4 Οκτ. μέρα των ζώων: θα την γιορτάσετε σε ζωολογικό κήπο;

[Candiru]

Οι ζωολογικοί κήποι είναι χώροι όπου διατηρούνται σε αιχμαλωσία ζώα της άγριας πανίδας που είναι εκτεθειμένα σε δημόσια θέα για «ερευνητικούς, επιμορφωτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς».

Ένας τέτοιος ορισμός των ζωολογικών κήπων μέχρι πριν λίγα χρόνια μπορούσε να διατυπωθεί χωρίς το παραμικρό αίσθημα ενοχής ή ανάγκης απολογίας, μιας και δεν ήταν σεβαστή η ζωή και αυτοδιάθεση όχι μόνο των ζώων, αλλά και των ανθρώπων (υπ’ όψη ότι μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρκετοί ζωολογικοί κήποι «φιλοξενούσαν» σε κλουβιά και ανθρώπους από φυλές της Αυστραλίας, Αφρικής, κλπ) (Τσίπηρας Κ., 1994:145).

Με το πέρασμα των χρόνων και την ανάπτυξη φιλοζωικών αντιλήψεων, οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων άρχισαν να βελτιώνονται, τουλάχιστον στους ζωολ. κήπους των πλούσιων χωρών. Τις τελευταίες όμως δεκαετίες, με την εμφάνιση των οικολογικών κινημάτων έχει αρχίσει να γίνεται ορατή πλέον και μια σκοτεινή και αθέατη πλευρά των ζωολ. κήπων: Πολλά ερωτηματικά ως προς τους τρόπους προμήθειας των ζώων, μιά και για να φτάσει ζωντανό ένα ζώο στον ζωολ. κήπο πιθανόν να έχουν πεθάνει αρκετά άλλα κατά τις συνθήκες σύλληψης και μεταφοράς, αμφισβήτηση του επιμορφωτικού ρόλου τους και κατάδειξη της συμβολής τους στην αναπαραγωγή της εικόνας του «ανθρώπου κυρίαρχου της φύσης» και των «ζώων αντικειμένων». (Τσίπηρας Κ., 1994:143-144)
Αλλωστε και αυτοί (οι ζωολ. κήποι) είναι προϊόν μιας τέτοιας πρόσληψης της σχέσης ανθρώπου-φύσης.

Οι σύγχρονες έρευνες της βιολογίας έδειξαν ότι τα ζώα (αλλά και τα φυτά) αποτελούν αναπόσπαστα και λειτουργικά μέρη των οικοσυστημάτων και της βιόσφαιρας. Συνιστούν κάτι πολύ παραπάνω απ’ την μονομερή γνώση των μορφολογικών τους γνωρισμάτων που ήταν ως τώρα η κυρίαρχη: Κάθε είδος έχει τον δικό του τρόπο ζωής που τον οργανώνει μόνο του, ανάλογα με τα βιολογικά του χαρακτηριστικά και το περιβάλλον όπου ζει. Υπάρχουν αναρίθμητες ποικιλίες μορφών κοινωνικότητας, συμβίωσης μεταξύ ειδών, στρατηγικών επιβίωσης, αναζήτησης τροφής, ερωτοτροπιών, ανατροφής μικρών κλπ, πράγματα πολύ συναρπαστικά, που μόνο η μελέτη των οργανισμών ελεύθερων στο φυσικό τους περιβάλλον μπορεί να αποκαλύψει.

Οι περισσότερες παλαιότερες γνώσεις που αποκομίζαμε από την άγρια ζωή προέρχονταν συνήθως από τη μελέτη αιχμάλωτων ή σκοτωμένων ζώων. Λίγο πολύ θα θυμόμαστε τις ανιαρές ζωολογίες των σχολικών μας χρόνων όπου δίνονταν βάρος στα μορφολογικά χαρακτηριστικά των ζώων, στον τόπο διαβίωσης όπου το ζώο ήταν τοποθετημένο σαν διακοσμητικό, στο αν είναι «ωφέλιμο» ή «βλαβερό» και στις «συνήθειές» του οι οποίες, τις περισσότερες φορές, ήταν απλώς η συμπεριφορά του σε συνθήκες αιχμαλωσίας.

Κυρίαρχη ήταν και η αντίληψη του ζώου σαν «αγριμιού» με ανάλογες ζωγραφικές αναπαραστάσεις, σε αντιπαράθεση με τον «πράο χαρακτήρα» των εξημερωμένων και «χρήσιμων» ζώων.
Η διαφορά αυτών των δύο ερευνητικών προσεγγίσεων της φύσης είναι φανερή. Είναι σαν ένας κοινωνιολόγος, που θα ήθελε να μελετήσει το πολυδιάστατο φαινόμενο των ανθρώπινων κοινωνιών, να άρχιζε την έρευνά του από τις φυλακές ή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Το ζώο στην αιχμαλωσία, ανάλογα βέβαια με το είδος και το μέγεθος του κλουβιού, συνήθως μαραζώνει, αδυνατώντας να λειτουργήσει με τον τρόπο που είναι δημιουργημένο. Οπότε, ακόμα και η μορφή του παρουσιάζεται αλλοιωμένη. Έτσι βλέπουμε ένα ζώο να «σέρνεται» βαριεστημένο από την μια άκρη στην άλλη του κλουβιού, ή να κάθεται κουλουριασμένο για ώρες. Αυτά για κάποια ζώα που αργά ή γρήγορα «προσαρμόζονται» (βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε σ΄ αυτή τη λέξη) στην αιχμαλωσία. Για τα υπόλοιπα η μόνιμη κατάσταση είναι αυτή του πανικού: Είτε βρίσκονται κρυμμένα τον περισσότερο καιρό, είτε τρέχουν από εδώ και από εκεί αλαφιασμένα, προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ το μεγαλύτερο εχθρό τους που τον βλέπουν να τα πλησιάζει σε πολύ μικρότερη απόσταση από όση μπορούν να ανεχθούν όταν είναι ελεύθερα στη φύση.

Η χρόνια αιχμαλωσία των ζώων προκαλεί σε αυτά (ανάλογα πάλι με το είδος) ψυχικές και σωματικές αρρώστιες. Σπάνια αναπαράγονται σε αιχμαλωσία, αν αναπαραχθούν μπορεί να κατασπαράξουν τα μικρά τους, οι παρασιτώσεις, οι αυτοτραυματισμοί και διάφορες αρρώστιες από την ακινησία είναι αρκετά διαδεδομένες. (Τσίπηρας Κ. 1991:145) Αν αυτές οι εικόνες δεν μας γεννάν αισθήματα συμπόνοιας και οργής, τότε έχουμε αφομοιώσει πολύ καλά το «μάθημα» που μας διδάσκουν σε ένα άλλο, λανθάνον, επίπεδο οι ζωολογικοί κήποι: Την αναπαραγωγή και διαιώνιση της εικόνας του ανθρώπου κυρίαρχου και του ζώου ως χρηστικού αντικειμένου.

Αρκετοί ζωολογικοί κήποι έχουν προχωρήσει πολύ στις γνώσεις διατήρησης ζώων σε αιχμαλωσία και τα ζώα σε αυτούς έχουν τη δυνατότητα τουλάχιστον να ζουν όπως περίπου στο φυσικό τους περιβάλλον. Όμως, όπως και να ‘χει το πράγμα, η «φυλακή δεν παύει να είναι φυλακή» και η «γνώση» που αποκομίζουμε τώρα, παρακολουθώντας το ζώο μέσα στο «φυσικό ντεκόρ», λίγο διαφέρει από την προαναφερόμενη. Απλώς τώρα έχει αναγνωρισθεί ο ρόλος του στα οικοσυστήματα σαν είδος, σα μεμονωμένο άτομο είναι πάλι «αντικείμενο», ίσως τώρα «πολυτελείας».

