pitchfork
10-06-2006, 15:42
Άρθρο της «Καθημερινής» της 21ης-05-06
Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»
Χιλιάδες νέοι, με πτυχία και προϋπηρεσία, δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητοι, μένουν με τους γονείς τους και ζουν με δάνεια και κάρτες
Θραύση έχει κάνει στην Ιταλία το βιβλίο «Η Γενιά των 1.000 ευρώ» που διατίθεται μέσω Ίντερνετ και φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα τόσο μεγάλο που... κανένας δεν το προσέχει. Το πρόβλημα των νέων εργαζομένων 25-35 ετών με τα «υπερβολικά προσόντα».
Στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και, βέβαια, την Ελλάδα, τα πτυχία, η όρεξη για δουλειά, οι ξένες γλώσσες δεν φέρνουν τα λεφτά. Ενώ είναι απαραίτητα για την κάλυψη περιζήτητων θέσεων εργασίας, στο τέλος του μήνα «αξιολογούνται» συχνά με μισθούς πολύ χαμηλότερους των 1.000 ευρώ. Γιατροί, καθηγητές, μηχανικοί, δικηγόροι, αλλά και διαφημιστές, γύρω στα τριάντα, δεν έχουν να περιμένουν αξιόλογες μισθολογικές μεταβολές στα επόμενα χρόνια και επιχειρούν να νικήσουν την ανασφάλεια με «έξυπνες» αγορές, πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Όσο περνούν τα χρόνια, το κύμα των χρεωμένων νέων, που στην Ευρώπη αποτελεί τραγική πραγματικότητα, φθάνει και στην Ελλάδα. Ο μισθός δεν επαρκεί για νοίκι, πάγια έξοδα και νεανικές «πολυτέλειες».
30άρηδες με περιττά εφόδια
Τον λένε Κλαούντια, είναι 27 χρονών και εργάζεται ως junior account manager σε πολυεθνική εταιρεία του Μιλάνου, που κατασκευάζει γκάτζετ για κινητά τηλέφωνα. Ευτυχώς γι' αυτόν, είναι μόνο ένας χαρακτήρας βιβλίου, καθώς με τα 1.028 ευρώ που κερδίζει από τη δουλειά του, δύσκολα θα τα έβγαζε πέρα στην πραγματική ζωή, ιδιαίτερα σε μια από τις ακριβότερες πόλεις της Ευρώπης.
Ο Κλαούντια είναι ο ήρωας του ηλεκτρονικού best seller «Η γενιά των 1.000 ευρώ» (www.generazione.com (http://www.generazione.com)), το οποίο σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη έκδοση. Το βιβλίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία στην Ιταλία (από τον Δεκέμβριο του 2005 έως τον Μάρτιο του 2006, το έχουν «κατεβάσει» 23.397 άτομα) και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί. Όπως και οι συγγραφείς του, ο 31 χρόνος Αντόνιο Ινκόρβια και ο 30χρονος Αλεσάντρο Ριμάσα, χιλιάδες νέοι στην Ιταλία, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, πασχίζουν να επιβιώσουν με ανάλογους μισθούς, την ώρα που όλα γύρω τους ακριβαίνουν και οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται. Τι κι αν έχουν από δύο πτυχία και μιλούν ξένες γλώσσες; Η Μαρί, ο Νικόλα, ο Φραντσέσκο, ο Πάμπλο, ο Στάθης, η Κατερίνα, η γενιά των «30 και κάτι» σήμερα κερδίζουν 1.000 παρά κάτι ευρώ.
Το 89,2% των εργαζομένων ηλικίας 17-24 ετών στην Ιταλία κερδίζουν κάτω από 1.000 ευρώ, όπως και το 64,9% αυτών που ανήκουν στην ομάδα των 25-32. Σχεδόν δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι κάτω των 40 κερδίζουν κάτω από 900 ευρώ. Στην Ισπανία, μόνο το 40% των νέων εργάζονται σε δουλειά του επιπέδου τους, ενώ το 50% έχουν συμβόλαια που τους εξασφαλίζουν αμοιβές κάτω των 1.000 ευρώ.
