la masquerade infernale
09-03-2006, 18:31
Carligton Academy, London, 3.3.06
Από τις 7.05 οι Grand Magus είχαν ανέβει στην σκηνή, με πρώτη κουβέντα από τον JB ότι απλώς είναι το opening act και είναι οι Grand Magus από τον Στοκχόλμη. Προτού ξεκινήσει το πρώτο τους τραγούδι ζήτησε συγγνώμη “for this ridiculous time”, και ξεκίνησαν με το Brotherhood of Sleep μπροστά σε ένα μικρό κοινό, το πολύ 100 ατόμων. Το μπάσο ακουγόταν μάλλον λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά η φωνάρα του JB ήταν όλα τα λεφτά για τα τριάντα λεπτά που παίξαμε. Καλύτερη στιγμή της παρουσίας τους το Baptised in fire, το όποιο αφιέρωσε στον Martin από τους Orange Goblin που βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό. Δεν θα συμφωνούσα πάντως με την φήμη που τους συνοδεύει, εκτός ξαναλέω από την καταπληκτική φωνή του JB.
Περίπου στις 7.50 βγήκαν στην σκηνή οι Electric Wizard ξεκινώντας αμέσως με το Vinum Sabbathi. Οι τύποι έρχονται από άλλο κόσμο. Δεν έχω ακούσει κάποιον άλλο δίσκο τους εκτός από το Dopethrone, αλλά ζωντανά ήταν απλά χάσιμο η όλη φάση. Η ψυχεδέλεια σε όλο της το μεγαλείο. Ένας εκστασιασμένος frontman, με κάτι απόκοσμα solos που απλά σε οδηγούσαν να κλείνεις τα μάτια και να κάνεις headbanging στους αργόσυρτους ρυθμούς τους ζώντας μια τελείως ξεχωριστή εμπειρία. Ακόμα και στα πιο γρήγορα μέρη τους δεν μπορούσες να ξεφύγεις από τον ιστό της μουσικής τους. Ο ντράμερ τους (πρώην Iron Monkey) τα έσπασε όλα όντας απίστευτος. Έπαιξαν συνολικά περίπου 40 λεπτά και έκλεισαν με το Dopethrone(και όμως ναι) και έφυγαν χωρίς καν χαιρετήσουν το κοινό. Απίστευτη εμφάνιση παρά τον περιορισμένο χρόνο.
Αλλά αυτό που είδα από τους Cathedral ήταν και με διάφορα το καλύτερο μέρος του όλου χορταστικού πακέτου. Αυτός ο Lee Dorian είναι η πεμπτουσία του frontman. Περά από την απίστευτη του φωνή, ο άνθρωπος το νιώθει όταν τραγουδάει και δεν το βλέπει σαν μια ακόμα αγγαρεία όπως δυστυχώς πολλοί συνάδελφοι του. Δεν σταμάτησε να κινείται λεπτό (μάλλον δευτερόλεπτο καλύτερα), και η ερμηνεία του σε κάθε τραγούδι κατάφερνε να μετουσιώνει το κομμάτι σε εικόνες. Είτε καθαρά αργά doom, είτε πιο groovy ο Λι κατάφερνε να δίνει στο κάθε κομμάτι το κάτι παραπάνω δίνοντας νόημα και με το παραπάνω στην σημασία της εννοίας Live. Το club πλέον ασφυκτικά γεμάτο(γύρω στα 600 άτομα, ίσως και λίγο παραπάνω). Συνολικά κάλυψαν όλη τους την δισκογραφία με τραγούδια όπως Phoenix rising, Alchemist of sorrows, Vampire sun, Ebony tears, Inertia’s Cave, Utopia Blaster, Serpent Eve, Earth Messiah, Nocturnal fist , και το Corpse Cycle από το νέο τους άλμπουμ (η σειρά είναι τυχαία και μερικά ακόμα τα οποία δεν θυμάμαι). Στο encore αναμενόμενο ήταν να παίξουν το Hopkins(witchfinder general), όπου και έγινε εννοείται χαμός. Όλη μπάντα διπλά του απλά άψογη και ουσιαστική. Το παράπονο μου είναι μονό τα 70 λεπτά που απόξανε γιατί μετά το club θα επανερχόταν στην συνηθισμένη του λειτουργία με τα γνωστά σαχλά αγγλικά cheese songs(οι θαμώνες περίμεναν με ανυπομονησία την έξοδο μας για να εισβάλλουν στο χώρο που τους ανήκε…).
Συνολικά ένα παρά πολύ καλό πακέτο από όπου όλοι βγήκαν ευχαριστημένοι και έχοντας περάσει καλά.
Άντε και οι Ηλεκτρικοί μάγοι στην Ελλάδα.
Από τις 7.05 οι Grand Magus είχαν ανέβει στην σκηνή, με πρώτη κουβέντα από τον JB ότι απλώς είναι το opening act και είναι οι Grand Magus από τον Στοκχόλμη. Προτού ξεκινήσει το πρώτο τους τραγούδι ζήτησε συγγνώμη “for this ridiculous time”, και ξεκίνησαν με το Brotherhood of Sleep μπροστά σε ένα μικρό κοινό, το πολύ 100 ατόμων. Το μπάσο ακουγόταν μάλλον λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά η φωνάρα του JB ήταν όλα τα λεφτά για τα τριάντα λεπτά που παίξαμε. Καλύτερη στιγμή της παρουσίας τους το Baptised in fire, το όποιο αφιέρωσε στον Martin από τους Orange Goblin που βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό. Δεν θα συμφωνούσα πάντως με την φήμη που τους συνοδεύει, εκτός ξαναλέω από την καταπληκτική φωνή του JB.
Περίπου στις 7.50 βγήκαν στην σκηνή οι Electric Wizard ξεκινώντας αμέσως με το Vinum Sabbathi. Οι τύποι έρχονται από άλλο κόσμο. Δεν έχω ακούσει κάποιον άλλο δίσκο τους εκτός από το Dopethrone, αλλά ζωντανά ήταν απλά χάσιμο η όλη φάση. Η ψυχεδέλεια σε όλο της το μεγαλείο. Ένας εκστασιασμένος frontman, με κάτι απόκοσμα solos που απλά σε οδηγούσαν να κλείνεις τα μάτια και να κάνεις headbanging στους αργόσυρτους ρυθμούς τους ζώντας μια τελείως ξεχωριστή εμπειρία. Ακόμα και στα πιο γρήγορα μέρη τους δεν μπορούσες να ξεφύγεις από τον ιστό της μουσικής τους. Ο ντράμερ τους (πρώην Iron Monkey) τα έσπασε όλα όντας απίστευτος. Έπαιξαν συνολικά περίπου 40 λεπτά και έκλεισαν με το Dopethrone(και όμως ναι) και έφυγαν χωρίς καν χαιρετήσουν το κοινό. Απίστευτη εμφάνιση παρά τον περιορισμένο χρόνο.
Αλλά αυτό που είδα από τους Cathedral ήταν και με διάφορα το καλύτερο μέρος του όλου χορταστικού πακέτου. Αυτός ο Lee Dorian είναι η πεμπτουσία του frontman. Περά από την απίστευτη του φωνή, ο άνθρωπος το νιώθει όταν τραγουδάει και δεν το βλέπει σαν μια ακόμα αγγαρεία όπως δυστυχώς πολλοί συνάδελφοι του. Δεν σταμάτησε να κινείται λεπτό (μάλλον δευτερόλεπτο καλύτερα), και η ερμηνεία του σε κάθε τραγούδι κατάφερνε να μετουσιώνει το κομμάτι σε εικόνες. Είτε καθαρά αργά doom, είτε πιο groovy ο Λι κατάφερνε να δίνει στο κάθε κομμάτι το κάτι παραπάνω δίνοντας νόημα και με το παραπάνω στην σημασία της εννοίας Live. Το club πλέον ασφυκτικά γεμάτο(γύρω στα 600 άτομα, ίσως και λίγο παραπάνω). Συνολικά κάλυψαν όλη τους την δισκογραφία με τραγούδια όπως Phoenix rising, Alchemist of sorrows, Vampire sun, Ebony tears, Inertia’s Cave, Utopia Blaster, Serpent Eve, Earth Messiah, Nocturnal fist , και το Corpse Cycle από το νέο τους άλμπουμ (η σειρά είναι τυχαία και μερικά ακόμα τα οποία δεν θυμάμαι). Στο encore αναμενόμενο ήταν να παίξουν το Hopkins(witchfinder general), όπου και έγινε εννοείται χαμός. Όλη μπάντα διπλά του απλά άψογη και ουσιαστική. Το παράπονο μου είναι μονό τα 70 λεπτά που απόξανε γιατί μετά το club θα επανερχόταν στην συνηθισμένη του λειτουργία με τα γνωστά σαχλά αγγλικά cheese songs(οι θαμώνες περίμεναν με ανυπομονησία την έξοδο μας για να εισβάλλουν στο χώρο που τους ανήκε…).
Συνολικά ένα παρά πολύ καλό πακέτο από όπου όλοι βγήκαν ευχαριστημένοι και έχοντας περάσει καλά.
Άντε και οι Ηλεκτρικοί μάγοι στην Ελλάδα.