Όσον αφορά τον «ψυχαγωγικό ρόλο» των ζωολ. κήπων, εδώ η διάθεση κυριαρχίας από μέρους μας είναι πολύ δύσκολο να συγκαλυφτεί. Γιατί, με ποιο δικαίωμα κρατάμε αιχμάλωτη την άγρια ζωή; Γιατί τα αιχμάλωτα ζώα να αποτελούν και «θέαμα», αν δεχτούμε ότι έστω εξυπηρετούν κάποιους ερευνητικούς σκοπούς; Στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου, επισκέπτης, πριν δέκα περίπου χρόνια, ανέφερε ότι ανάμεσα στα προγράμματα ψυχαγωγίας του κήπου ήταν και η επίδειξη ελεφάντων να κάνουν διάφορα «κόλπα» όπως στα Τσίρκα. (ΕΦΑΠ τ.12/1990:61) Πέρα από την, ολοφάνερη πλέον, εδώ, θεαματικοποίηση των ζώων, η «εκπαίδευσή» τους να κάνουν ακροβατικά ή να «υπακούουν στον αφέντη τους» είναι μια από τις πιο βάρβαρες ενέργειες του ανθρώπου απέναντι στα ζώα, και αυτό αποτελεί ένα από τα πιο οδυνηρά κεφάλαια της ανθρώπινης κυριαρχίας στο ζωικό βασίλειο, αλλά και το πλέον συμβολικό από σημειολογική άποψη. Επίσης, σε διαφημιστικό φυλλάδιο του 1991, ο ίδιος ζωολογικός κήπος, με τον τρόπο που παρουσιάζει τα ζώα του, σε καθοθηγεί πιό πολύ προς την αποδοχή τους σαν αντικείμενο θεάματος παρά προς οποιαδήποτε άλλη πιό θετική στάση απέναντί τους (London Zoo 1991).Είναι άξιο απορίας, πώς σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, με τόσα είδη μουσείων με εκπληκτικές αναπαραστατικές δυνατότητες, μέχρι και βιωματικής συμμετοχής των επισκεπτών (Μουσεία Φυσικής Ιστορίας, Επιστημών, κλπ), συνεχίζει να υπάρχει υπό αυτήν την μορφή ο ζωολογικός κήπος, ισχυριζόμενος ότι επιτελεί και «εκπαιδευτικό έργο». Είναι ο μεγαλύτερος και παλιότερος του κόσμου, αλλά δε φημίζεται και για τις καλές συνθήκες διατήρησης των ζώων (Fallon Steve-Pat Yale, 2000:200).

Μια από τις πιθανές συνέπειες της ύπαρξης ζωολογικών κήπων, άσχετα με την ποιότητα των συνθηκών διαβίωσης, είναι και η άνθηση του εμπορίου άγριας ζωής, το οποίο αποτελεί μια άλλη πονεμένη ιστορία. Στη διάδοση της συνήθειας να έχει κάποιος στην κατοχή του ζώα της άγριας πανίδας, πιστεύω, ότι συνέβαλλε πάρα πολύ η ύπαρξη και ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας των ζωολογικών κήπων και ειδικά η «ψυχαγωγική» του διάσταση. Στην Αγγλία, στις ΗΠΑ και αλλού, όπου οι ζωολογικοί κήποι έχουν συνήθως καλή οργάνωση και με πληθώρα εκπαιδευτικών προγραμμάτων, όπως αυτά που αναφέρονται στο άρθρο, η κατοχή άγριων ζώων από ιδιώτες είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Πολλοί από αυτούς τους ζωολογικούς κήπους πουλάν και βιβλία σχετικά με την διατήρηση άγριων ζώων σε αιχμαλωσία. Τέτοια βιβλία στα χέρια ιδιωτών δεν τους ωθούν προς την πρόσληψη της άγριας ζωής «σαν αντικείμενο κατοχής»;

Δυστυχώς, αυτού του είδους η κριτική προσέγγιση δεν είναι ευρέως διαδεδομένη και οι ζωολογικοί κήποι εξακολουθούν να πληθαίνουν και να επεκτείνονται, ανεξαρτήτως της ικανότητάς τους να δημιουργήσουν τουλάχιστον ικανές συνθήκες διαβίωσης. Οι πιο μεγάλοι έχουν αναλάβει και την αναπαραγωγή ζώων που βρίσκονται υπό εξαφάνιση για αύξηση του πληθυσμού τους και επανένταξη. Εδώ, η «κυριαρχία του ανθρώπου», ιδωμένη σε νέο πλαίσιο, προσλαμβάνει και θετικά χαρακτηριστικά: Αφού τόσα χρόνια κατέστρεφε το περιβάλλον, τώρα στο όνομα της υποτιθέμενης ανοικοδόμησης «δικαιούται» να αιχμαλωτίζει ζώα για αναπαραγωγή και εμπλουτισμό των φτωχών οικοσυστημάτων. Όμως τα είδη εξαφανίζονται, συνήθως, γιατί καταστρέφονται οι βιότοποί τους και πιο σπάνια λόγω επιλεκτικής εξόντωσής τους. Επίσης τα αναπαραγόμενα και μεγαλωμένα σε συνθήκες αιχμαλωσίας άτομα δεν είναι εύκολο να προσαρμοστούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Έτσι, παρ’ όλες τις σημαντικές ερευνητικές προσπάθειες, τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα αναμενόμενα, γιατί η προσέγγισή τους είναι μονομερής και προστατεύουν το δένδρο αντί του δάσους.


http://www.auth.gr/virtualschool/2.4/Yo ... itiki.html (http://www.auth.gr/virtualschool/2.4/Youngs/KarpadakisKritiki.html)

Βασικά συμφωνώ με το παραπάνω άρθρο, στο μόνο που δεν συμφωνώ είναι η μετριοπάθειά του.

