House Of Low Culture
13-02-2006, 23:14
Pete Namlook/Klaus Schulze/Bill Laswell - Dark Side Of The Moog Vol.5
http://www.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/drg200/g264/g26492k52jo.jpg
Tracks:
1 Psychedelic Brunch, Pt. 1 (0:14)
2 Psychedelic Brunch, Pt. 2 (4:30)
3 Psychedelic Brunch, Pt. 3 (8:29)
4 Psychedelic Brunch, Pt. 4 (3:45)
5 Psychedelic Brunch, Pt. 5 (16:21)
6 Psychedelic Brunch, Pt. 6 (8:44)
7 Psychedelic Brunch, Pt. 7 (9:50)
8 Psychedelic Brunch, Pt. 8 (8:22)
------------------------------ 8/ ------------------------------
Ο Dr. Robert A. Moog, πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά περισσότερο γνωστός για την κατασκευή του Moog synthesizer είχε προλάβει μέχρι τον θάνατο του το 2005 , να παρακολουθήσει το στίγμα της εφεύρεσης του σε εκατοντάδες συγκροτήματα. Ηλεκτρονικούς ήχους που έχουν προκληθεί από Moog synthesizers, έχουμε ακούσει σε δημιουργήματα μεγάλου φάσματος καλλιτεχνών. Από τους Kraftwerk στους Radiohead, από τους Manfred Mann και τους Beatles στους Stereolab, από τους Tangerine Dream και τον Stevie Wonder, στους Red Hot Chilli Peppers, το μουσικό αφτό εργαλείο "φωτίζει" σημαντικές στιγμές. Ένα πολύ καλό παράδειγμα ιδανικής χρήσης των συγκεκριμένων synthesizer παρουσιάζεται στη συγκεκριμένη κυκλοφορία.
Η εισαγωγή στο album γίνεται από τον ίδιο τον Robert Moog: "... I would like to present to you The Dark Side of the Moog." Η συνεργασία αφτή των τριών καλλιτεχνών συνδυάζει διάφορα είδη, την Space, την electronica, την dub/ambient, σε ένα μνημειώδες πακέτο. Σαν οι τρεις αφτοί καλλιτέχνες, ξεχωριστοί και επαναστάτες στον τομέα τους, να προβάλλουν τα καλύτερα στοιχεία τους, έτσι ώστε να φτάσουν τη μουσική στα όρια της. Ο Klaus στοχεύει πάντα σε ασυναγώνιστες συγχορδίες και συχνότητες, οι οποίες πλαισιώνονται από το εξαιρετικά μπάσα του Laswell με τον σκοτεινό και συνήθως ethnic προσανατολισμό τους και στοιβάζονται μαζί πάνω στις περιπλεγμένες και πάντα έντονα φορτισμένες μελωδίες του Namlook. Ένα κοινό στοιχείο των τριών, είναι η αγάπη για τους παράξενους ήχους και τα ειδικά εφέ. Ήχοι που στέλνουν την ηχητική αντίληψη σε νέα όρια.
Το "Adam's Psychedelic Brunch" χρησιμοποιήθηκε σαν βασικός τίτλος κάθε κομματιού, μάλλον λόγω του "Adam's Psychedelic Breakfast" των Pink Floyd. Όχι πως το τελικό αποτέλεσμα έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση με το κομμάτι του Atom Heart Mother, αλλά η απλή έμπνευση κι όχι αντιγραφή ποτέ δεν έκανε κακό, σωστά? Tα πέντε πρώτα λεπτά του δίσκου φαίνεται πως χτίζουν ένα ηχητικό οικοδόμημα πλούσιο και σταθερό. Η συνέχεια με το τρίτο μέρος, ένα κομμάτι δυνατό με άναρχες moog συχνότητες και κοφτά χτυπήματα που θυμίζουν Αutechre. Το τέταρτο κομμάτι θα αγαπηθεί από τους λάτρεις του μέλοτρον, αν και
φαίνεται πως τα ηχοτόπια που δημιουργούνται, τήκονται κατά την έξοδο τους από τα ηχεία. Σαν 5ο κομμάτι, έρχεται η εξερεύνηση ενός αφηρημένου κόσμου που κρύβει μέσα του μπόλικα {κρυμμένα[κρυμμένα(κρυμμένα)]} στοιχεία. Η κάθε νέα ακρόαση παραμερίζει τον synth "καπνό" που προέκυψε από την επεξεργασία. Δεκαέξι λεπτά, ατμοσφαιρικά και τριπαριστά. Οι τόνοι ανεβαίνουν και το έκτο κομμάτι (πλέον) εξουσιάζει. Στην αρχή η βαρβαρότητα και αργότερα η καταπράυνση. Το έβδομο μέρος είναι αγνή space μουσική, που έχει ως σκοπό να δημιουργήσει εικόνες απομόνωσης κι αργότερα θλίψης. Τα καταφέρνει τέλεια πάντως. Καταλήγουμε στο 8ο κομμάτι όπου διάφορες συχνότητες "λιώνουν" γύρω από ένα βαθύ και πολύ μπάσο beat. H προσθήκη μέλοτρον μετά από την μίξη ήταν το τελικό αγγιγμα σε αφτό το αριστουργηματικό κομμάτι.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε το '96, κάτι τέτοιο βέβαια δεν έχει την παραμικρή σημασία, καθώς ακούγεται ακόμα επίκαιρο και προσοδοφόρο για τον ακροατή. Καλό θα ήταν να δωθεί ιδιαίτερη σημασία από τα άτομα που νιώθουν αφτή τη μουσική. Ακούστε το. :!: Δε θα χάσετε. :!:
http://www.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/drg200/g264/g26492k52jo.jpg
Tracks:
1 Psychedelic Brunch, Pt. 1 (0:14)
2 Psychedelic Brunch, Pt. 2 (4:30)
3 Psychedelic Brunch, Pt. 3 (8:29)
4 Psychedelic Brunch, Pt. 4 (3:45)
5 Psychedelic Brunch, Pt. 5 (16:21)
6 Psychedelic Brunch, Pt. 6 (8:44)
7 Psychedelic Brunch, Pt. 7 (9:50)
8 Psychedelic Brunch, Pt. 8 (8:22)
------------------------------ 8/ ------------------------------
Ο Dr. Robert A. Moog, πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά περισσότερο γνωστός για την κατασκευή του Moog synthesizer είχε προλάβει μέχρι τον θάνατο του το 2005 , να παρακολουθήσει το στίγμα της εφεύρεσης του σε εκατοντάδες συγκροτήματα. Ηλεκτρονικούς ήχους που έχουν προκληθεί από Moog synthesizers, έχουμε ακούσει σε δημιουργήματα μεγάλου φάσματος καλλιτεχνών. Από τους Kraftwerk στους Radiohead, από τους Manfred Mann και τους Beatles στους Stereolab, από τους Tangerine Dream και τον Stevie Wonder, στους Red Hot Chilli Peppers, το μουσικό αφτό εργαλείο "φωτίζει" σημαντικές στιγμές. Ένα πολύ καλό παράδειγμα ιδανικής χρήσης των συγκεκριμένων synthesizer παρουσιάζεται στη συγκεκριμένη κυκλοφορία.
Η εισαγωγή στο album γίνεται από τον ίδιο τον Robert Moog: "... I would like to present to you The Dark Side of the Moog." Η συνεργασία αφτή των τριών καλλιτεχνών συνδυάζει διάφορα είδη, την Space, την electronica, την dub/ambient, σε ένα μνημειώδες πακέτο. Σαν οι τρεις αφτοί καλλιτέχνες, ξεχωριστοί και επαναστάτες στον τομέα τους, να προβάλλουν τα καλύτερα στοιχεία τους, έτσι ώστε να φτάσουν τη μουσική στα όρια της. Ο Klaus στοχεύει πάντα σε ασυναγώνιστες συγχορδίες και συχνότητες, οι οποίες πλαισιώνονται από το εξαιρετικά μπάσα του Laswell με τον σκοτεινό και συνήθως ethnic προσανατολισμό τους και στοιβάζονται μαζί πάνω στις περιπλεγμένες και πάντα έντονα φορτισμένες μελωδίες του Namlook. Ένα κοινό στοιχείο των τριών, είναι η αγάπη για τους παράξενους ήχους και τα ειδικά εφέ. Ήχοι που στέλνουν την ηχητική αντίληψη σε νέα όρια.
Το "Adam's Psychedelic Brunch" χρησιμοποιήθηκε σαν βασικός τίτλος κάθε κομματιού, μάλλον λόγω του "Adam's Psychedelic Breakfast" των Pink Floyd. Όχι πως το τελικό αποτέλεσμα έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση με το κομμάτι του Atom Heart Mother, αλλά η απλή έμπνευση κι όχι αντιγραφή ποτέ δεν έκανε κακό, σωστά? Tα πέντε πρώτα λεπτά του δίσκου φαίνεται πως χτίζουν ένα ηχητικό οικοδόμημα πλούσιο και σταθερό. Η συνέχεια με το τρίτο μέρος, ένα κομμάτι δυνατό με άναρχες moog συχνότητες και κοφτά χτυπήματα που θυμίζουν Αutechre. Το τέταρτο κομμάτι θα αγαπηθεί από τους λάτρεις του μέλοτρον, αν και
φαίνεται πως τα ηχοτόπια που δημιουργούνται, τήκονται κατά την έξοδο τους από τα ηχεία. Σαν 5ο κομμάτι, έρχεται η εξερεύνηση ενός αφηρημένου κόσμου που κρύβει μέσα του μπόλικα {κρυμμένα[κρυμμένα(κρυμμένα)]} στοιχεία. Η κάθε νέα ακρόαση παραμερίζει τον synth "καπνό" που προέκυψε από την επεξεργασία. Δεκαέξι λεπτά, ατμοσφαιρικά και τριπαριστά. Οι τόνοι ανεβαίνουν και το έκτο κομμάτι (πλέον) εξουσιάζει. Στην αρχή η βαρβαρότητα και αργότερα η καταπράυνση. Το έβδομο μέρος είναι αγνή space μουσική, που έχει ως σκοπό να δημιουργήσει εικόνες απομόνωσης κι αργότερα θλίψης. Τα καταφέρνει τέλεια πάντως. Καταλήγουμε στο 8ο κομμάτι όπου διάφορες συχνότητες "λιώνουν" γύρω από ένα βαθύ και πολύ μπάσο beat. H προσθήκη μέλοτρον μετά από την μίξη ήταν το τελικό αγγιγμα σε αφτό το αριστουργηματικό κομμάτι.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε το '96, κάτι τέτοιο βέβαια δεν έχει την παραμικρή σημασία, καθώς ακούγεται ακόμα επίκαιρο και προσοδοφόρο για τον ακροατή. Καλό θα ήταν να δωθεί ιδιαίτερη σημασία από τα άτομα που νιώθουν αφτή τη μουσική. Ακούστε το. :!: Δε θα χάσετε. :!: