eleventh guardian
09-11-2006, 11:57
© 2006 Cruz del Sur Music
http://img393.imageshack.us/img393/6650/antiquuscovergx2.jpg
Tracklist
1. Part I - O Captain, My Captain
2. Part II - Eleutheria
3. Part III - Meta Incognita
4. Part IV - Redemption
5. Part V - I Am Alive
6. Part VI - Leaves of Grass
7. Mechanismo
8. KT Event
Line-Up
Jesse White - Vocals
Scott Unger - Bass
Andrew Bak - Drums
Geoff Way - Guitar
Trev Leonard - Guitar
www.antiquus.net (http://www.antiquus.net)
www.myspace.com/antiquus (http://www.myspace.com/antiquus)
Listen to Eleutheria at Cruz del Sur Music (http://www.cruzdelsurmusic.com/antiquus_mp3/prev_antiquus.htm)
Ήθελα να περάσουν λίγες μέρες παραπάνω, προτού μπω στη διαδικασία να αναφερθώ εκτενώς στο νέο δίσκο των Antiquus. Δεν κρατήθηκα όμως. Θα σας έχει συμβεί κι εσάς, άλλωστε, να πωρωθείτε τόσο άσχημα με κάποιο άλμπουμ, ώστε να μην βλέπετε την ώρα να μοιραστείτε τον ενθουσιασμό σας με τους άλλους. Να θέλετε να μιλάτε συνέχεια γι’ αυτό και να παροτρύνετε όσους ξέρετε να το ακούσουν, νιώθοντας τη βεβαιότητα πως μόλις το κάνουν, θα έρθουν να σας πουν ότι είχατε δίκιο. Ε, αυτό έπαθα κι εγώ με το Eleutheria.
Θέλω λοιπόν να βγω και να βροντοφωνάξω, ότι κάτι πολύ σπουδαίο συμβαίνει με αυτούς τους απίθανους Καναδούς. Να πω ότι είναι ήδη ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΑΝΤΑ! Ναι, ξέρω ότι φαντάζει υπερβολικό και ότι είναι πιθανό να γίνω αποδέκτης της χλεύης αρκετών, αλλά το λέω χωρίς φόβο και πάθος. Μου δίνει την άνεση να το κάνω το νέο τους άλμπουμ, που απαντά αποστομωτικά σε όσους θεωρούν ότι δεν γίνεται να παίζεις μουσική που μπαίνει κάτω από την ταμπέλα του αυθεντικού heavy metal και να μην θεωρείσαι ξεπερασμένος και παλαιομοδίτης. Γίνεται και… παραγίνεται και η λέξη-κλειδί είναι μία: Έμπνευση.
Οι Αntiquus είναι ευλογημένοι με αυτό το χάρισμα (που τόσο λείπει από τη συντριπτική πλειοψηφία των νέων metal συγκροτημάτων) και μας προσφέρουν άλλο ένα μαγευτικό ταξίδι μέσα από τις γεμάτες επικό feeling συνθέσεις τους. Οι αλλαγές στο line-up δεν τους στοίχισαν, αφού οι δύο νεοφερμένοι κιθαρίστες «ζωγραφίζουν» σ’ αυτό το άλμπουμ. Τα σόλο και τα riff που παίζουν είναι γεμάτα ουσία και δύναμη, τόσο πολύ που συχνά σε στέλνουν... αδιάβαστο. Όπως για παράδειγμα στην κορύφωση του Eleutheria, του δεύτερου κομματιού. Ή στο μεσαίο μέρος του Redemption, όπου τσιμπιέσαι για να διαπιστώσεις αν όσα ακούς είναι αληθινά. Πανικός και στο I Am Alive και το Leaves of Grass. Ακούστε τα και αναρωτηθείτε: Μα είναι δυνατόν; Είναι; Αλλά και στις πιο ήρεμες στιγμές τους, οι τύποι είναι μοναδικοί. Τι ωραίο, αλήθεια, που είναι το ακουστικό Meta Incognita! Ή η μπαλάντα με την οποία κλείνει ο δίσκος! Σύμφωνοι, κι εγώ πιστεύω ότι το Ramayana (το πρώτο άλμπουμ της μπάντας) ήταν ένα «κλικ» πιο πάνω, ίσως γιατί ήταν ελαφρώς πιο πλούσιο ηχητικά. Κι εδώ όμως θα ακούσετε πράγματα που δεν τα περιμένετε, που θα σας καθηλώσουν. Να μην πω κιόλας ότι οι συνθέσεις τούτου εδώ υπερτερούν σε συναίσθημα.
Είπα για τους κιθαρίστες, ας απονείμω τα εύσημα και στο rhythm section (ειδικά στον μπασίστα, Scott Unger) για τη δουλειά που έχει κάνει, αλλά επιβάλλεται να κάνω ξεχωριστή αναφορά στις συγκλονιστικές ερμηνείες του Jesse White. Ο άνθρωπος απλά δεν υπάρχει! Δίχως υπερβολή, είχα χρόνια να ακούσω έναν τόσο παθιασμένο τραγουδιστή, με φωνή που βγαίνει όχι από το λαρύγγι, αλλά κατ’ ευθείαν από την καρδιά -όχι, δεν είναι υπερβολή. Ακούστε (και νιώστε) τι κάνει στο Redemption, πόσο απίστευτα «ξερνάει» το Mechanismo στο εξαιρετικό ομώνυμο κομμάτι και, κυρίως, υποκλιθείτε στην 100% θεατρική ερμηνεία του στο υπερέπος I Am Alive, ένα από τα καλύτερα metal τραγούδια των τελευταίων ετών. Άρχοντας πραγματικός!
Τα είπα εν τάχει. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις ακόμα ή, τουλάχιστον, να πω δυο κουβέντες για το περιεχόμενο του concept, που πραγματεύονται τα πρώτα έξι κομμάτια. Αλλά δεν έχει νόημα. Στην πραγματικότητα δεν έχει νόημα ούτε η κριτική αυτή καθ’ εαυτή. Η μοναδική της χρησιμότητα είναι ότι για κάποιο διάστημα θα σας θυμίζει την ύπαρξη αυτής της μπάντας, διατηρώντας έτσι την πιθανότητα να ασχοληθείτε με τον τέλειο δίσκο της. Έναν δίσκο που θα τον «ρουφήξετε», που θα θέλετε να τον ακούτε ξανά και ξανά μέχρι να ανακαλύψετε και την τελευταία μικρή λεπτομέρεια που κρύβεται μέσα του. Στο χέρι σας είναι.
http://img393.imageshack.us/img393/6650/antiquuscovergx2.jpg
Tracklist
1. Part I - O Captain, My Captain
2. Part II - Eleutheria
3. Part III - Meta Incognita
4. Part IV - Redemption
5. Part V - I Am Alive
6. Part VI - Leaves of Grass
7. Mechanismo
8. KT Event
Line-Up
Jesse White - Vocals
Scott Unger - Bass
Andrew Bak - Drums
Geoff Way - Guitar
Trev Leonard - Guitar
www.antiquus.net (http://www.antiquus.net)
www.myspace.com/antiquus (http://www.myspace.com/antiquus)
Listen to Eleutheria at Cruz del Sur Music (http://www.cruzdelsurmusic.com/antiquus_mp3/prev_antiquus.htm)
Ήθελα να περάσουν λίγες μέρες παραπάνω, προτού μπω στη διαδικασία να αναφερθώ εκτενώς στο νέο δίσκο των Antiquus. Δεν κρατήθηκα όμως. Θα σας έχει συμβεί κι εσάς, άλλωστε, να πωρωθείτε τόσο άσχημα με κάποιο άλμπουμ, ώστε να μην βλέπετε την ώρα να μοιραστείτε τον ενθουσιασμό σας με τους άλλους. Να θέλετε να μιλάτε συνέχεια γι’ αυτό και να παροτρύνετε όσους ξέρετε να το ακούσουν, νιώθοντας τη βεβαιότητα πως μόλις το κάνουν, θα έρθουν να σας πουν ότι είχατε δίκιο. Ε, αυτό έπαθα κι εγώ με το Eleutheria.
Θέλω λοιπόν να βγω και να βροντοφωνάξω, ότι κάτι πολύ σπουδαίο συμβαίνει με αυτούς τους απίθανους Καναδούς. Να πω ότι είναι ήδη ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΑΝΤΑ! Ναι, ξέρω ότι φαντάζει υπερβολικό και ότι είναι πιθανό να γίνω αποδέκτης της χλεύης αρκετών, αλλά το λέω χωρίς φόβο και πάθος. Μου δίνει την άνεση να το κάνω το νέο τους άλμπουμ, που απαντά αποστομωτικά σε όσους θεωρούν ότι δεν γίνεται να παίζεις μουσική που μπαίνει κάτω από την ταμπέλα του αυθεντικού heavy metal και να μην θεωρείσαι ξεπερασμένος και παλαιομοδίτης. Γίνεται και… παραγίνεται και η λέξη-κλειδί είναι μία: Έμπνευση.
