03-12-2006, 22:53
ΠΟΛΕΜΟΣ.
Πρώτα οι Dark Nightmare, με κάτι ψιλοπροβληματάκια σε ήχο, παρ'όλα αυτά ο κόσμος γούσταρε όσα παίξαν. Τώρα να σας πω ακριβώς τι παίξαν θα σας γελάσω, καθότι μόνο το 2ο demo τους έχω ακούσει(από το οποίο παίξαν και τα 3 κομμάτια). Ειδικά με το Defenders of the Borderland έγινε χαμός. Πολύ καλή αρχή για ότι θα ακολουθούσε.
Μετά βγήκαν οι Wrathblade. ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ. ΠΟΛΕΜΟΣ. ΧΑΜΟΣ. Παίξαν όλα τα κομμάτια τους και ένα καινούριο, ένα έπος αντίστοιχο με το Titanomakhia. Δηλαδή οκ, και In metal we trust, και Defend the metal faith, και Triton the trumpeteer, και Reins of Doom κι απ'όλα. Σαφώς καλύτεροι από την πρώτη φορά που τους είχα δει(με Domine), μια μηχανή πολεμικού heavy metal που τα ισοπέδωνε όλα...
Και ότι λίγο δεν ισοπεδώθηκε, εξαϋλώθηκε την ώρα που βγήκαν οι Sacred Steel. Ο Gerrit είναι μεγαλύτερη μορφή από ότι νόμιζα, είχαν και πούλαγαν απίστευτα tshirts που λέγαν πίσω Metalheads against Metalcore(Μα ΠΟΣΟ πιο έπος δηλαδή?), παίξαν μόνο 3 από το καινούριο(Hammer of Destruction, Impaled by Metal, Maniacs of Speed), παίξαν ότι ποθούσα να ακούσω από τα παλιότερα(Sacred Bloody Steel, Metal is War, Iron Legions, Dark Forces Lead Me To The Brimstone Gate, Sacred Warriors of Steel, Carnage Rules The Fields Of Death, Open Wide The Gate, Battle Angel, Metal Reigns Supreme, Sacred Steel, σίγουρα κάτι θα ξεχνάω - θα έντιτ όταν πάρω το setlist ολόκληρο), κάναν στο καπάκι διασκευή Jag Panzer το Generally Hostile και κλείσαν με Wargods of Metal. Απίστευτη πόρωση, χαρισματικός frontman, ισοπεδωτική απόδοση, τα κολασμένα riffs διαδέχονταν το ένα το άλλο.
Από τα πιο απολαυστικά live που έχω δει εγώ προσωπικά. Ακόμα τα πόδια πονάνε και ο σβέρκος δεν στρίβει καλά.
Πόλεμος κι αλητεία. :dfinger:
Πρώτα οι Dark Nightmare, με κάτι ψιλοπροβληματάκια σε ήχο, παρ'όλα αυτά ο κόσμος γούσταρε όσα παίξαν. Τώρα να σας πω ακριβώς τι παίξαν θα σας γελάσω, καθότι μόνο το 2ο demo τους έχω ακούσει(από το οποίο παίξαν και τα 3 κομμάτια). Ειδικά με το Defenders of the Borderland έγινε χαμός. Πολύ καλή αρχή για ότι θα ακολουθούσε.
Μετά βγήκαν οι Wrathblade. ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ. ΠΟΛΕΜΟΣ. ΧΑΜΟΣ. Παίξαν όλα τα κομμάτια τους και ένα καινούριο, ένα έπος αντίστοιχο με το Titanomakhia. Δηλαδή οκ, και In metal we trust, και Defend the metal faith, και Triton the trumpeteer, και Reins of Doom κι απ'όλα. Σαφώς καλύτεροι από την πρώτη φορά που τους είχα δει(με Domine), μια μηχανή πολεμικού heavy metal που τα ισοπέδωνε όλα...
Και ότι λίγο δεν ισοπεδώθηκε, εξαϋλώθηκε την ώρα που βγήκαν οι Sacred Steel. Ο Gerrit είναι μεγαλύτερη μορφή από ότι νόμιζα, είχαν και πούλαγαν απίστευτα tshirts που λέγαν πίσω Metalheads against Metalcore(Μα ΠΟΣΟ πιο έπος δηλαδή?), παίξαν μόνο 3 από το καινούριο(Hammer of Destruction, Impaled by Metal, Maniacs of Speed), παίξαν ότι ποθούσα να ακούσω από τα παλιότερα(Sacred Bloody Steel, Metal is War, Iron Legions, Dark Forces Lead Me To The Brimstone Gate, Sacred Warriors of Steel, Carnage Rules The Fields Of Death, Open Wide The Gate, Battle Angel, Metal Reigns Supreme, Sacred Steel, σίγουρα κάτι θα ξεχνάω - θα έντιτ όταν πάρω το setlist ολόκληρο), κάναν στο καπάκι διασκευή Jag Panzer το Generally Hostile και κλείσαν με Wargods of Metal. Απίστευτη πόρωση, χαρισματικός frontman, ισοπεδωτική απόδοση, τα κολασμένα riffs διαδέχονταν το ένα το άλλο.
Από τα πιο απολαυστικά live που έχω δει εγώ προσωπικά. Ακόμα τα πόδια πονάνε και ο σβέρκος δεν στρίβει καλά.
Πόλεμος κι αλητεία. :dfinger: