freak brother
18-11-2006, 17:41
Πριν από 40 χρόνια (Οκτώβριος 1966) 13 φοιτητές καταδικάζονταν με φυλάκιση 50 ημερών ο καθένας επειδή σε μια ταβέρνα τραγουδούσαν το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» - ένα άσμα άκρως επιλήψιμο για την εξουσία των αποστατών, που είχε προκύψει μετά το βασιλικό πραξικόπημα του 1965.
Αξίζει -μέρες αναταραχής στον χώρο της παιδείας και επ' ευκαιρία της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου- να θυμίσουμε αυτό το περιστατικό για να μάθουν οι νεότεροι τι -τραγελαφικά εν προκειμένω- έχει τραβήξει αυτός ο τόπος από τους επιβήτορες της εξουσίας.
«Υπόπτου περιεχομένου και προελεύσεως» είχε χαρακτηριστεί το εν λόγω άσμα από τον εισαγγελέα της έδρας, ο οποίος ή δεν ήξερε τι του γίνεται ή παραποιούσε ηθελημένα την αλήθεια.
Τα πράγματα θέλησε να βάλει στη θέση τους με μια συζήτηση, αμέσως μετά την καταδίκη, ο δραστήριος τότε Σύλλογος Κρητών Σπουδαστών, δεδομένου ότι οι περισσότεροι καταδικασθέντες ήταν ηγετικά στελέχη του φοιτητικού κινήματος και κρητικής καταγωγής.
Το συμπέρασμα της συζήτησης, στην οποία πήραν μέρος και άνθρωποι του πολιτικού και πνευματικού κόσμου και κατέγραψε ο υπογράφων σε ρεπορτάζ την εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή» στις 17 Οκτωβρίου 1966, υπήρξε καταλυτικό για τους νεοεκτιμητές του περίφημου τραγουδιού.
Οχι μόνο δεν είναι «υπόπτου προέλευσης και περιεχομένου» το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», αλλά είναι ένα θούριο που στέκεται δίπλα στον Εθνικό Υμνο - άμεσα συνδεδεμένο με τους απελευθερωτικούς αγώνες της φυλής μας. Και το τραγούδημά του δεν είναι, και δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να είναι κολάσιμη πράξη, αλλά τιμή και χρέος κάθε Ελληνα - ειδικότερα όταν ο τόπος μας περνάει δύσκολες στιγμές. Εχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία και συγκεκριμένα στη μεγάλη Κρητική Επανάσταση του 1866-1869, αναφέρθηκε στη συζήτηση. Ο δημιουργός του χάνεται μέσα στο πέρασμα των καιρών και το τραγούδι πέρασε στο στόμα του λαού, ζυμώθηκε με τους πόθους και τις ελπίδες του κι έγινε θούριο.
Στους κάμπους και στα βουνά τραγουδήθηκε από τους αγωνιστές πριν από τις μάχες, ακόμα και μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Ετσι πέρασε από γενιά σε γενιά, από αγώνα και σε αγώνα κι έφτασε στις μέρες μας, πάντα σύγχρονο και πάντα επίκαιρο. «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί τον Εθνικό Υμνο της Κρήτης. Είναι από τα γνήσια τραγούδια της, έχει ζυμωθεί με αίμα και δάκρυα κι έχει σφυρηλατήσει την αθάνατη Κρητική ψυχή...», τονίστηκε με έμφαση.
Αναφέρθηκε ακόμη ότι το επίμαχο άσμα τραγούδησε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1928 στα εγκαίνια του εργοστασίου της «Κολούμπια», ηχογραφήθηκε σε δίσκο και σώζεται μέχρι σήμερα.
Ακόμα:
* Μέτρο εκφοβισμού και αποκεφαλισμού των νεολαιίστικων οργανώσεων χαρακτηρίστηκε η καταδίκη των φοιτητών.
* Σωστά καταδικάστηκαν γιατί διαφορετικά οι εμπνευστές της απόφασης θα εμφανίζονταν πως δεν ξέρουνε καλά τη δουλειά που τους ανατέθηκε!
* Είναι βλακώδης η αντίληψη ότι μπορούν να υποτάξουν το φρόνημα των νέων.
* «Θα ξανατραγουδήσουμε και ας μας ξαναπιάσουν».
Η συζήτηση έκλεισε με το τραγούδημα του «Πότε θα κάνει ξαστεριά» απ' όλους τους παρευρισκόμενους, χωρίς να ενοχληθούν από κανέναν αστυνομικό. «Θα ήταν σίγουρα μεγάλη αστυνομική επιτυχία η σύλληψη όλων ετούτων των θερμόαιμων τραγουδιστών», κατέληγε το ρεπορτάζ.
Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» είχε την τιμητική του και επί δικτατορίας, στις φοιτητικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, οπότε ξαστεριά σήμαινε την απαλλαγή του τόπου από τους εχθρούς της Δημοκρατίας, με τις γνωστές συνέπειες για τους εξεγερμένους, αλλά -εν τέλει- και για τους τυράννους.
www.enet.gr (http://www.enet.gr)
Αξίζει -μέρες αναταραχής στον χώρο της παιδείας και επ' ευκαιρία της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου- να θυμίσουμε αυτό το περιστατικό για να μάθουν οι νεότεροι τι -τραγελαφικά εν προκειμένω- έχει τραβήξει αυτός ο τόπος από τους επιβήτορες της εξουσίας.
«Υπόπτου περιεχομένου και προελεύσεως» είχε χαρακτηριστεί το εν λόγω άσμα από τον εισαγγελέα της έδρας, ο οποίος ή δεν ήξερε τι του γίνεται ή παραποιούσε ηθελημένα την αλήθεια.
Τα πράγματα θέλησε να βάλει στη θέση τους με μια συζήτηση, αμέσως μετά την καταδίκη, ο δραστήριος τότε Σύλλογος Κρητών Σπουδαστών, δεδομένου ότι οι περισσότεροι καταδικασθέντες ήταν ηγετικά στελέχη του φοιτητικού κινήματος και κρητικής καταγωγής.
Το συμπέρασμα της συζήτησης, στην οποία πήραν μέρος και άνθρωποι του πολιτικού και πνευματικού κόσμου και κατέγραψε ο υπογράφων σε ρεπορτάζ την εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή» στις 17 Οκτωβρίου 1966, υπήρξε καταλυτικό για τους νεοεκτιμητές του περίφημου τραγουδιού.
Οχι μόνο δεν είναι «υπόπτου προέλευσης και περιεχομένου» το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», αλλά είναι ένα θούριο που στέκεται δίπλα στον Εθνικό Υμνο - άμεσα συνδεδεμένο με τους απελευθερωτικούς αγώνες της φυλής μας. Και το τραγούδημά του δεν είναι, και δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να είναι κολάσιμη πράξη, αλλά τιμή και χρέος κάθε Ελληνα - ειδικότερα όταν ο τόπος μας περνάει δύσκολες στιγμές. Εχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία και συγκεκριμένα στη μεγάλη Κρητική Επανάσταση του 1866-1869, αναφέρθηκε στη συζήτηση. Ο δημιουργός του χάνεται μέσα στο πέρασμα των καιρών και το τραγούδι πέρασε στο στόμα του λαού, ζυμώθηκε με τους πόθους και τις ελπίδες του κι έγινε θούριο.
Στους κάμπους και στα βουνά τραγουδήθηκε από τους αγωνιστές πριν από τις μάχες, ακόμα και μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Ετσι πέρασε από γενιά σε γενιά, από αγώνα και σε αγώνα κι έφτασε στις μέρες μας, πάντα σύγχρονο και πάντα επίκαιρο. «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί τον Εθνικό Υμνο της Κρήτης. Είναι από τα γνήσια τραγούδια της, έχει ζυμωθεί με αίμα και δάκρυα κι έχει σφυρηλατήσει την αθάνατη Κρητική ψυχή...», τονίστηκε με έμφαση.
Αναφέρθηκε ακόμη ότι το επίμαχο άσμα τραγούδησε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1928 στα εγκαίνια του εργοστασίου της «Κολούμπια», ηχογραφήθηκε σε δίσκο και σώζεται μέχρι σήμερα.
Ακόμα:
* Μέτρο εκφοβισμού και αποκεφαλισμού των νεολαιίστικων οργανώσεων χαρακτηρίστηκε η καταδίκη των φοιτητών.
* Σωστά καταδικάστηκαν γιατί διαφορετικά οι εμπνευστές της απόφασης θα εμφανίζονταν πως δεν ξέρουνε καλά τη δουλειά που τους ανατέθηκε!
* Είναι βλακώδης η αντίληψη ότι μπορούν να υποτάξουν το φρόνημα των νέων.
* «Θα ξανατραγουδήσουμε και ας μας ξαναπιάσουν».
Η συζήτηση έκλεισε με το τραγούδημα του «Πότε θα κάνει ξαστεριά» απ' όλους τους παρευρισκόμενους, χωρίς να ενοχληθούν από κανέναν αστυνομικό. «Θα ήταν σίγουρα μεγάλη αστυνομική επιτυχία η σύλληψη όλων ετούτων των θερμόαιμων τραγουδιστών», κατέληγε το ρεπορτάζ.
Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» είχε την τιμητική του και επί δικτατορίας, στις φοιτητικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, οπότε ξαστεριά σήμαινε την απαλλαγή του τόπου από τους εχθρούς της Δημοκρατίας, με τις γνωστές συνέπειες για τους εξεγερμένους, αλλά -εν τέλει- και για τους τυράννους.
www.enet.gr (http://www.enet.gr)