Μανώλης Ρασούλης.

[ikonoklast]

Για πείτε. Τι κρύβεται πίσω απο τους βούδες και τους κούδες;

Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά
-Οδυσσέα γύρνα κοντά μου-
που τ' άγια χώματα της πόνος και χαρά.
Καθένας είναι ένας που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας που σας σεργιανά.

[House Of Low Culture]

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που ο Μανόλης Ρασούλης τάραξε τα νερά του ελληνικού τραγουδιού και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που κάθε άλλο παρά λιμνάζοντα ήταν. Θα τον χαρακτήριζα τον πιο ευρηματικό στιχουργό, εύστροφο, ανατρεπτικό. Πίσω από κάθε τραγούδι βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος, ο κόσμος του Μανόλη, ένας διαρκής αγώνας, ανεδαφικός και ουτοπικός για κάποιους, όχι όμως για τον ίδιο και τους φανατικούς του...

Θα ξεκινήσω με ένα ερωτικό τραγούδι που μου αρέσει ιδιαίτερα και είναι μάλλον αυτοβιογραφικό μου... το είπε ο Ορφέας Περίδης στο δίσκο «Σελοτέϊπ».

Το βαλς

Ο παγωμένος Δούναβης της καρδιάς μου
σταμάτησε ξαφνικά να κυλά. Τα νερά του
δεν πήγαιναν πουθενά. Κι ό,τι αγάπησα και
μ’ αγάπησε, νόμισα πως χάθηκε στα σκοτεινά
και παντοτινά.

Ώσπου ξανάρθες και μούδωσες το χέρι
Ελα, προστάζεις, η αγάπη είναι φωτιά

Τη ζωή μου θύμισες και να΄ταν μόνο ετούτο
μ΄έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
Και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ’ το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου σα γέλιο ενός μωρού.

Κι έτσι θα μείνω ζωντανός
ως το τέλος Δεκέμβρη του ’99 μεσάνυχτα ακριβώς
να κρατήσω τον όρκο που έχω δεθεί
το βαλς που σου υποσχέθηκα
Και να υπάρχει μόνο αυτή η στιγμή η ιερή στιγμή που
νιώθω σαν φλόγα καθώς σε στροβιλίζω
ρόδο που καίει, φωτίζει όλη τη γη.

Τη ζωή μου θύμισες και να’ ταν μόνο ετούτο
Μ΄ έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
Και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ’ το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου σα γέλιο ενός μωρού.

Οι μεγάλες αγάπες του δημιουργού το ποδόσφαιρο και οι ινδουϊστική φιλοσοφία περνάνε εκπληκτικά στο πιο «πολυχορευμένο» Ελληνικό τραγούδι κι όπως είπε ο συνθέτης του – αχώριστος συνεργάτης του- Πέτρος Βαγιόπουλος δεν είναι ενιαίο, αλλά προέκυψε από συρραφή διαφόρων διστίχων του Μανόλη. Ο ρυθμός του Βούδα είναι πράγματι εκπληκτικός και «ξεσαλωτικός». Το είπε ο Νίκος Παπάζογλου στον ομώνυμο δίσκο (1986).

Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιγνίδι

Ολο ίδια και τα ίδια του μυαλού σου ροκανίδια
άλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο ο αυγουλομάτης

Στο ΄πα μια και στο ΄πα δύο
Στο ΄πα χίλιες δέκα δύο
Βρε δεν είναι δω το Σούλι εδώ είναι του Ρασούλη.

Η πολιτική ταυτότητα του Μανόλη σίγουρα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της προσωπικότητάς του. Επαναστάτης, ρηξικέλευθος, αγωνιστής με άγρυπνη κριτική ματιά στην εγχώρια και διεθνή πολιτική σκηνή. Οι απόψεις του βέβαια σπανιότατα συμβαδίζουν με τις απόψεις των κομματικών νεολαίων της εποχής εκείνης, με αποτέλεσμα να αρέσει μεν, αλλά ταυτόχρονα να θεωρείται περιθωριακός και «αναρχοκομμουνιστής»... καμία σχέση βέβαια...

Είναι η εποχή που εκδίδει το περιοδικό «ΑΥΓΟ».... κατάφερε να εκδώσει λίγα τεύχη και δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να διασώσω κανένα.

Αντιπροσωπευτικό τραγούδι της πολιτικής βασάνου του Μανόλη, αλλά και των βασάνων που υπέστη από πολιτικούς, θεωρώ το τραγούδι «Κακοί ντυθήκανε καλοί». Το είπαν οι Αφοί Κατσιμίχα στο δίσκο «Σελοτέϊπ».

Κακοί ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσίες
Κι υπερωρία πέσανε στις αγιοαμαρτίες

Λύκοι ντυθήκανε αρνιά κάνουν πως μπεμπενίζουν
Κι όσοι τους είδαν για ψητά στον Αδη αρμενίζουν

Στ’ άρματα, στ’ άρματα. Τρέχτε και κάνουν κατοχή
Τα μέσα και τα έξω μου καθάρματα
Τίποτα πια δεν μας σώνει. Τίποτα, ούτε κι οι Μασόνοι.

Εγώ ό,τι είχα πια να πω το είπα
Και γαμώ του όζοντος την τρύπα.

Κακοί ντυθήκανε καλοί και κάνουν τη δουλιά τους
Στον Ηλιο δείχνουν οι αμνοί τώρα τα κόκκαλά τους

Κακοί ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσία
Αυτοί που ξεγελάστηκαν φταίγανε κατ΄ουσία.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Μανόλης με τον ΄Ελληνα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, την ιδιοσυγκρασία του την αποτύπωσε περίφημα στο «Χαρά στον Ελληνα, που ελληνοξεχνά... και στην Αθήνα μέσα ζει τη ξενιτιά.... Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά.... Αχ Ελλάδα σ΄αγαπώ και βαθιά σ΄ευχαριστώ γιατί μ’εμαθες και ξέρω να ανασαίνω όπου βρεθώ, να πεθαίνω όπου πατώ και να μη σε υποφέρω...»

Αλλά και του νεοέλληνα-νεόπλουτου... «το ξαφνικό το χρήμα μαύρο κουφό είναι κύμα κι ο ξαφνικός σεισμός ορθάνοιχτος βυθός-κι εγώ που δεν το ήξερα και τώρα το’ χω μάθει μέσα στην κούπα της ζωής δεν θάμαι κατακάθι» (Αναφέρεται στην εποχή της ακμής του Χρηματιστηρίου και του σεισμού στην Αθήνα). Στο ίδιο θέμα είναι το τραγούδι «Τι ειν’ αυτό» που τραγούδησε η Γλυκερία στο δίσκο «Τι γυρεύεις μεσ’ την Κίνα Τσακι Τσαν»..

Τι ειν΄αυτό στο Μόντρεαλ
Που ζει σαράντα χρόνια
Και μεσ’ το Σίδνευ σερί
δαμάζει μακαρόνια

Τι ειν΄αυτό στο Ντύσελντορφ
Που κλαίει και τραγουδάει
Όπως κι αυτό στην Αφρική
Με την «Ιτιά» μεθάει

Τι ειν΄ αυτό πάνω στη γη
Που το Αγρίνιο νοσταλγεί

Άλλο η Ελλάδα κι άλλο οι Έλληνες
Μονάχα αυτό το πρόβλημα αν έλυνες
θα ΄ταν πατρίδα σου η χαρά
και θα’ ταν όλα αληθινά

Τι είναι στην Αστόρια
Που ζει στα μπιλοζίρια
Που όλο πίσω έρχεται
Και σκίζει διαβατήρια

Τι είναι πά στον Καύκασο
Που όλο εκεί ριζώνει
Μα η σκέψη σε μια ακρογιαλιά
πετάει και μαραζώνει

Κορυφαίες στιγμές του Μανόλη στην μακρόχρονη ιστορία του στη δισκογραφία θεωρούνται «Τα τραγούδια της Χαρούλας» σε μουσική του αείμνηστου Μάνου Λοϊζου , «η Εκδικηση της Γυφτιάς» και τα «Δήθεν», σε μουσική του Νίκου Ξυδάκη. Τα δύο τελευταία τα θυμάμαι να αναστατώνουν τα φοιτητικά αμφιθέατρα και να γίνεται χαμός όπου ακούγονταν. Ο Μανόλης μας έμαθε τότε να χορεύουμε τσιφτετέλι, που ως ρυθμός τουλάχιστο την εποχή εκείνη (1980-1983) ήταν απαξιωτικός. Από τα τραγούδια της Χαρούλας ξεχωρίζω με δυσκολία και αδικώντας πολλά άλλα το «κι εγώ σαν πόλη». Το είπε υπέροχα η Αλεξίου, αλλά εξίσου ωραία και η κόρη του Ναταλία, μια ιδιαίτερα αξιόλογη φωνή :

Μου λες πως είμαι μάτια μου
πόλη μενεξεδένια
στις γειτονιές μου πως μεθάς
την πιο κρυφή σου έννοια

Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο
Τ΄ονειροδρόμιο σου
Τη μια ταξίδι στη χαρά
Την άλλη στο χαμό σου

Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
τη νύχτα του Σαββάτου
να κάνεις στην αγκάλη μου
το γύρο του θανάτου

Συχνά μου λες τ’ αστεία σου
για να γελώ λιγάκι
στα Λούνα παρκ του γέλιου μου
να παίζεις σαν παιδάκι

Μεσ΄ τα γρανάζια πιάνεσαι
θύμα στην αγκαλιά μου
κάνεις πως φεύγεις, μα γυρνάς
και λιώνεις πιο βαθιά μου

Από την Εκδίκηση της Γυφτιάς το «Βρέχει στην Εθνική οδό» σίγουρα αντιπροσωπεύει τα «χίλια χρόνια μοναξιάς» που πέρασε ο δημιουργός στη μακρόχρονη πορεία του και πάλη μέσα στο «star system» και το τραγούδι, το οποίο όπως λέει και ο ίδιος «είναι το σημαντικότερο πολιτιστικό προϊόν της σύγχρονης Ελλάδας». Το λέει ο Σαββόπουλος:

Βρέχει στην Εθνική οδό
σε κάποιο της χιλιόμετρο
μούσκεμα μόνος περπατώ
με το τσιγάρο μου σβηστό

Βλέπω τ’ αμάξια να περνούν
τους οδηγούς να με κοιτούν
μα αδιαφορώ και προχωρώ
δεν ξέρω καν για πού τραβώ

Κάποια τραγούδια γύφτικα
από ένα κέντρο εδώ κοντά
λένε για αγάπες και φιλιά
μου βαλαντώνουν την καρδιά

Τώρα σε ποιά αγκαλιά ζεστή
να ξενυχτάς τη νύχτα αυτή
κι έξω απ΄την πόρτα την κλειστή
Εγώ ,η πίκρα κι η βροχή..

Το χιούμορ του Μανόλη μοναδικό, αποκύημα της βαθύτατης καλλιέργειας και ευστροφίας του. Χαρακτηριστικό δείγμα το «Σουξεδιάρικο» από τα «Δήθεν». Το λέει ο Δημήτρης Κοντογιάννης:

Δήμαρχος εγώ δεν είμαι
Για να μου παραπονιέσαι
Στον Καρπόζηλο να πας
Και μαζί του να ξηγιέσαι
Βρε καθέτως το καλάμι
Αχ μας το καβάλησες
Και την ταπεινή μας γνώμη
Συ την εχαράμισες

Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλας
Στο λοφάκι της Καστέλλας
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα
Κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα

Έβαλες σκιστή τη φούστα
Και μου ζάλισες τα γούστα
Έχει γούστο να με στήσεις
Και χαρμάνι να μ΄ αφήσεις

Το πολύ το πήγαιν’ έλα
Την ανάβει την κοπέλα
Το πολύ το νάνι-νάνι
Κάνει το παιδί χαϊβάνι.

Με όπλο το χιούμορ του ο Μανόλης κατά καιρούς έκανε παρεμβάσεις στην επικαιρότητα, όπως οι παλιοί ρεμπέτες, που εμπνεόμενοι από γεγονότα της εποχής τους συνέθεταν τραγούδια. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε το περίφημο «Γειά σου κύριε Εισαγγελέα με την Τζένη την ωραία... στη δική σου αμαρτία είμαστε όλοι απαρτία». Η αφορμή για να γραφεί αυτό το «σουξέ» δεν ήταν μόνο ο «άτακτος» εισαγγελέας, αλλά και οι δικαστικές περιπέτειες που είχε εμπλακεί ο Μανόλης τη χρονική εκείνη περίοδο και βρήκε την ευκαιρία να τις σαρκάσει. Αντιπροσωπευτικό τραγούδι στην ίδια κατηγορία θεωρώ το «Στου Ρέντη έπεσε βροχή», που γράφηκε με αφορμή καταστροφικές πλημμύρες στην Αθήνα, κατά τις οποίες πνίγηκε ο εφοπλιστής Λιβανός και καταστράφηκαν τ΄ αρχεία του ΚΚΕ στον Περισσό. Το λέει ο ίδιος:

Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Στην πιο σωστή μας εποχή
Κι από εκείνη εκεί τη μπόρα
Εξεπλύθη όλη χώρα

Πνίγει μες την Ιωνία
Έναν που δεν είχε μνεία
Κάνει κι ένα ντου τρανό
Παίρνει και τον Λιβανό

Όλο υπόνομο τον πάει
Στα πελάγη τον πετάει
Και η μερσεντές λιωμένη
Που ΄ταν και θωρακισμένη

Πέφτει η βρόχα ράιτ θρου
Βαθιά στα εκ του Περισσού
Φόρα λάσπες ντοκουμέντα
Και της λήθης τα τσιμέντα

Τα στεγνώνουνε θλιμμένοι
Μα και αναστατωμένοι
Μουλιασμένα μυστικά
Στα νερά τα φανερά

Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Σημειώσατε ένα χι
Κι η κασίδα μας επλύθη
Και το μήνυμα ελήφθη

Τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στο ρεμπέτικο, στο ριζίτικο της ιδιαίτερης πατρίδας του της Κρήτης, αλλά και σεβασμό σ’ όλους τους μεγάλους του Ελληνικού τραγουδιού, Καζαντζίδη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκη κλπ. Είναι θεμελιώδες το τραγούδι του: «οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο με μάγκικο σαλπάρανε με ναργιλέ σβησμένο..... σε λαϊκή στεκότανε ο χάρος και πουλιότανε και μια γριά καλή γριά του αγοράζει δυό κιλά»... Γι΄ αυτό το τραγούδι είπε ο Άκης Πάνου «ποιός είναι αυτός που έγραψε αυτό το τραγούδι; Θέλω να τον γνωρίσω...» Ενιωσε να ακυρώνεται μέσα από αυτό ο Ακης.

Αφιερωμένος στο ρεμπέτικο είναι κι ένας άγνωστος δίσκος του σε μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου, λέγεται «Στο Νοηματουργείο» με υπότιλτλο «Μάγκας Επιζών», τραγουδούν ο Γιώργος Ξηντάρης και ο Γιώργος Λίζος :

Ο μάγκας ζει στην πέμπτη εποχή
Εμάς οι τέσσερις μας φτάνουν
Μωρέ δεν πάει να’ ναι κατοχή
Αυτός δεν χάνει το Προ-πο για ένα χι

Το όραμα του Μανόλη είναι τα ενιαία Βαλκάνια.

Βέβαια δεν είναι το μοναδικό. Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι αδελφωμένοι, η κοινή
ρίζα τους με τους Κρήτες και πολλά άλλα που αναπτύσσονται στα βιβλία του.
Τελευταίο του βιβλίο «Τι είδε ο Βουκεφάλας» από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ που
αναφέρεται στη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα για όσους
ζουν εδώ ή έζησαν ως φοιτητές. Το τραγούδι είναι από το «Βαλκανιζατέρ» σε
μουσική του Π. Βαγιόπουλου και τραγουδά η Ελένη Βιτάλη:

Όψη Ρουμάνας
Φωτιά τσιγγάνας
Βουλγάρας στόμα
Τουρκάλας σώμα
Γιουγκοσλάβα λάβα
Αλβανίδας κάβα
Και της Ελληνίδας που γεννά
Της καρδιάς το κάτι τι
Των συνόρων το κλειδί

Βαλκανιζατέρ του έρωτα μου
Βίλα μου, παράγκα, γειτονιά μου
Όλες μια βαρκούλα και σαλπάρω
Βάζω εγώ το ξάρτι, το παγούρι και το φάρο.

Άφησα για επίλογο σ΄ αυτό το μακροσκελές κείμενο (ξέρετε πόσο αντιπαθώ τα σεντόνια), τον ερωτικό, ιδιαίτερα τρυφερό και ευαίσθητο Μανόλη. Είναι το κορυφαίο κατά την προσωπική μου γνώμη στην κατηγορία αυτή. Λέγεται η «Ξύπνια Μηχανή» ή «Ο Χωρισμός», και το είπε η Χριστίνα Μαραγκόζη στο δίσκο «Πότε Βούδας», σε μουσική του Π. Βαγιόπουλου :

Να ΄χα την ξύπνια μηχανή
Στο χρόνο να ΄ρθω πίσω
Να φτάσω τότε και εκεί
Που ήταν να σ΄ αντικρύσω

Να ζήσω πάλι τη στιγμή
Όπου θα σε φιλήσω
Αργά αργά κι απ΄ την αρχή
Κι έτσι γλυκά να σβήσω

Αχ μετά το χωρισμό
Το τρελό μου το μυαλό
Μου στήνει μηχανές
Κι είναι ωστόσο τόσο απλό
Να ‘ρθεις πάλι εσύ εδώ
Φτάνει να το θες

Να ‘χα την ξύπνια μηχανή
Στο χρόνο να ‘ρθω πίσω
Πριν από κείνη τη στιγμή
Που μου ‘πες θα σ’ αφήσω
Να ζήσω άλλη μια ζωή
Και να καθυστερήσω
Ν’ αργήσει η δόλια η στιγμή
Για να σε μεταπείσω

Εύχομαι «καλή διασκέδαση»... γεια σου φίλε Μανόλη... ευτυχώς υπάρχουν ακόμα φιλόξενα μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη και μπορούμε να σε απολαμβάνουμε.

ωραίο είναι. από http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/ ... st_04.html (http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_04.html)

επίσης http://www.rasoulis.gr/

[ikonoklast]

να προσ8έσω βέβαια και: http://www.google.com.

εδιτ. κανας λιγότερο ευαισ8ητούλης απο τον αποπάνω;

[Candiru]

έχει που μεγάλη γκάμα μουσικού ρεπερτοριου, από λαϊκά και σκυλολαϊκά μέχρι μπαλάντες και ροκ. Ειδικά αυτό που εβγαλε με την κόρη του την Ναταλία (η οποία νομίζω πως ήταν και παλιό μελος των septic flesh).

Επιπλέον είναι και οικολόγος και πολύ συχνά αναλαμβάνει το μουσικο μέρος των εκδηλώσεών μας.

Το μπλογκ Τα μυστικά του κόλπου είναι ενός μαχητικού οικολόγου από τον Δήμο Θερμαϊκού.

[cloud]

(η οποία νομίζω πως ήταν και παλιό μελος των septic flesh).

true.
τι γυρεύεις μες την κίνα τσάκι τσαν;

[Candiru]

(η οποία νομίζω πως ήταν και παλιό μελος των septic flesh).

true.
τι γυρεύεις μες την κίνα τσάκι τσαν;

Πάντως, τελευταία φορά που τους είδα ζωντανά, σε πολιτική συγκέντρωση πριν 4 χρόνια, η Ναταλία τραγούδησε μόνο δυο από τα γαμάτα δικά της και μετά με τον μανώλη μας τάπρηξαν στα τσιφτετέλια. Και να φανταστείς ότι έκανε φωνητικά στους septic flesh

[Kveldssanger]

Γιατί, τι έχουν τα τσιφτετέλια?

[Candiru]

Γιατί, τι έχουν τα τσιφτετέλια?

άμα πας με άλλες μουσικές προσδοκίες, εκδήλωση οικολογικής οργάνωσης, θα περιμένεις να ακούσεις καμιά ροκιά ή έντεχνο και γρήγορα εξελίσεται σε "όλα τα πουρά στην πίστα" (ελάχιστοι νέοι ήταν).... :?

[Kveldssanger]

Και οικολόγοι και μεταλλάδες...

[Candiru]

Και οικολόγοι και μεταλλάδες...

πού μεταλλάδες! εδώ έστειλα κειμενάκι με παρουσίαση σε οικολ. εφημερίδα το νέο των Sepultura και το κόψανε. :oops:

[pitchfork]

Θεωρούμε και τους Sepultura metal τώρα?
Ε ρε που έφτασε η μουσική μας....

[sabbattack]

Pitso,

:moutza:

[carheart]

Θεωρούμε και τους Sepultura metal τώρα?
Ε ρε που έφτασε η μουσική μας....

ΒΕST POST EVER.-

.-

[Sotos_The_Tequiler]

Πιθανότατα η τελευταία επιστολή του Μανώλη Ρασούλη. Τι έλεγε για την κρίση, τους Γερμανούς και την καταστροφή της κουλτούρας μας.


Το κείμενο εδώ:
Μια άγνωστη επιστολή, που είχε στείλει ο τραγουδοποιός Μανώλης Ρασούλης, λίγο πριν το θάνατό του στη φίλη του και δημοσιογράφο Ζωή Νιομανάκη έφερε στο φως της δημοσιότητας η εφημερίδα "Το Ποντίκι".

Όπως αναφέρει η δημοσιογράφος του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού καναλιού WDR (West Deutscher Rundfunk), ένα χρόνο μετά το θάνατο, του μεγάλου καλλιτέχνη και παρατηρώντας την Αθήνα του σήμερα, επιλέγει να τη μοιραστεί με όλους μας, θεωρώντας ότι οι τελευταίες του δημόσιες κουβέντες, αξίζουν να φτάσουν σε όλους τους Έλληνες.

Το NEWS 247, αναδημοσιεύει την επιστολή του Μανώλη Ρασούλη προς τη Ζωή Νιομανάκη.

Ολόκληρη η επιστολή του Μανώλη Ρασούλη:

Νοέμβριος 2010

«Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: ‘‘Άκουσον μεν, πάταξον δε’’.

Ο σκοπός της επιστολής μου είναι να στείλω δύο μηνύματα:

1. Εγώ προσωπικά δεν δέχομαι τους τίτλους pigs - οκνηρός - άσωτος κ.λπ. που μας φόρτωσαν γενικεύοντας κάποιοι απ’ τα βόρεια.

2. Υπάρχει μια Ελλάδα μες στην Ελλάδα, όπως υπήρχε μια Γερμανία από το 1933 έως το 1945.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και 25 χρόνια, ζώντας με τους συμπατριώτες μου, βιώνοντας μια διαρκώς γενικευόμενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έλεγα ότι αυτό το στυλ θα καταστρέψει την Ελλάδα, μπορεί και την ανθρωπότητα. Έκανα το οτιδήποτε να εκφράσω το αντίδοτο. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται ηττήθηκα.

Στην Ελλάδα σφυρηλατήθηκε και εγκαθιδρύθηκε ένας μέσος πολίτης, μικροαστός, νεόπλουτος, αρχοντοχωριάτης. Επικυριάρχησε στο κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό, αισθητικό προσκήνιο, καταστρέφοντας τον ρυθμό και το στυλ της χώρας.

Επίσης, καταστρέφοντας τη λαϊκή κουλτούρα, δηλαδή το αυθεντικό τραγούδι, που είναι το θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς μας, απαξιώνοντας την λόγια ποίηση, εγκαθιδρύοντας, διά πυρρός και σιδήρου, τα πολιτιστικά κέντρα της χαράς και της αισιοδοξίας, όπως τα ονόμασαν, κάτι χαζοκαμπαρέ, τα λεγόμενα σκυλάδικα.

Διαμόρφωσαν έναν χαζοκαμπαρετζίδικο τρόπο σκέψης, καθιστώντας την Ελλάδα ένα νομιμοποιημένο πορνοστάσιο.

Ο πολιτισμός, καθώς και ο τουρισμός, δέχτηκαν σκληρά πλήγματα. Από τους περιηγητές του ’60 φτάσαμε στα ξενοδοχεία των 5.000 ανθρώπων που, με τα βραχιολάκια στο χέρι, βίωναν τις διακοπές τους και έφευγαν σχεδόν χωρίς να ξέρουν σε ποια χώρα τους φέραν. Η εποποιία του Ζορμπά, των παιδιών του Πειραιά, παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Πωλήθηκαν κατά κόρον και ο μύθος και η παρθενικότητα της χώρας, αλλά και το συμπαθές ναΐφ του μέσου ρωμιού αντικαταστάθηκε από την κουτοπονηριά, από το απρόσωπο, από τον μέσο όρο των super market και των τραπεζών και τώρα το σλόγκαν του Υπουργείου Τουρισμού “Έλα στην Ελλάδα να ζήσεις τον μύθο σου“ ακούγεται γελοίο και κούφιο.

Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα μες στην Ελλάδα, εξόριστη και καταδικασμένη από τα ποικίλα golden boys και τους εγχώριους κερδοσκόπους που δεν αναγνωρίζουν πατρίδα ή πολιτισμό, αλλά ορκίζονται στη money-land. Ανίκανοι και άπληστοι.

Δεν συμμετείχα στους ολυμπιακούς αγώνες γιατί ήμουν σίγουρος ότι μετά την φαμφάρα θα ακολουθούσε η ξεφτίλα, όπως και έγινε. Η Αθήνα είναι πρωτοφανές φαινόμενο πρωτεύουσας που έχει τον μισό πληθυσμό της χώρας στην επικράτειά της. Αλαζονική πόλη, αφού λανσάρεται ως μητέρα της δημοκρατίας και του μέτρου. Τώρα είναι αμετροεπής μητρόπολη, βρώμικη μητέρα απίστευτης εγκληματικότητας. Δημοκρατία δεν υπάρχει, πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει.

Όλα ελέγχονται από το ΔΝΤ, την Ευρώπη, τους Γεωργιανούς και Ρουμανόγυφτους εγκληματίες. Παλιότερα σκεφτόμουν μήπως φέρναμε 100 Γερμανούς (βλέπε Ρεχάγκελ), να αναλάβουν για 100 χρόνια τη χώρα, μπας και ισορροπήσει. Θα με κατηγορούσαν για ανθέλληνα. Τώρα τους έφεραν ή ήρθαν λόγω ανωτέρας βίας και την πληρώνουν αυτοί που δεν έφταιξαν. Χιλιάδες χάνουν τις δουλειές τους, άλλοι αυτοκτονούν και άλλοι αγοράζουν ακριβά σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου.

Κατά τα άλλα, τα εκλεκτά στελέχη του ελληνικού status πουλούν φούμαρα ότι είναι απόγονοι του Αριστοτέλη, του Σωκράτη και του Ηράκλειτου. Και αυτά χωρίς εσωτερική λογική, και έτσι ξανακαταλήξαμε σε μια νέα greek salad, σε μια δραματική φαρσοκωμωδία. Εγώ προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει και να αντιπροτείνω κάποιες λύσεις. Ως εκ τούτου υπέστην ποικίλα πογκρόμ.

Ηττήθηκε η αντίληψή μας, γι’ αυτό φτάσαμε στο παρόν χάλι. Αντιλαμβάνομαι ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας παγκόσμιας κρίσης. Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Ο πλανήτης έχει καταστραφεί. Δεν μπορούμε πια να αναπτύξουμε τους ρυθμούς της βιομηχανίας όπως παλιά και ταυτόχρονα να σώσουμε το περιβάλλον.

Τι μέλλει γενέσθαι; Κάθε κρίση γεννά πόλεμο. Το απεύχομαι και κάνω κάθε τι για να μην μας συμβεί. Γεννήθηκα σαράντα μέρες μετά τη βόμβα στη Χιροσίμα. Ως εκ τούτου προσπαθώ στη Μέση Ανατολή, εδώ και οχτώ χρόνια, να δημιουργηθεί ένας κοινός παρονομαστής για τους δυο λαούς, γιατί από αυτό το άλυτο πρόβλημα μπορεί να ξεκινήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος.

Ονειρευόμουνα να γίνει η Ελλάδα μια πολιτισμική Ελβετία και μητέρα που θα κυοφορήσει ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη. Τώρα είμαστε στο στόχαστρο όλου του δυτικού κόσμου και παράδειγμα προς αποφυγή. Να μην ξεχάσω να πω ότι πριν από χρόνια έστειλα μια επιστολή στην Süddeutsche Zeitung περί όλων αυτών, αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν για το θέμα.

Πέρυσι και φέτος ο Γερμανός ανταποκριτής της ίδιας εφημερίδας στην Κωνσταντινούπολη ήρθε στην Ελλάδα, μου πήρε δύο συνεντεύξεις και πάλι η διεύθυνση της εφημερίδας αδιαφόρησε. Πάντως εγώ προσπάθησα.

Επίσης, ως προς το θέμα που ετέθη να πουλήσει η Ελλάδα τα νησιά της και την Ακρόπολη, έχω να πω: (α) Η Ακρόπολη δεν είναι ιδιοκτησία μας. Ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα και (β) Μεγάλες εκτάσεις της Ελλάδας, και όχι μόνο, έχουν αγοραστεί από Γερμανούς. Πρόσφατα συμμετείχα σε ένα φεστιβάλ ποίησης στη Μαγιόρκα, όπου ο κυβερνήτης της μας έλεγε με αγωνία ότι οι Γερμανοί έχουν αγοράσει το 80% του νησιού και θέλουν να το προσαρτήσουν στη Γερμανία. Αν αυτό αποτελεί ένα σχέδιο επεκτατισμού στον νότο εκ μέρους της Γερμανίας, δεν γνωρίζω. Αν, λόγω της κρίσης, οι νεοέλληνες ξαναχαθούμε στη διασπορά, θα ήθελα να έρθουν στην Ελλάδα ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες από όλο τον κόσμο, και από εδώ να ξεκινήσει μια προσπάθεια διαιώνισης της ζωής πάνω στον πλανήτη σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Αυτά προς το παρόν. Σας χαιρετώ όλους και τον καθένα χωριστά.

Εμμανουήλ Ρασούλης, Έλλην τραγουδοποιός"
Το λινκ εδώ: http://news247.gr/ellada/eidiseis/rasoulhs_ellada_katadikasmenh_apo_ta_golden_boys.1712224.html