Άπιαστο όνειρο
Στην Ελλάδα, βέβαια, ακόμα και τα 1.000 ευρώ φαντάζουν άπια στο όνειρο για τους περισσότερους νεοεισερχομένους στην αγορά εργασίας. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, άλλωστε, το 1/4 των μισθωτών, το 26%, κερδίζει από 750 έως 1.000 ευρώ το μήνα, με το ποσοστό να εκτοξεύεται στο 40% σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους. (Ως γνωστόν, ο κύριος όγκος των απασχολούμενων νέων, σχεδόν το 80%, εργάζεται στη μισθωτή απασχόληση).
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, στο χώρο της βιομηχανίας τροφίμων και ποτών, η μέση ετήσια αμοιβή των απασχολουμένων με διάρκεια εργασίας στην επιχείρηση έως 4 χρόνια (δηλαδή των νέων εργαζομένων) δεν ξεπερνάει τα 10.605 ευρώ. Αντίστοιχα, στο χονδρικό εμπόριο, ένας εργαζόμενος με αντίστοιχα χρόνια προϋπηρεσίας κερδίζει κατά μέσο όρο 12.197 ευρώ το χρόνο, ενώ στο λιανικό εμπόριο 9.466 ευρώ. Στις τηλεπικοινωνίες, οι νέοι εργαζόμενοι πληρώνονται 12.875 ευρώ το χρόνο, στο χώρο της έρευνας και της ανάπτυξης, 15.483 ευρώ και στο χώρο της διαχείρισης ακίνητης περιουσίας 12.396 ευρώ.
«Το πρόβλημα των χαμηλών αμοιβών αφορά τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών και όχι μόνο τους νέους» τονίζει ο ερευνητής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Κουζής. «Τα 1.000 ευρώ θεωρούνται σήμερα καλή αμοιβή, αφού υπάρχουν πιέσεις για περαιτέρω συμπίεση των μισθών. Μόλις πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΕΒ δήλωσε ότι τα 600 ευρώ για κατώτατο μισθό είναι πολλά. Δεν είναι πάντως μόνον οι μισθοί, αλλά και η αγοραστική τους αξία. Οι επιχειρήσεις κρατούν χαμηλά το μισθολογικό κόστος και, ταυτόχρονα, αυξάνουν τις τιμές τους».
Παρ' όλα αυτά, η γενιά των 18-35 έχει και άλλους λόγους να προβληματίζεται. Είναι η γενιά που «επένδυσε» στον εαυτό της για να κάνει καριέρα, πέρασε πολλά χρόνια πίσω από τα θρανία, αλλά σήμερα βλέπει τους κόπους της να πηγαίνουν χαμένοι. Οι σημερινοί τριαντάρηδες, παρόλο που βρίσκονται στην αγορά εργασίας αρκετά χρόνια, καλύπτοντας μάλιστα θέσεις με «κύρος» και βαρύγδουπους τίτλους, είναι κυριευμένοι από ανασφάλεια.
Δύο στους τρεις ζουν στο πατρικό
Una faccia una razza, ίδια προβλήματα. Οι νέοι της Μεσογείου αισθάνονται «αόρατοι», «υποτιμημένοι» και «overqualified» (με υπερβολικά προσόντα), λένε οι δημιουργοί της «Γενιάς των 1.000 ευρώ». Παρ' όλα αυτά, κρεμούν τα πτυχία τους στον τοίχο και δουλεύουν σκληρά. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποσοστό των Ιταλών πάνω από 30 ετών που ζουν με τους γονείς τους εκτοξεύτηκε την τελευταία δεκαετία από το 15% στο 40%. Στη χώρα μας, αντίστοιχα, σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 68% των νέων έως 29 ετών εξακολουθούν να βρίσκονται κάτω από την πατρική στέγη. (Από εκεί δεν φεύγει ούτε το 30% όσων παντρεύονται!)
