Phantom Duck
30-03-2007, 13:09
Ε τι να πω, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα:
Το λάιβ παραδόξως δεν άργησε πάρα πολύ για τα δεδομένα του Αν, μια ωρίτσα περιπίπου δηλαδή.
Οι Borderline Syndrome δε μου άρεσαν ιδιαίτερα καθώς μέσα σε μισή ώρα ας πούμε έπαιζαν από φανκ και φέηθ νο μόρ περάσματα μέχρι ντεθ μεταλλιές και αρκτούρους σημεία (όπως μας ενημερώνει οι χρήστης σταρμπρέηκερ από το κοντρόλ). Κούραση γενικώς, ίσως αν έμπλεκαν καλύτερα τις επιρροές τους να μου έλεγαν κάτι, τώρα ήταν (ιμο) ένα κολλάζ από διαδοχικά ξεκάρφωτα τζαμαρίσματα. Δε μ' άρεσε κι η χρήση των πλήκτρων αυτά.
Στο μεταξύ, ο κόσμος ήταν αρκετά λιγοστός και ο ήχος μετριότατος, κάτι το οποίο επιδεινώθηκε στη συνέχεια. Σειρά των Konkave λοιπόν, τους οποίους είχα ακούσει μόνο στο Idiocy Mode MCD και ήξερα ότι έχουν εξελιχθεί αρκετά. Από τεχνικό χάρντκορ / grind είχαν προχωρήσει αρκετά προς την κατεύθυνση των καιρών, δηλαδή πιο μπρούταλ (death) και τεχνικά (math) πράματα με τα κλασικά πλεόν κραστ σημεία. Η φωνή του τραγουδιστή έχει γίνει αρκετά πιο βαρία (βλ. Tragedy αλλά κι εγχώριοι ήρωες όπως ο ΛαΦουντ), αν και προτιμούσα τα παλιότερά του σκισίματα. Έπαιξαν νομίζω μόνο καινούρια τραγούδια, από τα οποία ξεχώρισα το "Shalashaska" που μου είχε ήδη αρέσει από το MySpace τους. Ο Μάρκος στα ντραμς ήταν εντυπωσιακός, γενικώς καλοί με μόνο πρόβλημα τον ήχο στις κιθάρες που μου ακούγονταν τελείως βαβουριάρικες και τον γενικά ήρεμο κόσμο (ε βέβαια, τόσοι που ήμασταν) παρά τις προσπάθειες του τραγουδιστή να ξεκινήσει πιτ στο "Exterminating..." (ξέρετε, μαπίδια στον ανύποπτο κόσμο και τέτοια). Μετά από έξι κομμάτια ή κάτι τέτοιο αποχώρησαν, και μετά από ελάχιστο χρόνο ανέβηκαν οι Straighthate, τους οποίους θα είχα για πρώτα φορά την ευκαιρία ν' απολαύσω έχοντας πρώτα ακούσει προσεκτικά το φανταστικό Indigenous.
Ξεκινώντας με το αγαπημένο μου "Kollapse", το πανηγύρι ξεκίνησε αμέσως. Ο "νέος" ντράμμερ ήταν πολύ καλός και αυτό φάνηκε και στα νέα κομμάτια όπου έκανε τη διαφορά, ο Πάνος κλασικά τα έχωνε χωρίς αύριο, ο μπασίστας- μορφή ήταν δύναμη (με κίνδυνο της ζωής του συνέχισε να παίζει ακόμα κι όταν του έφυγε η ζώνη του μπάσου) και οι κιθάρες... ε τι να πω, εγώ προσωπικά δεν άκουγα και πολλά καθότι το προαναφερθέν πρόβλημα με τον ήχο είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του, κάλυπταν αρκετά και τα φωνητικά, εκεί που ακούγονταν πάντως ήταν όμορφες. Κάτι ψυχεδέλειες εκεί στα νέα, πιο κραστοhydrahead και straightforward κομμάτια ήταν το ατού τους στη συναυλία. Χορταστικότατο σετλιστ 16 τραγουδιών (8 από το Indigenous, 4 καινούρια κι ένα instrumental, διασκευές σε Napalm Death, Skitsystem, Entombed), κορυφαίες στιγμές το αργόσυρτο πέρασμα στο Hugher και το τέλος με το φοβερότατο "Which One Of Us". Την επόμενη φορά θέλουμε ν' ακούσουμε και "You'll Never See Heaven" μόνο και μόνο για το στίχο "I met Jesus just the other day".
Ωλ ιν ωλ, περάσαμε ένα όμορφο βράδυ, οι Straighthate ήταν άριστοι, ε ο ήχος με ταλαιπώρησε αρκετά είναι η αλήθεια αλλά δε βαριέσαι. Σειρά των Sun of Nothing τώρα.
Το λάιβ παραδόξως δεν άργησε πάρα πολύ για τα δεδομένα του Αν, μια ωρίτσα περιπίπου δηλαδή.
Οι Borderline Syndrome δε μου άρεσαν ιδιαίτερα καθώς μέσα σε μισή ώρα ας πούμε έπαιζαν από φανκ και φέηθ νο μόρ περάσματα μέχρι ντεθ μεταλλιές και αρκτούρους σημεία (όπως μας ενημερώνει οι χρήστης σταρμπρέηκερ από το κοντρόλ). Κούραση γενικώς, ίσως αν έμπλεκαν καλύτερα τις επιρροές τους να μου έλεγαν κάτι, τώρα ήταν (ιμο) ένα κολλάζ από διαδοχικά ξεκάρφωτα τζαμαρίσματα. Δε μ' άρεσε κι η χρήση των πλήκτρων αυτά.
Στο μεταξύ, ο κόσμος ήταν αρκετά λιγοστός και ο ήχος μετριότατος, κάτι το οποίο επιδεινώθηκε στη συνέχεια. Σειρά των Konkave λοιπόν, τους οποίους είχα ακούσει μόνο στο Idiocy Mode MCD και ήξερα ότι έχουν εξελιχθεί αρκετά. Από τεχνικό χάρντκορ / grind είχαν προχωρήσει αρκετά προς την κατεύθυνση των καιρών, δηλαδή πιο μπρούταλ (death) και τεχνικά (math) πράματα με τα κλασικά πλεόν κραστ σημεία. Η φωνή του τραγουδιστή έχει γίνει αρκετά πιο βαρία (βλ. Tragedy αλλά κι εγχώριοι ήρωες όπως ο ΛαΦουντ), αν και προτιμούσα τα παλιότερά του σκισίματα. Έπαιξαν νομίζω μόνο καινούρια τραγούδια, από τα οποία ξεχώρισα το "Shalashaska" που μου είχε ήδη αρέσει από το MySpace τους. Ο Μάρκος στα ντραμς ήταν εντυπωσιακός, γενικώς καλοί με μόνο πρόβλημα τον ήχο στις κιθάρες που μου ακούγονταν τελείως βαβουριάρικες και τον γενικά ήρεμο κόσμο (ε βέβαια, τόσοι που ήμασταν) παρά τις προσπάθειες του τραγουδιστή να ξεκινήσει πιτ στο "Exterminating..." (ξέρετε, μαπίδια στον ανύποπτο κόσμο και τέτοια). Μετά από έξι κομμάτια ή κάτι τέτοιο αποχώρησαν, και μετά από ελάχιστο χρόνο ανέβηκαν οι Straighthate, τους οποίους θα είχα για πρώτα φορά την ευκαιρία ν' απολαύσω έχοντας πρώτα ακούσει προσεκτικά το φανταστικό Indigenous.
Ξεκινώντας με το αγαπημένο μου "Kollapse", το πανηγύρι ξεκίνησε αμέσως. Ο "νέος" ντράμμερ ήταν πολύ καλός και αυτό φάνηκε και στα νέα κομμάτια όπου έκανε τη διαφορά, ο Πάνος κλασικά τα έχωνε χωρίς αύριο, ο μπασίστας- μορφή ήταν δύναμη (με κίνδυνο της ζωής του συνέχισε να παίζει ακόμα κι όταν του έφυγε η ζώνη του μπάσου) και οι κιθάρες... ε τι να πω, εγώ προσωπικά δεν άκουγα και πολλά καθότι το προαναφερθέν πρόβλημα με τον ήχο είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του, κάλυπταν αρκετά και τα φωνητικά, εκεί που ακούγονταν πάντως ήταν όμορφες. Κάτι ψυχεδέλειες εκεί στα νέα, πιο κραστοhydrahead και straightforward κομμάτια ήταν το ατού τους στη συναυλία. Χορταστικότατο σετλιστ 16 τραγουδιών (8 από το Indigenous, 4 καινούρια κι ένα instrumental, διασκευές σε Napalm Death, Skitsystem, Entombed), κορυφαίες στιγμές το αργόσυρτο πέρασμα στο Hugher και το τέλος με το φοβερότατο "Which One Of Us". Την επόμενη φορά θέλουμε ν' ακούσουμε και "You'll Never See Heaven" μόνο και μόνο για το στίχο "I met Jesus just the other day".
Ωλ ιν ωλ, περάσαμε ένα όμορφο βράδυ, οι Straighthate ήταν άριστοι, ε ο ήχος με ταλαιπώρησε αρκετά είναι η αλήθεια αλλά δε βαριέσαι. Σειρά των Sun of Nothing τώρα.