οσοι έχετε άγρια πετ στο σπίτι σας γνωρίζετε τις συνθήκες με τις οποίες φτάσαν στο κλουβί σας; Αν είναι προϊόν παράνομης σύλληψης και προστατευόμενα είδη; Αν γουστάρουν να ζουν σε διαμέρισμα; (πχ καρδερίνες, φλώροι, χερσαίες χελώνες, κλπ).

θα γιορτάσετε λοιπόν την μέρα των ζώων σε ζωολογικό κήπο; Ή αγοράζοντας νέο άγριο πετ μια και το παλιό σας πέθανε λόγω αρρωστιάς στην αιχμαλωσία;

[Lost_In_Cooperland]

Οι ζωολογικοί κήποι είναι χώροι όπου διατηρούνται σε αιχμαλωσία ζώα της άγριας πανίδας που είναι εκτεθειμένα σε δημόσια θέα για «ερευνητικούς, επιμορφωτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς».

Ένας τέτοιος ορισμός των ζωολογικών κήπων μέχρι πριν λίγα χρόνια μπορούσε να διατυπωθεί χωρίς το παραμικρό αίσθημα ενοχής ή ανάγκης απολογίας, μιας και δεν ήταν σεβαστή η ζωή και αυτοδιάθεση όχι μόνο των ζώων, αλλά και των ανθρώπων (υπ’ όψη ότι μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρκετοί ζωολογικοί κήποι «φιλοξενούσαν» σε κλουβιά και ανθρώπους από φυλές της Αυστραλίας, Αφρικής, κλπ) (Τσίπηρας Κ., 1994:145).

Με το πέρασμα των χρόνων και την ανάπτυξη φιλοζωικών αντιλήψεων, οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων άρχισαν να βελτιώνονται, τουλάχιστον στους ζωολ. κήπους των πλούσιων χωρών. Τις τελευταίες όμως δεκαετίες, με την εμφάνιση των οικολογικών κινημάτων έχει αρχίσει να γίνεται ορατή πλέον και μια σκοτεινή και αθέατη πλευρά των ζωολ. κήπων: Πολλά ερωτηματικά ως προς τους τρόπους προμήθειας των ζώων, μιά και για να φτάσει ζωντανό ένα ζώο στον ζωολ. κήπο πιθανόν να έχουν πεθάνει αρκετά άλλα κατά τις συνθήκες σύλληψης και μεταφοράς, αμφισβήτηση του επιμορφωτικού ρόλου τους και κατάδειξη της συμβολής τους στην αναπαραγωγή της εικόνας του «ανθρώπου κυρίαρχου της φύσης» και των «ζώων αντικειμένων». (Τσίπηρας Κ., 1994:143-144)
Αλλωστε και αυτοί (οι ζωολ. κήποι) είναι προϊόν μιας τέτοιας πρόσληψης της σχέσης ανθρώπου-φύσης.

Οι σύγχρονες έρευνες της βιολογίας έδειξαν ότι τα ζώα (αλλά και τα φυτά) αποτελούν αναπόσπαστα και λειτουργικά μέρη των οικοσυστημάτων και της βιόσφαιρας. Συνιστούν κάτι πολύ παραπάνω απ’ την μονομερή γνώση των μορφολογικών τους γνωρισμάτων που ήταν ως τώρα η κυρίαρχη: Κάθε είδος έχει τον δικό του τρόπο ζωής που τον οργανώνει μόνο του, ανάλογα με τα βιολογικά του χαρακτηριστικά και το περιβάλλον όπου ζει. Υπάρχουν αναρίθμητες ποικιλίες μορφών κοινωνικότητας, συμβίωσης μεταξύ ειδών, στρατηγικών επιβίωσης, αναζήτησης τροφής, ερωτοτροπιών, ανατροφής μικρών κλπ, πράγματα πολύ συναρπαστικά, που μόνο η μελέτη των οργανισμών ελεύθερων στο φυσικό τους περιβάλλον μπορεί να αποκαλύψει.

Οι περισσότερες παλαιότερες γνώσεις που αποκομίζαμε από την άγρια ζωή προέρχονταν συνήθως από τη μελέτη αιχμάλωτων ή σκοτωμένων ζώων. Λίγο πολύ θα θυμόμαστε τις ανιαρές ζωολογίες των σχολικών μας χρόνων όπου δίνονταν βάρος στα μορφολογικά χαρακτηριστικά των ζώων, στον τόπο διαβίωσης όπου το ζώο ήταν τοποθετημένο σαν διακοσμητικό, στο αν είναι «ωφέλιμο» ή «βλαβερό» και στις «συνήθειές» του οι οποίες, τις περισσότερες φορές, ήταν απλώς η συμπεριφορά του σε συνθήκες αιχμαλωσίας.