Η ανασφαλής «γενιά των 1.000 ευρώ...»
Χιλιάδες νέοι, με πτυχία και προϋπηρεσία, δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητοι, μένουν με τους γονείς τους και ζουν με δάνεια και κάρτες
Θραύση έχει κάνει στην Ιταλία το βιβλίο «Η Γενιά των 1.000 ευρώ» που διατίθεται μέσω Ίντερνετ και φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα τόσο μεγάλο που... κανένας δεν το προσέχει. Το πρόβλημα των νέων εργαζομένων 25-35 ετών με τα «υπερβολικά προσόντα».
Στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και, βέβαια, την Ελλάδα, τα πτυχία, η όρεξη για δουλειά, οι ξένες γλώσσες δεν φέρνουν τα λεφτά. Ενώ είναι απαραίτητα για την κάλυψη περιζήτητων θέσεων εργασίας, στο τέλος του μήνα «αξιολογούνται» συχνά με μισθούς πολύ χαμηλότερους των 1.000 ευρώ. Γιατροί, καθηγητές, μηχανικοί, δικηγόροι, αλλά και διαφημιστές, γύρω στα τριάντα, δεν έχουν να περιμένουν αξιόλογες μισθολογικές μεταβολές στα επόμενα χρόνια και επιχειρούν να νικήσουν την ανασφάλεια με «έξυπνες» αγορές, πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Όσο περνούν τα χρόνια, το κύμα των χρεωμένων νέων, που στην Ευρώπη αποτελεί τραγική πραγματικότητα, φθάνει και στην Ελλάδα. Ο μισθός δεν επαρκεί για νοίκι, πάγια έξοδα και νεανικές «πολυτέλειες».
30άρηδες με περιττά εφόδια
Τον λένε Κλαούντια, είναι 27 χρονών και εργάζεται ως junior account manager σε πολυεθνική εταιρεία του Μιλάνου, που κατασκευάζει γκάτζετ για κινητά τηλέφωνα. Ευτυχώς γι' αυτόν, είναι μόνο ένας χαρακτήρας βιβλίου, καθώς με τα 1.028 ευρώ που κερδίζει από τη δουλειά του, δύσκολα θα τα έβγαζε πέρα στην πραγματική ζωή, ιδιαίτερα σε μια από τις ακριβότερες πόλεις της Ευρώπης.
Ο Κλαούντια είναι ο ήρωας του ηλεκτρονικού best seller «Η γενιά των 1.000 ευρώ» (www.generazione.com (http://www.generazione.com)), το οποίο σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη έκδοση. Το βιβλίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία στην Ιταλία (από τον Δεκέμβριο του 2005 έως τον Μάρτιο του 2006, το έχουν «κατεβάσει» 23.397 άτομα) και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί. Όπως και οι συγγραφείς του, ο 31 χρόνος Αντόνιο Ινκόρβια και ο 30χρονος Αλεσάντρο Ριμάσα, χιλιάδες νέοι στην Ιταλία, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, πασχίζουν να επιβιώσουν με ανάλογους μισθούς, την ώρα που όλα γύρω τους ακριβαίνουν και οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται. Τι κι αν έχουν από δύο πτυχία και μιλούν ξένες γλώσσες; Η Μαρί, ο Νικόλα, ο Φραντσέσκο, ο Πάμπλο, ο Στάθης, η Κατερίνα, η γενιά των «30 και κάτι» σήμερα κερδίζουν 1.000 παρά κάτι ευρώ.
Το 89,2% των εργαζομένων ηλικίας 17-24 ετών στην Ιταλία κερδίζουν κάτω από 1.000 ευρώ, όπως και το 64,9% αυτών που ανήκουν στην ομάδα των 25-32. Σχεδόν δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι κάτω των 40 κερδίζουν κάτω από 900 ευρώ. Στην Ισπανία, μόνο το 40% των νέων εργάζονται σε δουλειά του επιπέδου τους, ενώ το 50% έχουν συμβόλαια που τους εξασφαλίζουν αμοιβές κάτω των 1.000 ευρώ.
Άπιαστο όνειρο
Στην Ελλάδα, βέβαια, ακόμα και τα 1.000 ευρώ φαντάζουν άπια στο όνειρο για τους περισσότερους νεοεισερχομένους στην αγορά εργασίας. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, άλλωστε, το 1/4 των μισθωτών, το 26%, κερδίζει από 750 έως 1.000 ευρώ το μήνα, με το ποσοστό να εκτοξεύεται στο 40% σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους. (Ως γνωστόν, ο κύριος όγκος των απασχολούμενων νέων, σχεδόν το 80%, εργάζεται στη μισθωτή απασχόληση).
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, στο χώρο της βιομηχανίας τροφίμων και ποτών, η μέση ετήσια αμοιβή των απασχολουμένων με διάρκεια εργασίας στην επιχείρηση έως 4 χρόνια (δηλαδή των νέων εργαζομένων) δεν ξεπερνάει τα 10.605 ευρώ. Αντίστοιχα, στο χονδρικό εμπόριο, ένας εργαζόμενος με αντίστοιχα χρόνια προϋπηρεσίας κερδίζει κατά μέσο όρο 12.197 ευρώ το χρόνο, ενώ στο λιανικό εμπόριο 9.466 ευρώ. Στις τηλεπικοινωνίες, οι νέοι εργαζόμενοι πληρώνονται 12.875 ευρώ το χρόνο, στο χώρο της έρευνας και της ανάπτυξης, 15.483 ευρώ και στο χώρο της διαχείρισης ακίνητης περιουσίας 12.396 ευρώ.
«Το πρόβλημα των χαμηλών αμοιβών αφορά τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών και όχι μόνο τους νέους» τονίζει ο ερευνητής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Κουζής. «Τα 1.000 ευρώ θεωρούνται σήμερα καλή αμοιβή, αφού υπάρχουν πιέσεις για περαιτέρω συμπίεση των μισθών. Μόλις πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΕΒ δήλωσε ότι τα 600 ευρώ για κατώτατο μισθό είναι πολλά. Δεν είναι πάντως μόνον οι μισθοί, αλλά και η αγοραστική τους αξία. Οι επιχειρήσεις κρατούν χαμηλά το μισθολογικό κόστος και, ταυτόχρονα, αυξάνουν τις τιμές τους».
Παρ' όλα αυτά, η γενιά των 18-35 έχει και άλλους λόγους να προβληματίζεται. Είναι η γενιά που «επένδυσε» στον εαυτό της για να κάνει καριέρα, πέρασε πολλά χρόνια πίσω από τα θρανία, αλλά σήμερα βλέπει τους κόπους της να πηγαίνουν χαμένοι. Οι σημερινοί τριαντάρηδες, παρόλο που βρίσκονται στην αγορά εργασίας αρκετά χρόνια, καλύπτοντας μάλιστα θέσεις με «κύρος» και βαρύγδουπους τίτλους, είναι κυριευμένοι από ανασφάλεια.
Δύο στους τρεις ζουν στο πατρικό
Una faccia una razza, ίδια προβλήματα. Οι νέοι της Μεσογείου αισθάνονται «αόρατοι», «υποτιμημένοι» και «overqualified» (με υπερβολικά προσόντα), λένε οι δημιουργοί της «Γενιάς των 1.000 ευρώ». Παρ' όλα αυτά, κρεμούν τα πτυχία τους στον τοίχο και δουλεύουν σκληρά. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποσοστό των Ιταλών πάνω από 30 ετών που ζουν με τους γονείς τους εκτοξεύτηκε την τελευταία δεκαετία από το 15% στο 40%. Στη χώρα μας, αντίστοιχα, σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 68% των νέων έως 29 ετών εξακολουθούν να βρίσκονται κάτω από την πατρική στέγη. (Από εκεί δεν φεύγει ούτε το 30% όσων παντρεύονται!)