chris
21-06-2006, 06:32
As valoume edw osoi imastan ekei tis entipwseis mas, na grapsei k to allo to palikari pou itan stis 13, kserw allous 2 toulaxiston apo edw mesa pou itan ekei k ama einai na metaferei kapoios apo to allo topic ta posts gia to hammermith edw. egw as valw twra mia kritiki pou egrapsa k mallon den tha mpei ekei pou itan na mpei...
Δεύτερη συνεχόμενη sold-out βραδιά στο θρυλικό Hammersmith για τους Tool, αν και πιστεύω πως και κανα δυο ακόμα συναυλίες να δίνανε σερί, πάλι sold-out θα ήτανε. Έχοντας διαβάσει τα σχόλια όχι μόνο για την προηγούμενη βραδιά αλλά για όλες τις συναυλίες που έχουν δώσει ως τώρα σε αυτή την περιοδεία, ήξερα στο περίπου τι να περιμένω, ειδικά για το setlist. Φυσικά ότι και να διαβάσεις ποτέ δεν θα σου δώσει την πλήρη περιγραφή του να βιώσεις ένα show των Tool. Η έκπληξη που περίμενα πως θα προσφέρουν στο λονδρέζικο κοινό σαν δώρο για τη δεύτερη συνεχόμενη βραδιά δεν ήρθε, αν και αυτό τελικά δεν μου αφαίρεσε τίποτα από την όλη οπτικοακουστική εμπειρία της συναυλίας.
Στις 7 άνοιγαν οι πόρτες και στις 8 ήταν να αρχίσει η συναυλία, αλλά τελικά η κουρτίνα που έκρυβε τη σκηνή σηκώθηκε στις 8.45. Αυτό που βιώσαμε τα επόμενα 90 λεπτά εγώ και άλλα περίπου 3.500 άτομα είναι αδύνατον να παρουσιαστεί με λόγια. Δυστυχώς φωτογραφίες δεν υπάρχουν καθώς είναι γνωστό το κόλλημα των Tool (Keenan) για κάποια θέματα. Την προηγούμενη δημιουργήθηκαν διαφόρων ειδών προβλήματα, τα οποιά κατέληξαν στο να τηλεφωνήσει η διοργανώτρια εταιρεία σε όλους τους κατόχους των εισιτηρίων της δεύτερης μέρας για να μην φέρουν μαζί τους τσάντες και φωτογραφικές μηχανές για το δικό τους “convenience”. Όλα αυτά ύστερα από παράκληση του ίδιου του group.
8.45 λοιπόν και το συγκρότημα είχε ήδη πάρει τη θέση του και με το που σηκώνεται η κουρτίνα, αρχίζουν με το Stinkfist. Για να πάρετε μια ιδέα πως είχαν τα πράγματα, μπροστά και αριστερά ήταν ο Jones, δεξιά ο Justin που έπαιζε εντός έδρας, πίσω δεξιά ο κουλός Carey και πίσω αριστερά ο Maynard, πάνω σε μια μικρή εξέδρα από την οποία δεν κατέβηκε στιγμή και επίσης ούτε μία φορά δεν έπεσε το (λιγοστό) φως πάνω του. Όταν δεν τραγουδούσε και άφηνε τους άλλους να βγάζουν μάτια, έκανε διάφορες χορευτικές φιγούρες (μαζί με το καουμπόικο καπέλο πάντα). Το μοναδικό φως που έπεφτε πάνω του ήταν από τα 4 ορθογώνια videowalls που είχαν από πίσω τους και τα οποία προβάλανε καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας διάφορες σκηνές από τα video-clips τους ή παρόμοιες καινούριες. Σε αυτή την περιοδεία ο Keenan αρχίζει και λέει και τα πρώτα του λογάκια με τους οπαδούς με διάφορα αστειάκια, με πιο πετυχημένο το να ρωτάει το κοινό αν έχουν τίποτα ουσίες πριν από το Rosetta Stoned και να ακούγεται ένα ηχηρό ναι... Επίσης στο τέλος μας αποκάλεσε “silly English types” και το πιο σημαντικό, ανακοίνωσε πως είναι πολύ πιθανό να ξανάρθουν τον Νοέμβρη (για Ελλάδα λίγο δύσκολο, πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχει χώρος που να μπορεί να φιλοξενήσει μια τέτοια συναυλία και ειδικά κλειστός). Τα υπόλοιπα τραγούδια του set ήτανε τα The Pot, το Home των Dream Theater (ή αλλιώς το Forty Six & 2, από τις καλύτερες στιγμές), Jambi (πολύ καλύτερο live), Schism (όπου προσθέσανε μερικά λεπτά μουσικής παραπάνω), Right In Two (με τον Carey να κάνει ένα μίνι tribal drum solo και γενικά να αποδίδει απίστευτα το συγκεκριμένο κομμάτι), Rosetta Stoned (και τον Maynard να τραγουδά ορισμένους στίχους με μεγάφωνο), Sober (μοναδικό από τα 2 πρώτα album), Lateralus (που έκλεισε το κανονικό set αλλά δεν φύγανε από τη σκηνή, απλά κάτσανε όλοι μαζί στην εξέδρα του Keenan) και για encore Vicarious και Aenema (περιττό να πω πως ήταν τριάδα ονείρωξη τα συγκεκριμένα τραγούδια). Αγκαλιαστήκανε όλοι μαζί μετά και ... αυτό ήτανε. ΟΚ, δεν παίξανε Wings For Marie-10,000 Days (πιο παλιά δεν πάω, θα μαζευτούν πολλά), ίσως να ήταν και λίγη η ώρα που παίξανε αλλά παράπονα θα αρχίσω από την επόμενη φορά που θα τους δω. Έχουμε και λέμε: μια εντεκάδα τραγούδια σε 90 λεπτά, μια ακόμα ζωντανή επιθυμία πραγματοποιήθηκε και καθώς γύριζα σκεφτόμουν αυτό που είχε ακουστεί στην Αθήνα πριν λίγη ώρα: all alone now except from the memories…
Δεύτερη συνεχόμενη sold-out βραδιά στο θρυλικό Hammersmith για τους Tool, αν και πιστεύω πως και κανα δυο ακόμα συναυλίες να δίνανε σερί, πάλι sold-out θα ήτανε. Έχοντας διαβάσει τα σχόλια όχι μόνο για την προηγούμενη βραδιά αλλά για όλες τις συναυλίες που έχουν δώσει ως τώρα σε αυτή την περιοδεία, ήξερα στο περίπου τι να περιμένω, ειδικά για το setlist. Φυσικά ότι και να διαβάσεις ποτέ δεν θα σου δώσει την πλήρη περιγραφή του να βιώσεις ένα show των Tool. Η έκπληξη που περίμενα πως θα προσφέρουν στο λονδρέζικο κοινό σαν δώρο για τη δεύτερη συνεχόμενη βραδιά δεν ήρθε, αν και αυτό τελικά δεν μου αφαίρεσε τίποτα από την όλη οπτικοακουστική εμπειρία της συναυλίας.
Στις 7 άνοιγαν οι πόρτες και στις 8 ήταν να αρχίσει η συναυλία, αλλά τελικά η κουρτίνα που έκρυβε τη σκηνή σηκώθηκε στις 8.45. Αυτό που βιώσαμε τα επόμενα 90 λεπτά εγώ και άλλα περίπου 3.500 άτομα είναι αδύνατον να παρουσιαστεί με λόγια. Δυστυχώς φωτογραφίες δεν υπάρχουν καθώς είναι γνωστό το κόλλημα των Tool (Keenan) για κάποια θέματα. Την προηγούμενη δημιουργήθηκαν διαφόρων ειδών προβλήματα, τα οποιά κατέληξαν στο να τηλεφωνήσει η διοργανώτρια εταιρεία σε όλους τους κατόχους των εισιτηρίων της δεύτερης μέρας για να μην φέρουν μαζί τους τσάντες και φωτογραφικές μηχανές για το δικό τους “convenience”. Όλα αυτά ύστερα από παράκληση του ίδιου του group.
8.45 λοιπόν και το συγκρότημα είχε ήδη πάρει τη θέση του και με το που σηκώνεται η κουρτίνα, αρχίζουν με το Stinkfist. Για να πάρετε μια ιδέα πως είχαν τα πράγματα, μπροστά και αριστερά ήταν ο Jones, δεξιά ο Justin που έπαιζε εντός έδρας, πίσω δεξιά ο κουλός Carey και πίσω αριστερά ο Maynard, πάνω σε μια μικρή εξέδρα από την οποία δεν κατέβηκε στιγμή και επίσης ούτε μία φορά δεν έπεσε το (λιγοστό) φως πάνω του. Όταν δεν τραγουδούσε και άφηνε τους άλλους να βγάζουν μάτια, έκανε διάφορες χορευτικές φιγούρες (μαζί με το καουμπόικο καπέλο πάντα). Το μοναδικό φως που έπεφτε πάνω του ήταν από τα 4 ορθογώνια videowalls που είχαν από πίσω τους και τα οποία προβάλανε καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας διάφορες σκηνές από τα video-clips τους ή παρόμοιες καινούριες. Σε αυτή την περιοδεία ο Keenan αρχίζει και λέει και τα πρώτα του λογάκια με τους οπαδούς με διάφορα αστειάκια, με πιο πετυχημένο το να ρωτάει το κοινό αν έχουν τίποτα ουσίες πριν από το Rosetta Stoned και να ακούγεται ένα ηχηρό ναι... Επίσης στο τέλος μας αποκάλεσε “silly English types” και το πιο σημαντικό, ανακοίνωσε πως είναι πολύ πιθανό να ξανάρθουν τον Νοέμβρη (για Ελλάδα λίγο δύσκολο, πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχει χώρος που να μπορεί να φιλοξενήσει μια τέτοια συναυλία και ειδικά κλειστός). Τα υπόλοιπα τραγούδια του set ήτανε τα The Pot, το Home των Dream Theater (ή αλλιώς το Forty Six & 2, από τις καλύτερες στιγμές), Jambi (πολύ καλύτερο live), Schism (όπου προσθέσανε μερικά λεπτά μουσικής παραπάνω), Right In Two (με τον Carey να κάνει ένα μίνι tribal drum solo και γενικά να αποδίδει απίστευτα το συγκεκριμένο κομμάτι), Rosetta Stoned (και τον Maynard να τραγουδά ορισμένους στίχους με μεγάφωνο), Sober (μοναδικό από τα 2 πρώτα album), Lateralus (που έκλεισε το κανονικό set αλλά δεν φύγανε από τη σκηνή, απλά κάτσανε όλοι μαζί στην εξέδρα του Keenan) και για encore Vicarious και Aenema (περιττό να πω πως ήταν τριάδα ονείρωξη τα συγκεκριμένα τραγούδια). Αγκαλιαστήκανε όλοι μαζί μετά και ... αυτό ήτανε. ΟΚ, δεν παίξανε Wings For Marie-10,000 Days (πιο παλιά δεν πάω, θα μαζευτούν πολλά), ίσως να ήταν και λίγη η ώρα που παίξανε αλλά παράπονα θα αρχίσω από την επόμενη φορά που θα τους δω. Έχουμε και λέμε: μια εντεκάδα τραγούδια σε 90 λεπτά, μια ακόμα ζωντανή επιθυμία πραγματοποιήθηκε και καθώς γύριζα σκεφτόμουν αυτό που είχε ακουστεί στην Αθήνα πριν λίγη ώρα: all alone now except from the memories…