αυτά, γίνονται από τους Γιουγκοσλάβους «υπηκόους» του Ντέγιαν, γιατί στην Ελλάδα το τραγουδάκι ήταν διαφορετικό, αλλά στο ίδιο πνεύμα: «Ντέγιαν Μποντιρόγκα ε ο ε οε, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ οέ». Και, πώς να τον ξεχάσουν; Το Sportime.gr, με αφορμή την ανακοίνωση αποχώρησης του Ντέγιαν από τα γήπεδα, αναλύει του δέκα λόγους (όσους και το νούμερο της φανέλας του) που ο Μποντίρογκα έγινε πιο «βάζελος κι από τους βάζελους».
Refuse to lose
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα (ή Μποντιρόγκα, αν προτιμάτε, από τη στιγμή που και ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν υπάρχει σαφής τονισμός) στα τέσσερα χρόνια που έμεινε στον Παναθηναϊκό, κατέκτησε 3 πρωταθλήματα και 2 τίτλους στην Euroleague, κατορθώματα που από μόνα τους τον κατατάσσουν ως έναν από τους σπουδαιότερους ηγέτες της ομάδας. Το στοιχείο όμως, που έκανε τη διαφορά, σε σχέση με άλλους μεγάλους παίκτες που έχουν φορέσει την φανέλα με το «τριφύλλι», είναι το αίσθημα του αήττητου που ενέπνεε σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Δεν είναι προφανώς, ότι ο Παναθηναϊκός επί ημερών του Ντέγιαν δεν έχανε ποτέ. Είναι ότι με τον Ντέγιαν στην πεντάδα, ο αντίπαλος ήξερε ότι είχε εξ ορισμού ελάχιστες πιθανότητες να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα. Πότε με τρίποντο, πότε με μπάσιμο, πότε με βολές, πότε με το αργό και αντιτουριστικό, αλλά εκνευριστικά αποτελεσματικό jump shoot από τα τρία- τέσσερα μέτρα, ο Μποντίρογκα είχε τον τρόπο «να κάνει το κομμάτι του» και να φεύγει νικητής από τον αγωνιστικό χώρο. Ο Παναθηναϊκός πριν τον Μποντίρογκα είχα κατακτήσει ένα πρωτάθλημα, και από τη χρονιά που έφυγε και μετά «σήκωσε» άλλους τέσσερις τίτλους σε ισάριθμα χρόνια, όμως αυτή η τετραετία του Ντέκι, ήταν που μετέτρεψε τους «πράσινους» από μία μεγάλη ομάδα σε δυναστεία.
Μπουκάλι στην κερκίδα
Οι γιορτές των Χριστουγέννων του 2002 έμειναν σίγουρα αξέχαστες στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού, αλλά και του Ολυμπιακού. Ήταν στις επτά Ιανουαρίου του 2002, όταν ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, έδειξε ότι είναι… πιο βάζελος και από τους βάζελους. Πώς; Πετώντας ένα μπουκάλι στην εξέδρα των οπαδών του Ολυμπιακού! Σε άλλη χώρα, σε σοβαρά πρωταθλήματα, με σοβαρές διοικήσεις, η εικόνα ενός αθλητή που μετατρέπεται σε χούλιγκαν και απαντά στις καφρίλες της εξέδρας, θα είχε στείλει τον Μποντίρογκα στο σπίτι του για πέντε - δέκα αγωνιστικές. Στην Ελλάδα πάλι, ο Μποντίρογκα έγινε θεός («ένας από εμάς», όπως λένε οι Παναθηναϊκοί), ο Ολυμπιακός, του οποίου οι οπαδοί, στον συγκεκριμένο αγώνα στη Γλυφάδα είχαν αδειάσει τις τσέπες τους στα κεφάλια των διαιτητών και των παικτών του Παναθηναϊκού, μηδενίστηκε και έχασε τον αγώνα με 0-20, και ο Παύλος Γιαννακόπουλος θέλοντας να… νουθετήσει τον Μποντίρογκα για την άκομψη αντίδρασή του, δήλωσε μετά τον αγώνα: «Εγώ στη θέση του Ντέγιαν, θα έκανα περισσότερα». Παράλογο ή όχι, η κίνηση αυτή του Μποντίρογκα ισοδυναμούσε για τους πράσινους οπαδούς με δυο, τρεις επιπλέον τίτλους στην τροπαιοθήκη της ομάδας.
Το κύπελλο από το πουθενά
Αν οι υπόλοιποι τέσσερις τίτλοι της εποχής Μποντίρογκα στον Παναθηναϊκό ήταν αποτέλεσμα ομαδικής υπεροχής, το κύπελλο στην Μπολόνια, μέσα στην έδρα της Κίντερ, με τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται 14 πόντους πίσω στο πρώτο ημίχρονο, αποτελεί την απόλυτη ραψωδία του Ντέγιαν. Το 2002 ήταν, στην τελευταία χρονιά του Ντέκι με τα «πράσινα» και ο τελευταίος του ευρωπαϊκός αγώνας ήταν με λίγα λόγια αλησμόνητος. Η Κίντερ ήταν πιο πλήρης ομάδα, η Μακάμπι την οποία ο Παναθηναϊκός υπέταξε στον ημιτελικό είχε φόρα από το τρόπαιο της προηγούμενης σεζόν στο Παρίσι, όμως ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, στις 5 Μαΐου, ο Ντέγιαν είχε αποφασίσει ότι το φινάλε θα γραφτεί από το δικό του χέρι. Με 21 πόντους, επτά ριμπάουντ, τέσσερις ασίστ και ένα κλέψιμο σε 38 λεπτά συμμετοχής, ο Μποντίρογκα οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ένα τρόπαιο, για το οποίο αμφιβάλλουμε αν θα στοιχημάτιζε ακόμα και ο Ομπράντοβιτς. Εκείνο το βράδυ, ο Παναθηναϊκός αναγορεύτηκε στην «πιο επιτυχημένη ομάδα της δεκαετίας» -σύμφωνα με το επίσημη ιστοσελίδα της Euroleague- και ο τύπος με το 10 στην πλάτη και την ξεπερασμένη φράντζα, είχε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Και το ξέρει!
Η «αγάπη» για τον Τόμιτς
Ήταν ο τελευταίος αγώνας του Μποντίρογκα στην Ελλάδα, και τελείωσε με τον Ντέγιαν να φεύγει με το κεφάλι σκυμμένο, μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Η μήπως όχι; Στις 19 Μαΐου του 2002, μόλις δύο εβδομάδες μετά το έπος της Μπολόνια, ο «δικός τους» Ντέγιαν, «χαρίζει» στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού μια μνημειώδη μπουνιά στο πρόσωπο του Μίλαν Τόμιτς. Το παρκέ γίνεται ρινγκ, οι πάγκοι των δύο ομάδων μπαίνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, επτά παίκτες πήραν την άγουσα για τα αποδυτήρια και ο Ολυμπιακός κατακτά τη νίκη και το εισιτήριο για τον τελικό. Ο Παναθηναϊκός χάνει το μοναδικό πρωτάθλημα της τελευταίας εννιαετίας, κι όμως οι οπαδοί της ομάδας, δεν δείχνουν να στεναχωριούνται. Αυτή η «κλωτσοπατινάδα» με τον Τόμιτς και μάλιστα μέσα στο ΣΕΦ, μπροστά σε 12.000 φίλους του Ολυμπιακού, σηματοδότησε τον «τελευταίο χορό» του Ντέγιαν με την πράσινη φανέλα και εξύψωσε τον Μποντίρογκα στα όρια του μύθου. Δικαιολογείται η αντίδρασή του; Σε καμία περίπτωση, αλλά ο Ντέγιαν έφτιαξε τον -πράσινο και όχι μόνο- μύθο του μέσα από αμέτρητα καλάθια και εξίσου αμέτρητες τσογλανιές σε όλα τα γήπεδα που αγωνίστηκε. Διαφορετικά εξάλλου, τι σόι Γιουγκοσλάβος θα ήταν;
«Με τρέλα θα το λέω»