Οι Αntiquus είναι ευλογημένοι με αυτό το χάρισμα (που τόσο λείπει από τη συντριπτική πλειοψηφία των νέων metal συγκροτημάτων) και μας προσφέρουν άλλο ένα μαγευτικό ταξίδι μέσα από τις γεμάτες επικό feeling συνθέσεις τους. Οι αλλαγές στο line-up δεν τους στοίχισαν, αφού οι δύο νεοφερμένοι κιθαρίστες «ζωγραφίζουν» σ’ αυτό το άλμπουμ. Τα σόλο και τα riff που παίζουν είναι γεμάτα ουσία και δύναμη, τόσο πολύ που συχνά σε στέλνουν... αδιάβαστο. Όπως για παράδειγμα στην κορύφωση του Eleutheria, του δεύτερου κομματιού. Ή στο μεσαίο μέρος του Redemption, όπου τσιμπιέσαι για να διαπιστώσεις αν όσα ακούς είναι αληθινά. Πανικός και στο I Am Alive και το Leaves of Grass. Ακούστε τα και αναρωτηθείτε: Μα είναι δυνατόν; Είναι; Αλλά και στις πιο ήρεμες στιγμές τους, οι τύποι είναι μοναδικοί. Τι ωραίο, αλήθεια, που είναι το ακουστικό Meta Incognita! Ή η μπαλάντα με την οποία κλείνει ο δίσκος! Σύμφωνοι, κι εγώ πιστεύω ότι το Ramayana (το πρώτο άλμπουμ της μπάντας) ήταν ένα «κλικ» πιο πάνω, ίσως γιατί ήταν ελαφρώς πιο πλούσιο ηχητικά. Κι εδώ όμως θα ακούσετε πράγματα που δεν τα περιμένετε, που θα σας καθηλώσουν. Να μην πω κιόλας ότι οι συνθέσεις τούτου εδώ υπερτερούν σε συναίσθημα.
Είπα για τους κιθαρίστες, ας απονείμω τα εύσημα και στο rhythm section (ειδικά στον μπασίστα, Scott Unger) για τη δουλειά που έχει κάνει, αλλά επιβάλλεται να κάνω ξεχωριστή αναφορά στις συγκλονιστικές ερμηνείες του Jesse White. Ο άνθρωπος απλά δεν υπάρχει! Δίχως υπερβολή, είχα χρόνια να ακούσω έναν τόσο παθιασμένο τραγουδιστή, με φωνή που βγαίνει όχι από το λαρύγγι, αλλά κατ’ ευθείαν από την καρδιά -όχι, δεν είναι υπερβολή. Ακούστε (και νιώστε) τι κάνει στο Redemption, πόσο απίστευτα «ξερνάει» το Mechanismo στο εξαιρετικό ομώνυμο κομμάτι και, κυρίως, υποκλιθείτε στην 100% θεατρική ερμηνεία του στο υπερέπος I Am Alive, ένα από τα καλύτερα metal τραγούδια των τελευταίων ετών. Άρχοντας πραγματικός!
Τα είπα εν τάχει. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις ακόμα ή, τουλάχιστον, να πω δυο κουβέντες για το περιεχόμενο του concept, που πραγματεύονται τα πρώτα έξι κομμάτια. Αλλά δεν έχει νόημα. Στην πραγματικότητα δεν έχει νόημα ούτε η κριτική αυτή καθ’ εαυτή. Η μοναδική της χρησιμότητα είναι ότι για κάποιο διάστημα θα σας θυμίζει την ύπαρξη αυτής της μπάντας, διατηρώντας έτσι την πιθανότητα να ασχοληθείτε με τον τέλειο δίσκο της. Έναν δίσκο που θα τον «ρουφήξετε», που θα θέλετε να τον ακούτε ξανά και ξανά μέχρι να ανακαλύψετε και την τελευταία μικρή λεπτομέρεια που κρύβεται μέσα του. Στο χέρι σας είναι.