Lost_In_Cooperland
03-06-2007, 19:38
Pink Cream 69 - In10sity
©2007 Frontiers
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.564.cover.jpg
01. Children Of The Dawn
02. No Way Out
03. Crossfire
04. I'm Not Afraid
05. A New Religion
06. The Hour Of Freedom
07. Stop This Madness
08. Desert Land
09. Out Of This World
10. It's Just A State Of Mind
11. Wanna Hear You Rock
12. My Darkest Hour (European Bonus Track)
13. Last Train To Nowhere
Περίπτωση μπάντας για την οποία δε χρειάζονται πολλά λόγια. Μην προτρέχετε, δεν εννοώ πως δεν αξίζει να ασχοληθεί κάποιος, απλά, χρόνια τώρα, δείχνουν να έχουν βρει τον ήχο που τους αρέσει και οι αλλαγές από δίσκο σε δίσκο είναι μάλλον ανεπαίσθητες. Καταλαβαίνεις, δηλαδή, αμέσως ποιο group ακούς και, συνήθως, αυτό που ακούς βρίσκεται σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο.
Το "In10sity" δεν αποτελεί εξαίρεση, οι Pink Cream 69 συνεχίζουν να γράφουν ανεβαστική μουσική, εύκολη στο άκουσμα, χωρίς πολλές φιοριτούρες. Απλές και απέριττες δομές, κομμάτια που πρωτίστως βασίζονται στις τρελά πιασάρικες μελωδικές γραμμές των φωνητικών και δευτερευόντως στα εύστοχα σόλο και fills. Σε σχέση με το "Thunderdome" του 2004, αν θυμάμαι καλά, το οποίο ηχούσε ελαφρώς πιο μοντέρνο, εδώ έχουμε "επιστροφή" στην κατεύθυνση των προηγούμενων δίσκων. Δεν ξέρω κατά πόσον οφείλεται στο παραπάνω γεγονός, αλλά το νέο album βγάζει περισσότερο κέφι, ενώ τόσο οι μελωδίες όσο και τα ρεφρέν επιτυγχάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον στόχο τους, το οποίο σημαίνει πως η μνήμη σας θα έχει δύσκολο έργο να τα "αποβάλλει". Σε σημεία, πάντως, έχουμε το φαινόμενο των déjà vu μελωδιών. Για παράδειγμα, βάζοντας το "Wanna Hear You Rock" να παίξει, με το που μπαίνει η πρώτη στροφή είναι αρκετά δύσκολο να αγνοήσεις τις ευθείες αναφορές προς το "Monkey Business" των Skid Row. Πιθανότατα, οι εξόφθαλμες ομοιότητες, αλλά και οι στίχοι, βρίσκονται εκεί για να μας πουν πως πρόκειται για κάποιο άτυπο φόρο τιμής. Τώρα, αν το ίδιο ισχύει και για το ακριβώς επόμενο τραγούδι (το bonus track της ευρωπαϊκής έκδοσης), στο οποίο μόλις μπαίνουν τα λόγια, εγώ αντί να τραγουδάω τους στίχους του Readman, ψιθυρίζω τους αντίστοιχους του "Disposable Heroes", θα σας γελάσω. Τέλος, κάποιος να μου πει πού έχω ξανακούσει την χαρακτηριστική μελωδία του "Crossfire", γιατί θα σκάσω. Κατά τ’ άλλα και τα τρία αυτά τραγούδια είναι εξαιρετικά, όπως και η πλειοψηφεία των υπολοίπων. Η παραγωγή είναι διαυγής και δυναμική όπως μας έχουν συνηθίσει, ο Readman συνεχίζει να έχει την ίδια γαμάτη φωνή που έχει τόσο χρόνια και, γενικά, αν θελήσετε να μπλέξετε, θα αντιμετωπίσετε άλλον ένα δίσκο ποιοτικού hard rock/metal.
Μέχρι να βρείτε κάτι πιο φρέσκο να σας κρατήσει συντροφιά, το "In10sity" θα στριφογυρίσει αρκετές φορές στο στερεοφωνικό σας, ενώ εσείς λιάζεστε στη μπαλκονάρα σας, πίνοντας την καφεδάρα σας. Hooray!
©2007 Frontiers
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.564.cover.jpg
01. Children Of The Dawn
02. No Way Out
03. Crossfire
04. I'm Not Afraid
05. A New Religion
06. The Hour Of Freedom
07. Stop This Madness
08. Desert Land
09. Out Of This World
10. It's Just A State Of Mind
11. Wanna Hear You Rock
12. My Darkest Hour (European Bonus Track)
13. Last Train To Nowhere
Περίπτωση μπάντας για την οποία δε χρειάζονται πολλά λόγια. Μην προτρέχετε, δεν εννοώ πως δεν αξίζει να ασχοληθεί κάποιος, απλά, χρόνια τώρα, δείχνουν να έχουν βρει τον ήχο που τους αρέσει και οι αλλαγές από δίσκο σε δίσκο είναι μάλλον ανεπαίσθητες. Καταλαβαίνεις, δηλαδή, αμέσως ποιο group ακούς και, συνήθως, αυτό που ακούς βρίσκεται σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο.
Το "In10sity" δεν αποτελεί εξαίρεση, οι Pink Cream 69 συνεχίζουν να γράφουν ανεβαστική μουσική, εύκολη στο άκουσμα, χωρίς πολλές φιοριτούρες. Απλές και απέριττες δομές, κομμάτια που πρωτίστως βασίζονται στις τρελά πιασάρικες μελωδικές γραμμές των φωνητικών και δευτερευόντως στα εύστοχα σόλο και fills. Σε σχέση με το "Thunderdome" του 2004, αν θυμάμαι καλά, το οποίο ηχούσε ελαφρώς πιο μοντέρνο, εδώ έχουμε "επιστροφή" στην κατεύθυνση των προηγούμενων δίσκων. Δεν ξέρω κατά πόσον οφείλεται στο παραπάνω γεγονός, αλλά το νέο album βγάζει περισσότερο κέφι, ενώ τόσο οι μελωδίες όσο και τα ρεφρέν επιτυγχάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον στόχο τους, το οποίο σημαίνει πως η μνήμη σας θα έχει δύσκολο έργο να τα "αποβάλλει". Σε σημεία, πάντως, έχουμε το φαινόμενο των déjà vu μελωδιών. Για παράδειγμα, βάζοντας το "Wanna Hear You Rock" να παίξει, με το που μπαίνει η πρώτη στροφή είναι αρκετά δύσκολο να αγνοήσεις τις ευθείες αναφορές προς το "Monkey Business" των Skid Row. Πιθανότατα, οι εξόφθαλμες ομοιότητες, αλλά και οι στίχοι, βρίσκονται εκεί για να μας πουν πως πρόκειται για κάποιο άτυπο φόρο τιμής. Τώρα, αν το ίδιο ισχύει και για το ακριβώς επόμενο τραγούδι (το bonus track της ευρωπαϊκής έκδοσης), στο οποίο μόλις μπαίνουν τα λόγια, εγώ αντί να τραγουδάω τους στίχους του Readman, ψιθυρίζω τους αντίστοιχους του "Disposable Heroes", θα σας γελάσω. Τέλος, κάποιος να μου πει πού έχω ξανακούσει την χαρακτηριστική μελωδία του "Crossfire", γιατί θα σκάσω. Κατά τ’ άλλα και τα τρία αυτά τραγούδια είναι εξαιρετικά, όπως και η πλειοψηφεία των υπολοίπων. Η παραγωγή είναι διαυγής και δυναμική όπως μας έχουν συνηθίσει, ο Readman συνεχίζει να έχει την ίδια γαμάτη φωνή που έχει τόσο χρόνια και, γενικά, αν θελήσετε να μπλέξετε, θα αντιμετωπίσετε άλλον ένα δίσκο ποιοτικού hard rock/metal.
Μέχρι να βρείτε κάτι πιο φρέσκο να σας κρατήσει συντροφιά, το "In10sity" θα στριφογυρίσει αρκετές φορές στο στερεοφωνικό σας, ενώ εσείς λιάζεστε στη μπαλκονάρα σας, πίνοντας την καφεδάρα σας. Hooray!