Phantom Duck
20-09-2006, 17:46
Η πρώτη συναυλία της νέας σεζόν για τα χάρντκορ κιντς έγινε χθες το βράδυ στο Αν, όπου γύρω τα 300 (σύμφωνα με τους επίσημους υπολογισμούς του Πιτσαδόρου) άτομα υποδέχθηκαν τους Shai Hulud ενθουσιωδώς. Η μπάντα προέρχεται από reunion και μόλις υπόγραψε στην Metal Blade, κάτι που με κάνει να ελπίζω να μην γλυκάνουν κι άλλο τον ήχο τους. Υπό τους ήχους συγκροτημάτων όπως οι Raised Fist, Comeback Kid, Ramallah και Throwdown μερικοί είχαν ήδη αρχίσει τα κουνγκ φου (aka πίθηκοι), και με μικρή καθυστέρηση ανέβηκαν στην σκηνή οι Coastline.
Coastline λοιπόν, και τα emo βόρεια προάστεια παίρνουν την εκδίκησή τους. Περίμενα πολύ χειρότερα αλλά τελικά τα πολύ post πρώτα κομμάτια ήταν αρκετά δυναμικά, σωστά ξεσπάσματα, καλούλη frontman κι έναν τρέντουλα κιθαρίστα που ώρες ώρες νόμιζε ότι παίζει στους Meshuggah. Μετά το 3ο-4ο κομμάτι άρχισαν τα χασμουρητά αν και πολλοί γούσταραν. Γεγονός πάντως ότι έπαιξαν παραπάνω απ' ότι έπρεπε, και ειδικά το τελευταίο instrumental που έπαιξαν ήταν βαρετό και παρατραβηγμένο.
For What Is Worth για τη συνέχεια, και ακόμα μια "ακούγαμε-hardcore-αλλά-μας-κέρδισε-η-Σουηδία" ντόπια μπάντα άρχισε δυναμικά. Ορισμένοι φανατικοί οπαδοί (?) το χάρηκαν δεόντως, ίσως να ήταν και το ότι η μπάντα απείχε συναυλιακά για ενάμιση χρόνο, εμένα πάντως μου φάνηκαν βαρετοί και απλώς αντιγραφή των γνωστών- αγνώστων (Killswitch Engage, Unearth κλπ.). Αν δεν ήταν Έλληνες μάλλον δε θα τους άκουγε κανένας εδώ, είχαν πάντως όμορφα beatdown όπου έγιναν οι σχετικές προσπάθειες για αξιοπρεπές moshpit. Δύο καινούρια μέλη, ένα νέο τραγούδι με άκυρα μελωδικά μέρη, αυτά. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στο μεταξύ ήταν αρκετός, έτσι ώστε να υπάρχει η σχετική ατμόσφαιρα αλλά να μπορείς και να αναπνέυσεις.
Γύρω στις 12 ανέβηκαν και οι headliners της βραδιάς Shai Hulud, που πρέπει να έχουν το πιο babyface look στην ιστορία του hardcore. Ο ευτραφής τραγουδιάρης τους έδωσε το σήμα για έναρξη, όπου αποδείχθηκε για άλλη μια φορά το πόσο άθλιος είναι ο ήχος του Αν. Η φωνή τελείως θαμμένη, και η ρυθμική κιθάρα να ξεκουφαίνει. Τέλος πάντων, στην αρχή οι περισσότεροι ήταν εξεταστικοί απέναντι στην μπάντα, ενώ το ότι δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα μαζί τους (εκτός του φανταστικού "Hearts Once Nourished With Hope And Compassion") φάνηκε από το ότι σε κάποια φάση συζήταγα με τον Πιτσαδόρο το κομμάτι που πρέπει να ανοίξει τη συναυλία των Stampin' Ground. Πίσω στους Shai, το στυλ τους, δηλαδή τεχνικό αλλά και μελωδικό old school hardcore με κάποια πιο μοντέρνα στοιχεία από τους θεούς Catharsis και Newborn, δεν ευνοεί ιδιαίτερα τις live εμφανίσεις, αλλά οι ίδιοι προσπαθούσαν να είναι όσο πιο προσιτοί μπορούσαν, με μακροσκελείς διαλόγους ανάμεσα στα κομμάτια μεταξύ κιθαρίστα και τραγουδιστή, κάλεσμα για moshpit και stage diving, καθώς και πρόσκληση σε οπαδούς να βοηθήσουν στα φωνητικά on stage. Φανερά χαρούμενοι (αλλά δε λες "this song is about being angry" με ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά ρε λάκη) μας πώρωσαν προς το τέλος με κομματάρες όπως το "Solely Concentrating on the Negative Aspects of Life" (όπου έγινε της πουτάνας μετά από τη σχετική πρόταση του τραγουδιστή να χωριστεί το pit στη μέση μέχρι να δώσει το σύνθημα) και το "My Heart Bleeds The Darkest Blood", κι ας μην έπαιξαν τελικά εκείνη τη διασκευή σε Slayer που μας υποσχέθηκαν. Μετά από περίπου 60' με 70' μας γάμησαν στα "thank you" και αποφάσισαν ότι ήταν ώρα να φύγουν, και ευτυχώς γιατί η κούραση είχε ψιλοχτυπήσει κόκκινο. Πάντως συνέχισαν να μιλάνε με τους οπαδούς τους καθώς μάζευαν, και κυρίως με τις πολλές θηλυκές υπάρξεις που γενικά ήταν απρόσμενες.
Γενικά, η συναυλία ίσως θα ήταν καλύτερη με τον ανάλογο ήχο, αλλά ας είναι- οι οπαδοί του συγκροτήματος το φχαριστήθηκαν δεόντως κι εμείς περάσαμε μια ωραία βραδιά. Και τώρα για τα πιο όμορφα :)
Coastline λοιπόν, και τα emo βόρεια προάστεια παίρνουν την εκδίκησή τους. Περίμενα πολύ χειρότερα αλλά τελικά τα πολύ post πρώτα κομμάτια ήταν αρκετά δυναμικά, σωστά ξεσπάσματα, καλούλη frontman κι έναν τρέντουλα κιθαρίστα που ώρες ώρες νόμιζε ότι παίζει στους Meshuggah. Μετά το 3ο-4ο κομμάτι άρχισαν τα χασμουρητά αν και πολλοί γούσταραν. Γεγονός πάντως ότι έπαιξαν παραπάνω απ' ότι έπρεπε, και ειδικά το τελευταίο instrumental που έπαιξαν ήταν βαρετό και παρατραβηγμένο.
For What Is Worth για τη συνέχεια, και ακόμα μια "ακούγαμε-hardcore-αλλά-μας-κέρδισε-η-Σουηδία" ντόπια μπάντα άρχισε δυναμικά. Ορισμένοι φανατικοί οπαδοί (?) το χάρηκαν δεόντως, ίσως να ήταν και το ότι η μπάντα απείχε συναυλιακά για ενάμιση χρόνο, εμένα πάντως μου φάνηκαν βαρετοί και απλώς αντιγραφή των γνωστών- αγνώστων (Killswitch Engage, Unearth κλπ.). Αν δεν ήταν Έλληνες μάλλον δε θα τους άκουγε κανένας εδώ, είχαν πάντως όμορφα beatdown όπου έγιναν οι σχετικές προσπάθειες για αξιοπρεπές moshpit. Δύο καινούρια μέλη, ένα νέο τραγούδι με άκυρα μελωδικά μέρη, αυτά. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στο μεταξύ ήταν αρκετός, έτσι ώστε να υπάρχει η σχετική ατμόσφαιρα αλλά να μπορείς και να αναπνέυσεις.
Γύρω στις 12 ανέβηκαν και οι headliners της βραδιάς Shai Hulud, που πρέπει να έχουν το πιο babyface look στην ιστορία του hardcore. Ο ευτραφής τραγουδιάρης τους έδωσε το σήμα για έναρξη, όπου αποδείχθηκε για άλλη μια φορά το πόσο άθλιος είναι ο ήχος του Αν. Η φωνή τελείως θαμμένη, και η ρυθμική κιθάρα να ξεκουφαίνει. Τέλος πάντων, στην αρχή οι περισσότεροι ήταν εξεταστικοί απέναντι στην μπάντα, ενώ το ότι δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα μαζί τους (εκτός του φανταστικού "Hearts Once Nourished With Hope And Compassion") φάνηκε από το ότι σε κάποια φάση συζήταγα με τον Πιτσαδόρο το κομμάτι που πρέπει να ανοίξει τη συναυλία των Stampin' Ground. Πίσω στους Shai, το στυλ τους, δηλαδή τεχνικό αλλά και μελωδικό old school hardcore με κάποια πιο μοντέρνα στοιχεία από τους θεούς Catharsis και Newborn, δεν ευνοεί ιδιαίτερα τις live εμφανίσεις, αλλά οι ίδιοι προσπαθούσαν να είναι όσο πιο προσιτοί μπορούσαν, με μακροσκελείς διαλόγους ανάμεσα στα κομμάτια μεταξύ κιθαρίστα και τραγουδιστή, κάλεσμα για moshpit και stage diving, καθώς και πρόσκληση σε οπαδούς να βοηθήσουν στα φωνητικά on stage. Φανερά χαρούμενοι (αλλά δε λες "this song is about being angry" με ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά ρε λάκη) μας πώρωσαν προς το τέλος με κομματάρες όπως το "Solely Concentrating on the Negative Aspects of Life" (όπου έγινε της πουτάνας μετά από τη σχετική πρόταση του τραγουδιστή να χωριστεί το pit στη μέση μέχρι να δώσει το σύνθημα) και το "My Heart Bleeds The Darkest Blood", κι ας μην έπαιξαν τελικά εκείνη τη διασκευή σε Slayer που μας υποσχέθηκαν. Μετά από περίπου 60' με 70' μας γάμησαν στα "thank you" και αποφάσισαν ότι ήταν ώρα να φύγουν, και ευτυχώς γιατί η κούραση είχε ψιλοχτυπήσει κόκκινο. Πάντως συνέχισαν να μιλάνε με τους οπαδούς τους καθώς μάζευαν, και κυρίως με τις πολλές θηλυκές υπάρξεις που γενικά ήταν απρόσμενες.
Γενικά, η συναυλία ίσως θα ήταν καλύτερη με τον ανάλογο ήχο, αλλά ας είναι- οι οπαδοί του συγκροτήματος το φχαριστήθηκαν δεόντως κι εμείς περάσαμε μια ωραία βραδιά. Και τώρα για τα πιο όμορφα :)