Marillion
16-04-2007, 14:36
Porcupine tree - fear of blank planet
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/af/Porcupine_Tree_FoaBP.JPG
Porcupine tree λοιπόν.
Το νέο άλμπουμ συνεχίζει κατά την ταπεινή μου άποψη από εκεί που τελείωσε το Deadwing.Συνολικά οι Porcupine tree παρουσιάζουν ένα ακόμα επιθετικότερο και σαφώς σκοτεινότερο πρόσωπο.Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι το πραγματικά τεχνοκρατικό παίξιμο του Gavin Harrison.Ο άνθρωπος νομίζω μεγαλουργεί και βοηθάει πολύ στην ροή των κομματιών αλλά και στο όραμα του Steven.Δεν θέλω να επεκταθώ στην μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Richard Barbieri.Άλλωστε τον έχουμε συνηθίσει (με την καλή έννοια) όλα αυτά τα χρόνια.Και o Colin Edwin όπως πάντα.....ήρεμη δύναμη.
Το άλμπουμ μπαίνει εντυπωσιακά με το Fear of a blank planet.Eνα τραγούδι δυναμικό και συναισθηματικό εξίσου.
Το My ashes στην συνέχεια είναι ένα χαμηλών τόνων κομμάτι με αρκετά προβλεπόμενη μελωδία.Οχι τόσο κακό αλλά προσωπικά δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.Πάντως δεν υπάρχει τοσο μεγάλο πρόβλημα καθώς οδηγεί στο ...
..Anesthetize.17:41 λεπτά παρακαλώ. Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ότι καλύτερο στην νέα τους προσπάθεια.Δεν νομίζω άλλωστε πολλοί να διαφωνήσουνε με την άποψη αυτή.Και τι δεν ακούμε εδώ.Απο ψυχεδελικά ηχοτόπια , εκπληκτικό riff-ing(που σε πολλούς θα φέρει στο μυαλό , τους Tool), αριστουργηματικό drumming(αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο όπως προείπα) και έναν αστείρευτο Steven που εδώ γράφει το αριστούργημα του!.ΤΕΛΟΣ.Για να δούμε παρακάτω..
Το Sentimental δεν θα ήταν άδικο να πω ότι παίρνει την θέση του Trains στο Fear of a blank planet.(Άλλωστε έχει ένα πανομοιότυπο μέρος ).Άκρως συναισθηματικό και εμπνευσμένο σίγουρα, με ένα πραγματικά συγκινητικό refrain.
Way out here.Από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου.Πραγματικά πολύ σύντομα θα το σιγοτραγουδάτε καθώς είναι κάργα κολλητικό.Μουσικά τώρα φανταστείτε ένα μελωδικό masterpiece με τα πλήκτρα να παίζουν καθοριστικό ρόλο στο refrain.Κάπου προς το 5:15 λεπτό γίνεται το έλα να δεις πάντως(Πραγματικά ότι πρέπει για συναυλία).Το τελευτάιο λεπτό πάλι , θα κάνει πολλούς να χαμογελάσουνε,είμαι σίγουρος.
Τέλος το sleep together είναι κατά την ταπεινή μου άποψη το κατώτερο του δίσκου.Έχει σαφώς ένα υποτονικό μουσικά , backround και ίσως να το εκτιμήσω περισσότερο όταν έχω μπροστά τους στίχους.
Οι οποίοι αν έχω καταλάβει καλά αναφέρονται στην νέα γενιά(τους νέους εν ολίγοις) και στον γενικότερο προβληματισμό του Wilson για αυτήν(εξού και ο τίτλος του δίσκου).
Δυναμική επιστροφή με ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς που διανύουμε.Αυτό περιμέναμε , αυτό βρήκαμε
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/af/Porcupine_Tree_FoaBP.JPG
Porcupine tree λοιπόν.
Το νέο άλμπουμ συνεχίζει κατά την ταπεινή μου άποψη από εκεί που τελείωσε το Deadwing.Συνολικά οι Porcupine tree παρουσιάζουν ένα ακόμα επιθετικότερο και σαφώς σκοτεινότερο πρόσωπο.Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι το πραγματικά τεχνοκρατικό παίξιμο του Gavin Harrison.Ο άνθρωπος νομίζω μεγαλουργεί και βοηθάει πολύ στην ροή των κομματιών αλλά και στο όραμα του Steven.Δεν θέλω να επεκταθώ στην μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Richard Barbieri.Άλλωστε τον έχουμε συνηθίσει (με την καλή έννοια) όλα αυτά τα χρόνια.Και o Colin Edwin όπως πάντα.....ήρεμη δύναμη.
Το άλμπουμ μπαίνει εντυπωσιακά με το Fear of a blank planet.Eνα τραγούδι δυναμικό και συναισθηματικό εξίσου.
Το My ashes στην συνέχεια είναι ένα χαμηλών τόνων κομμάτι με αρκετά προβλεπόμενη μελωδία.Οχι τόσο κακό αλλά προσωπικά δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.Πάντως δεν υπάρχει τοσο μεγάλο πρόβλημα καθώς οδηγεί στο ...
..Anesthetize.17:41 λεπτά παρακαλώ. Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ότι καλύτερο στην νέα τους προσπάθεια.Δεν νομίζω άλλωστε πολλοί να διαφωνήσουνε με την άποψη αυτή.Και τι δεν ακούμε εδώ.Απο ψυχεδελικά ηχοτόπια , εκπληκτικό riff-ing(που σε πολλούς θα φέρει στο μυαλό , τους Tool), αριστουργηματικό drumming(αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο όπως προείπα) και έναν αστείρευτο Steven που εδώ γράφει το αριστούργημα του!.ΤΕΛΟΣ.Για να δούμε παρακάτω..
Το Sentimental δεν θα ήταν άδικο να πω ότι παίρνει την θέση του Trains στο Fear of a blank planet.(Άλλωστε έχει ένα πανομοιότυπο μέρος ).Άκρως συναισθηματικό και εμπνευσμένο σίγουρα, με ένα πραγματικά συγκινητικό refrain.
Way out here.Από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου.Πραγματικά πολύ σύντομα θα το σιγοτραγουδάτε καθώς είναι κάργα κολλητικό.Μουσικά τώρα φανταστείτε ένα μελωδικό masterpiece με τα πλήκτρα να παίζουν καθοριστικό ρόλο στο refrain.Κάπου προς το 5:15 λεπτό γίνεται το έλα να δεις πάντως(Πραγματικά ότι πρέπει για συναυλία).Το τελευτάιο λεπτό πάλι , θα κάνει πολλούς να χαμογελάσουνε,είμαι σίγουρος.
Τέλος το sleep together είναι κατά την ταπεινή μου άποψη το κατώτερο του δίσκου.Έχει σαφώς ένα υποτονικό μουσικά , backround και ίσως να το εκτιμήσω περισσότερο όταν έχω μπροστά τους στίχους.
Οι οποίοι αν έχω καταλάβει καλά αναφέρονται στην νέα γενιά(τους νέους εν ολίγοις) και στον γενικότερο προβληματισμό του Wilson για αυτήν(εξού και ο τίτλος του δίσκου).
Δυναμική επιστροφή με ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς που διανύουμε.Αυτό περιμέναμε , αυτό βρήκαμε