«Παικταράδες από τον Παναθηναϊκό έχουν περάσει πολλοί, Μποντίρογκα μόνο ένας». Δεν το λέμε εμείς, αλλά οι ίδιοι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού στα διαδικτυακά τους forum. Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα είναι Παναθηναϊκός με όλη τη σημασία της λέξης. Η συνέντευξή του, στο Sportime.gr τον περασμένο Νοέμβριο, λίγες μέρες πριν την επιστροφή του στο ΟΑΚΑ με τη φανέλα της Ρόμα, απλώς επιβεβαίωσε κάτι που οι οπαδοί της ομάδας γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Η φράση του Ντέγιαν αναφορικά με τον γιο του Νίκολα, «Μπορεί να είναι μικρούλης, αλλά νομίζω ότι πλέον είναι σε θέση να καταλάβει που αγωνίστηκε ο πατέρας του για τέσσερα χρόνια. Να καταλάβει γιατί όταν παίζεις μια φορά στον Παναθηναϊκό, είσαι για πάντα Παναθηναϊκός. Αλλά και να αποκτήσει τα ερεθίσματα να γίνει και εκείνος οπαδός του Παναθηναϊκού» είναι ενδεικτική της σχέσης λατρείας του Μπόντι με την πρώην ομάδα του. Το να «πουλάς» παναθηναίκοφροσύνη είναι εύκολο και δεν έχει κόστος, αλλά το να αναφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο στο παιδί σου και την ομάδα της καρδιά σου, αποδεικνύει ότι ο Μποντίρογκα δεν «πουλάει τρέλα» για τον Παναθηναϊκό. Είναι τρελός για τον Παναθηναϊκό. Το πρώτο είναι συχνό φαινόμενο, το δεύτερο όμως και μάλιστα από έναν ξένο, εκατομμυριούχο αθλητή κορυφαίου επιπέδου, δεν είναι απλώς σπάνιο, είναι μοναδικό.
Σεβασμός απ’ όλους
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα έφτασε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1998 με ένα πολύ βαρύ φορτίο στις πλάτες του. Να αντικαταστήσει τον πολυπρωταθλητή του ΝΒΑ Μπάιρον Σκοτ, που είχε οδηγήσει τον Παναθηναϊκό παρέα με τον Ντίνο Ράτζα στο πρώτο πρωτάθλημα μετά από 14 χρόνια. Το ίδιο καλοκαίρι, λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της απόκτησής του από τους «πράσινους», στις 8 Αυγούστου, η Ελλάδα συναντά την Σερβία στο ΟΑΚΑ στον ημιτελικό του Μπουντομπάσκετ. Το σενάριο γνωστό. Η Ελλάδα παλεύει, προσπαθεί, προηγείται με 12 πόντους στο 28ο λεπτό, έχει την συμπαράσταση 18.000 φιλάθλων, αλλά στο τέλος χαμογελούν οι 200 Σέρβοι με πρωτομάστορα των πανηγυρισμών, ποιον άλλον, τον Ντέγιαν Μποντίρογκα που με 31 πόντους «σκοτώνει» την ελληνική ομάδα. Λίγο νωρίτερα, ο Ντέκι χωρίς να υπολογίζει τίποτα, έχει κλοτσήσει τις διαφημιστικές πινακίδες, θέλοντας να τονώσει την αυτοπεποίθηση των συμπαικτών του. Το γήπεδο βράζει, αλλά ο Ντέγιαν, ως συνήθως, το απολαμβάνει με ένα χαμόγελο. Το ίδιο χαμόγελο που είχε, όταν έβγαινε να κάνει μόνος του προθέρμανση μπροστά στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας. Τον Μποντίρογκα, πολλοί τον μίσησαν για όσα έκανε μέσα στο παρκέ, αλλά αυτό το μίσος πήγαινε πάντα παρέα με το σεβασμό που ένοιωθαν στις τρομακτικές του ικανότητες και την μπασκετική του ευφυΐα. Εκείνο το βράδυ του Αυγούστου, μια παρέα φίλων του Ολυμπιακού που παρακολουθεί τον αγώνα της Εθνικής συζητά (σε ελεύθερη μετάφραση). «Μ’ αυτόν τον π… τον Μποντίρογκα που έφερε ο Γιαννακόπουλος στον βάζελο, δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα. Μπορεί να είναι κωλόπαιδο από τα λίγα, αλλά είναι μεγάλος παίκτης».
