Atheist
17-12-2005, 02:17
Τριακόσια το κοινό εισιτήριο και εκατόν εβδομήντα το φοιτητικό πρέπει να είναι ρεκόρ. Ιδιαίτερα για να παρακολουθήσεις έναν ερασιτέχνη, όπως είναι ο Γούντι Αλεν στο κλαρινέτο. Είμαι όμως βέβαιος ότι το Μέγαρο Μουσικής θα γεμίσει, αφού οι σνομπ λατρεύουν να κάνουν κάτι στο οποίο οι υπόλοιποι δεν μπορούν να ακολουθήσουν.
Το κλαρινέτο είναι δευτερεύον όργανο στην κλασική μουσική όσο και στην τζαζ. Στη ροκ μουσική είναι ανύπαρκτο. Εάν υπάρχει σχέση μουσικού και οργάνου που διαλέγει -τις περισσότερες φορές υπάρχει, αλλά ορισμένες φορές η επιλογή γίνεται κατ’ ανάγκη- το κλαρινέτο πρέπει να είναι ό,τι πλησιέστερο στην εικόνα του Γούντι Αλεν. Μικρό στο σχήμα και το επιστόμιο, όπως το σώμα και η φωνή του Αλεν, συνοδευτικό στο σύνολο, όπως οι χαρακτήρες που του αρέσει να παίζει, και «εσωτερικό» στον ήχο. Αφού τώρα ξεχαρμάνιασα στον ρόλο του μουσικού κριτικού, να πάμε στο οικονομικό.
Τριακόσια ευρώ. Εάν υπάρχει απόδειξη ότι ξαναγυρνάμε στην αναγεννησιακή εποχή, που η τέχνη ήταν προνόμιο της αριστοκρατίας και της πλουτοκρατίας και ο πάπας Γρηγόριος έβαζε τον Τσελίνι να του φτιάχνει τρία χρόνια μια αλατιέρα, είναι η συναυλία του Γούντι Αλεν. Το ποσόν είναι σοκαριστικό. Είναι σαν να ζητάς από τον Αλβανό βενζινά να σου φουσκώσει τα λάστιχα με αέρα αρωματισμένο με Chanel. Σοκάρει. Κάποιος μπορεί να πει ότι κάθε σαββατόβραδο αναρίθμητα κατοστάρικα γίνονται γαρδένιες στα μπουζουξίδικα, αλλά υποτίθεται ότι οι Μεγαρείς θέλουν να προβάλουν μια άλλη κουλτούρα. Το μόνο που προβάλλουν είναι ο σουρεαλισμός.
Οχι για το τρακοσάρι του κοινού, αλλά για το εκατονεβδομηντάρι του φοιτητικού εισιτηρίου. Πώς είναι δηλαδή η σκηνή που φαντάζονται; Αλέξανδρος: «Το ξέρεις, Τζέλα, ότι έρχεται στο Μέγαρο ο Γούντι Αλεν;». Τζέλα: «Το γνωρίζω, Αλέξανδρε, και λατρεύω τον Γούντι. Αλλά πού θα βρούμε τριακόσια ευρώ για να πάμε να τον δούμε;» Αλέξανδρος: «Μη στενοχωριέσαι, Τζέλα. Οι διοργανωτές έβγαλαν και φτηνά εισιτήρια. Με τριακόσια σαράντα ευρώ θα μπορέσουμε να πάμε με τους άλλους φοιτητές και να τον ακούσουμε». Σε καλό να μου βγει, γέλασα. Οπως γελάει όλος ο κόσμος.
Το κλαρινέτο είναι δευτερεύον όργανο στην κλασική μουσική όσο και στην τζαζ. Στη ροκ μουσική είναι ανύπαρκτο. Εάν υπάρχει σχέση μουσικού και οργάνου που διαλέγει -τις περισσότερες φορές υπάρχει, αλλά ορισμένες φορές η επιλογή γίνεται κατ’ ανάγκη- το κλαρινέτο πρέπει να είναι ό,τι πλησιέστερο στην εικόνα του Γούντι Αλεν. Μικρό στο σχήμα και το επιστόμιο, όπως το σώμα και η φωνή του Αλεν, συνοδευτικό στο σύνολο, όπως οι χαρακτήρες που του αρέσει να παίζει, και «εσωτερικό» στον ήχο. Αφού τώρα ξεχαρμάνιασα στον ρόλο του μουσικού κριτικού, να πάμε στο οικονομικό.
Τριακόσια ευρώ. Εάν υπάρχει απόδειξη ότι ξαναγυρνάμε στην αναγεννησιακή εποχή, που η τέχνη ήταν προνόμιο της αριστοκρατίας και της πλουτοκρατίας και ο πάπας Γρηγόριος έβαζε τον Τσελίνι να του φτιάχνει τρία χρόνια μια αλατιέρα, είναι η συναυλία του Γούντι Αλεν. Το ποσόν είναι σοκαριστικό. Είναι σαν να ζητάς από τον Αλβανό βενζινά να σου φουσκώσει τα λάστιχα με αέρα αρωματισμένο με Chanel. Σοκάρει. Κάποιος μπορεί να πει ότι κάθε σαββατόβραδο αναρίθμητα κατοστάρικα γίνονται γαρδένιες στα μπουζουξίδικα, αλλά υποτίθεται ότι οι Μεγαρείς θέλουν να προβάλουν μια άλλη κουλτούρα. Το μόνο που προβάλλουν είναι ο σουρεαλισμός.
Οχι για το τρακοσάρι του κοινού, αλλά για το εκατονεβδομηντάρι του φοιτητικού εισιτηρίου. Πώς είναι δηλαδή η σκηνή που φαντάζονται; Αλέξανδρος: «Το ξέρεις, Τζέλα, ότι έρχεται στο Μέγαρο ο Γούντι Αλεν;». Τζέλα: «Το γνωρίζω, Αλέξανδρε, και λατρεύω τον Γούντι. Αλλά πού θα βρούμε τριακόσια ευρώ για να πάμε να τον δούμε;» Αλέξανδρος: «Μη στενοχωριέσαι, Τζέλα. Οι διοργανωτές έβγαλαν και φτηνά εισιτήρια. Με τριακόσια σαράντα ευρώ θα μπορέσουμε να πάμε με τους άλλους φοιτητές και να τον ακούσουμε». Σε καλό να μου βγει, γέλασα. Οπως γελάει όλος ο κόσμος.