Lost_In_Cooperland
31-05-2007, 01:49
Chris Caffery - Pins & Needles
©2007 Metal Heaven
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.558.cover.jpg
01. Pins & Needles
02. Sixty-Six
03. Torment
04. Walls
05. YGBFKM
06. Sad
07. Chained
08. Worms
09. Crossed
10. The Time
11. Metal East
12. Qualdio
13. The Temple
14. Once Upon A Time [bonus]
Αυτό θα πει παραγωγικότητα! Ο συμπαθέστατος κιθαρίστας των Savatage, μέσα σε τρία χρόνια έχει κυκλοφορήσει δυο δίσκους (ο ένας διπλός) και μια συλλογή (η οποία περιείχε και νέα τραγούδια) και δεν είναι το μόνο μέλος (πρώην ή μη) των Αμερικάνων που το τελευταίο διάστημα δείχνει να έχει πολλές "ανησυχίες". Οι John Oliva και Zak Stevens ηχογραφούν σχεδόν με την ίδια συχνότητα.
Χωρίς να παρακολουθώ με ιδιαίτερο ζήλο τις προσπάθειες αυτές (το "Pins & Niddles" είναι η πρώτη δουλειά του Caffery που ακούω ολοκληρωμένη), σ' αυτόν θα έδινα τον τίτλο του εκσυγχρονιστή της παρέας, αφού δείχνει να την ψάχνει λίγο παραπάνω με τις συνθέσεις του. Μουσικά έχει κρατήσει τις ισορροπίες, όσον αφορά το πόσο Savatage (της πρώιμης εποχής)/ Doctor Butcher θα ακούγεται το τελικό αποτέλεσμα. Αφενός, οι επιρροές από τα παραπάνω groups είναι εμφανείς, αφετέρου υπάρχει πλειάδα νεωτερισμών.
Τα τρία πρώτα κομμάτια είναι στάνταρ heavy metal tracks (όσο στάνταρ heavy metal μπορεί να θεωρηθεί κάτι το οποίο είναι επηρεασμένο από Doctor Butcher, δηλαδή), το "Walls" σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα, ενώ παράλληλα είναι και πιο πειραματικό. Σε σημεία έχει μια King Diamond αύρα και, κάπου στη μέση, σκάει κι ένα jazz-ίζον σημείο. Οι ταχύτητες πέφτουν κάπως με το "YGBFKM", ενώ και το "Sad" δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο στο οποίο κινούνταν τα προηγούμενα. Οι euro-power αναφορές και τα ανάλογου ύφους πλήκτρα του "Chained", φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου. Από τα χειρότερα του δίσκου, αν όχι το χειρότερο. Από το σημείο αυτό και μετά, τα πράγματα γίνονται αρκετά "παιχνιδιάρικα", τόσο από άποψη δομών όσο και ενορχηστρώσεων. Για μένα, αυτό το δεύτερο μισό του δίσκου είναι εμφανώς πιο ενδιαφέρων, παρόλο που, κάποιες φορές, οι avant gard-ισμοί (πάντα στο πλαίσιο του συγκεκριμένου είδους, ε) δε βρίσκουν ακριβώς στο κέντρο του στόχου. Όσον αφορά τα φωνητικά του Chris, είναι πασιφανές πως δεν έχει κάποιο σπάνιο φωνητικό χάρισμα, γι’ αυτό και ρίχνει το βάρος στις ερμηνείες. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν με τους Alice Cooper, Jon Oliva, Dave Mustaine, ίσως και King Diamond (δεν ξέρω πόσο τυχαίο είναι ότι όλοι οι παραπάνω μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά μάλλον οφείλεται στην αγάπη των τριών τελευταίων για τον θείο Alice). Στρυφνή η μουσική, στρυφνά και τα φωνητικά, λοιπόν.
Βασικό μειονέκτημα του δίσκου είναι πως, όταν τον ακούς μονορούφι (και παρά την απουσία πολλών fillers), κουράζει. Εγώ, τουλάχιστον, ένα χαλαρωματάκι μετά από κάθε ακρόαση, το χρειάζομαι. Πολλές ιδέες, αλλά κάπου μπουκώνεις και δεν ξέρω κατά πόσον το κοινό στο οποίο -κυρίως- απευθύνεται ο δίσκος, είναι διατεθειμένο να τις καλωσορίσει. Όπως και να έχει, η τελική εντύπωση είναι θετική και μάλλον αυτό είναι που μετράει.
©2007 Metal Heaven
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.558.cover.jpg
01. Pins & Needles
02. Sixty-Six
03. Torment
04. Walls
05. YGBFKM
06. Sad
07. Chained
08. Worms
09. Crossed
10. The Time
11. Metal East
12. Qualdio
13. The Temple
14. Once Upon A Time [bonus]
Αυτό θα πει παραγωγικότητα! Ο συμπαθέστατος κιθαρίστας των Savatage, μέσα σε τρία χρόνια έχει κυκλοφορήσει δυο δίσκους (ο ένας διπλός) και μια συλλογή (η οποία περιείχε και νέα τραγούδια) και δεν είναι το μόνο μέλος (πρώην ή μη) των Αμερικάνων που το τελευταίο διάστημα δείχνει να έχει πολλές "ανησυχίες". Οι John Oliva και Zak Stevens ηχογραφούν σχεδόν με την ίδια συχνότητα.
Χωρίς να παρακολουθώ με ιδιαίτερο ζήλο τις προσπάθειες αυτές (το "Pins & Niddles" είναι η πρώτη δουλειά του Caffery που ακούω ολοκληρωμένη), σ' αυτόν θα έδινα τον τίτλο του εκσυγχρονιστή της παρέας, αφού δείχνει να την ψάχνει λίγο παραπάνω με τις συνθέσεις του. Μουσικά έχει κρατήσει τις ισορροπίες, όσον αφορά το πόσο Savatage (της πρώιμης εποχής)/ Doctor Butcher θα ακούγεται το τελικό αποτέλεσμα. Αφενός, οι επιρροές από τα παραπάνω groups είναι εμφανείς, αφετέρου υπάρχει πλειάδα νεωτερισμών.
Τα τρία πρώτα κομμάτια είναι στάνταρ heavy metal tracks (όσο στάνταρ heavy metal μπορεί να θεωρηθεί κάτι το οποίο είναι επηρεασμένο από Doctor Butcher, δηλαδή), το "Walls" σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα, ενώ παράλληλα είναι και πιο πειραματικό. Σε σημεία έχει μια King Diamond αύρα και, κάπου στη μέση, σκάει κι ένα jazz-ίζον σημείο. Οι ταχύτητες πέφτουν κάπως με το "YGBFKM", ενώ και το "Sad" δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο στο οποίο κινούνταν τα προηγούμενα. Οι euro-power αναφορές και τα ανάλογου ύφους πλήκτρα του "Chained", φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου. Από τα χειρότερα του δίσκου, αν όχι το χειρότερο. Από το σημείο αυτό και μετά, τα πράγματα γίνονται αρκετά "παιχνιδιάρικα", τόσο από άποψη δομών όσο και ενορχηστρώσεων. Για μένα, αυτό το δεύτερο μισό του δίσκου είναι εμφανώς πιο ενδιαφέρων, παρόλο που, κάποιες φορές, οι avant gard-ισμοί (πάντα στο πλαίσιο του συγκεκριμένου είδους, ε) δε βρίσκουν ακριβώς στο κέντρο του στόχου. Όσον αφορά τα φωνητικά του Chris, είναι πασιφανές πως δεν έχει κάποιο σπάνιο φωνητικό χάρισμα, γι’ αυτό και ρίχνει το βάρος στις ερμηνείες. Παραλληλισμοί θα μπορούσαν να γίνουν με τους Alice Cooper, Jon Oliva, Dave Mustaine, ίσως και King Diamond (δεν ξέρω πόσο τυχαίο είναι ότι όλοι οι παραπάνω μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά μάλλον οφείλεται στην αγάπη των τριών τελευταίων για τον θείο Alice). Στρυφνή η μουσική, στρυφνά και τα φωνητικά, λοιπόν.
Βασικό μειονέκτημα του δίσκου είναι πως, όταν τον ακούς μονορούφι (και παρά την απουσία πολλών fillers), κουράζει. Εγώ, τουλάχιστον, ένα χαλαρωματάκι μετά από κάθε ακρόαση, το χρειάζομαι. Πολλές ιδέες, αλλά κάπου μπουκώνεις και δεν ξέρω κατά πόσον το κοινό στο οποίο -κυρίως- απευθύνεται ο δίσκος, είναι διατεθειμένο να τις καλωσορίσει. Όπως και να έχει, η τελική εντύπωση είναι θετική και μάλλον αυτό είναι που μετράει.