Το αίσθημα της μεγάλης ομάδας
Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα κατόρθωσε κάτι ακόμα, ίσως δυσκολότερο από οποιονδήποτε τίτλο, στην παρουσία του στον Παναθηναϊκό. Τα όσα έκανε φορώντας την πράσινη φανέλα και κυρίως, τα όσα είπε από τότε που έφυγε, έπεισαν τους φιλάθλους του τριφυλλιού και όχι μόνο, ότι ο Παναθηναϊκός είναι μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Μια μεγάλη οντότητα. Όχι αναγκαστικά μεγάλη στους τίτλους και στις νίκες, αλλά μεγάλος σύλλογος. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού άκουσαν από το στόμα του Ντέγιαν, αυτά που θέλει να ακούσει κάθε φίλαθλος από έναν μεγάλο παίκτη που αποχωρεί από την ομάδα. Στο ευρωπαϊκό μπασκετικό στερέωμα, ο Παναθηναϊκός έχει εδώ και χρόνια ένα μέγεθος αντίστοιχο με αυτό της Γιουβέντους και της Ρεάλ στο ποδόσφαιρο, και αυτό το συναίσθημα απεικονίζονταν σε κάθε δήλωση ή πράξη αφοσίωσης του Μποντίρογκα. Ο τρόπος με τον οποίον ο Ντέκι μιλά για τον Παναθηναϊκό, δείχνει έναν αθλητή που ξέρει ότι επί μία τετραετία αγωνίστηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς συλλόγους και αυτή η αίσθηση, για έναν φίλαθλο, είναι ανεκτίμητη.
Στο σωστό μέρος, στη σωστή στιγμή
Όλα τα πράγματα στη ζωή είναι θέμα timing και η σχέση του Μποντίρογκα με τον Παναθηναϊκό είχε αν μη τι άλλο, ιδανικό timing. Ήρθε στον Παναθηναϊκό την εποχή που οι «πράσινοι» θεμελίωναν την δυναστεία τους στην Ελλάδα και ετοίμαζαν την μεγάλη επιστροφή στην Ευρώπη. Αγωνίστηκε παρέα με παίκτες όπως ο Αλβέρτης, ο Οικονόμου, ο Καλαϊτζής, ο Ράτζα, ο Ρέμπρατσα, ο Μίντλεντον, ο Ρότζερς, ο Τζεντίλε, ο Μουλαομέροβιτς, με τους οποίους κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα σε ανεπανάληπτους θριάμβους. Συνεργάστηκε με τον Σούμποντιτς (για μία χρονιά) και τον Ομπράντοβιτς, δύο προπονητές που έχοντας εμπιστοσύνη στο ταλέντο του, του έδωσαν εν λευκώ τη «διαχείριση» του Παναθηναϊκού. Η πρώτη του χρονιά συνοδεύτηκε από την αποκαθήλωση του Ολυμπιακού στον πέμπτο τελικό μέσα στο ΣΕΦ. Κατέκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο στη Θεσσαλονίκη ως ηγέτης μιας από τις καλύτερες ομάδες που έχουν εμφανιστεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Έφυγε από την ομάδα ως πρωταθλητής Ευρώπης, έχοντας αργότερα παίξει ξύλο με τον Τόμιτς. Δεν είναι αρκετά όλα αυτά, για να μετατρέψουν τον Ντέγιαν σε απόλυτο είδωλο;
Η θρυλική επιστροφή
Στις 18 Μαρτίου του 2004, στο ταπεινό γήπεδο του Σπόρτιγκ στον Άγιο Ελευθέριο έλαβε η χώρα η πλέον λαμπρή επιστροφή αθλητή σε ελληνικό γήπεδο. Ο Μποντίρογκα αγωνιζόταν στην Μπαρτσελόνα, ο Παναθηναϊκός τα έδινε όλα για να προκριθεί στο Final 4 του Τελ Αβίβ και οι 2000 φίλοι του που βρέθηκαν στο Σπότιγκ δεν σταμάτησαν επί δύο ώρες να χειροκροτούν τον αγαπημένο τους Ντέκι. Ο αγώνας τελείωσε με την Μπάρτσα με κερδίζει άνετα με 66 – 84 και τον Μποντίρογκα να ολοκληρώνει τον αγώνα με 10 πόντους, όμως όπως λέει και ο ίδιος ο Ντέγιαν «Εκείνο που σίγουρα γνωρίζω ότι εκείνη τη φορά για εμένα δεν έγινε αγώνας. Κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό, κάτι απερίγραπτο. Δεν ήταν κάτι που μπορεί κάποιος να το προκαλέσει, να το δημιουργήσει με το ζόρι ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Αυτό που εισέπραξα στα Πατήσια δεν ήταν απλά σεβασμός για όσα προσέφερα. Ήταν πολλά περισσότερα.»
15 Νοεμβρίου, ΟΑΚΑ, 20:45. Ώρα Ντέγιαν!
Για το τέλος, αφήσαμε την μεγάλη επιστροφή του Ντέγιαν Μποντριρόγκα στο γήπεδο που λατρεύτηκε όσο κανείς. Εκείνος ο αγώνας του Νοεμβρίου στο ΟΑΚΑ, με τον Παναθηναϊκό εναντίον της Ρόμα, στα πλαίσια της φάσης των ομίλων της Euroleague, ήταν το τελευταίο χειροκρότημα «των πιστών στον προφήτη τους». Και μπορεί η φράση να είναι… υπέρ το δέον λυρική, όμως όσοι βρέθηκαν στο κλειστό του ΟΑΚΑ, είδαν έναν παίκτη να αποθεώνεται από τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, ακόμα κι όταν ευστοχούσε σε δίποντα ή τρίποντα εναντίον της ίδιας τους της ομάδας τους. Είδαν τον κόσμο να σε ξεσπά στο παρατεταμένο «Ντέγιαν Μποντιρόγκα ε ο ε ο ε» σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του αγώνα, ακόμα και όταν ο Ντέγιαν καθόταν στον πάγκο. Είδαν έναν μεγάλο αθλητή να λυγίζει από συγκίνηση και τον κόσμο να παραληρεί, βλέποντας τον ημίθεο Ντέγιαν να έχει τόσο θνητές αντιδράσεις. Θα μας πείτε και θα έχετε δίκιο, ότι όλα αυτά έγιναν και στο Σπόρτιγκ το 2004. Με τη διαφορά ότι στο ΟΑΚΑ βρέθηκαν 13000 φίλαθλοι και όχι 2000. Πριν τον φετινό αγώνα, με την επιστροφή του Ντέκι ασχολήθηκαν όλες οι εφημερίδες, τα site και τα ραδιόφωνα, ενώ το 2004 μόνο οι υποψιασμένοι μας είχαν προϊδεάσει για το τι θα συμβεί. Ο αγώνας του 2004 ήταν μια μυσταγωγία στο μεγαλείο του Ντέγιαν, ενώ αυτός του 2006 ήταν το απόλυτο μπασκετικό πάρτι. Μυσταγωγία ή πάρτι λοιπόν; Δεν έχει και τόση σημασία τελικά. Τα όσα συνέβησαν φέτος στο ΟΑΚΑ και πριν από δύο χρόνια στο Σπόρτιγκ, είναι αρκετά για να δώσουν τα ερεθίσματα όχι μόνο στον γιο του, αλλά και στον… εγγονό του Ντέγιαν να γίνουν Παναθηναϊκοί!
Μπόνους: Sex Droga y Bodiroga
Ποιος Καρμέλο και ποιος Αμάρε; Κάντε κλικ και.. απολαύστε τον Ντέγιαν, με συνοδεία του τραγουδιού που είναι αφιερωμένο στον ίδιο
http://www.youtube.com/watch?v=eIyWC8h5 ... ed&search= (http://www.youtube.com/watch?v=eIyWC8h56sg&mode=related&search=)
Όλα τα λεφτά, το υπεροπτικό βλέμμα που ρίχνει ο Ντέκι στον Άντονι επιστρέφοντας στην άμυνα…
Βασίλης Παπανδρέου
http://www.greenwebfans.com/files/images/full/3550.jpg