Κυρίαρχη ήταν και η αντίληψη του ζώου σαν «αγριμιού» με ανάλογες ζωγραφικές αναπαραστάσεις, σε αντιπαράθεση με τον «πράο χαρακτήρα» των εξημερωμένων και «χρήσιμων» ζώων.
Η διαφορά αυτών των δύο ερευνητικών προσεγγίσεων της φύσης είναι φανερή. Είναι σαν ένας κοινωνιολόγος, που θα ήθελε να μελετήσει το πολυδιάστατο φαινόμενο των ανθρώπινων κοινωνιών, να άρχιζε την έρευνά του από τις φυλακές ή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Το ζώο στην αιχμαλωσία, ανάλογα βέβαια με το είδος και το μέγεθος του κλουβιού, συνήθως μαραζώνει, αδυνατώντας να λειτουργήσει με τον τρόπο που είναι δημιουργημένο. Οπότε, ακόμα και η μορφή του παρουσιάζεται αλλοιωμένη. Έτσι βλέπουμε ένα ζώο να «σέρνεται» βαριεστημένο από την μια άκρη στην άλλη του κλουβιού, ή να κάθεται κουλουριασμένο για ώρες. Αυτά για κάποια ζώα που αργά ή γρήγορα «προσαρμόζονται» (βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε σ΄ αυτή τη λέξη) στην αιχμαλωσία. Για τα υπόλοιπα η μόνιμη κατάσταση είναι αυτή του πανικού: Είτε βρίσκονται κρυμμένα τον περισσότερο καιρό, είτε τρέχουν από εδώ και από εκεί αλαφιασμένα, προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ το μεγαλύτερο εχθρό τους που τον βλέπουν να τα πλησιάζει σε πολύ μικρότερη απόσταση από όση μπορούν να ανεχθούν όταν είναι ελεύθερα στη φύση.

Η χρόνια αιχμαλωσία των ζώων προκαλεί σε αυτά (ανάλογα πάλι με το είδος) ψυχικές και σωματικές αρρώστιες. Σπάνια αναπαράγονται σε αιχμαλωσία, αν αναπαραχθούν μπορεί να κατασπαράξουν τα μικρά τους, οι παρασιτώσεις, οι αυτοτραυματισμοί και διάφορες αρρώστιες από την ακινησία είναι αρκετά διαδεδομένες. (Τσίπηρας Κ. 1991:145) Αν αυτές οι εικόνες δεν μας γεννάν αισθήματα συμπόνοιας και οργής, τότε έχουμε αφομοιώσει πολύ καλά το «μάθημα» που μας διδάσκουν σε ένα άλλο, λανθάνον, επίπεδο οι ζωολογικοί κήποι: Την αναπαραγωγή και διαιώνιση της εικόνας του ανθρώπου κυρίαρχου και του ζώου ως χρηστικού αντικειμένου.

Αρκετοί ζωολογικοί κήποι έχουν προχωρήσει πολύ στις γνώσεις διατήρησης ζώων σε αιχμαλωσία και τα ζώα σε αυτούς έχουν τη δυνατότητα τουλάχιστον να ζουν όπως περίπου στο φυσικό τους περιβάλλον. Όμως, όπως και να ‘χει το πράγμα, η «φυλακή δεν παύει να είναι φυλακή» και η «γνώση» που αποκομίζουμε τώρα, παρακολουθώντας το ζώο μέσα στο «φυσικό ντεκόρ», λίγο διαφέρει από την προαναφερόμενη. Απλώς τώρα έχει αναγνωρισθεί ο ρόλος του στα οικοσυστήματα σαν είδος, σα μεμονωμένο άτομο είναι πάλι «αντικείμενο», ίσως τώρα «πολυτελείας».

Όσον αφορά τον «ψυχαγωγικό ρόλο» των ζωολ. κήπων, εδώ η διάθεση κυριαρχίας από μέρους μας είναι πολύ δύσκολο να συγκαλυφτεί. Γιατί, με ποιο δικαίωμα κρατάμε αιχμάλωτη την άγρια ζωή; Γιατί τα αιχμάλωτα ζώα να αποτελούν και «θέαμα», αν δεχτούμε ότι έστω εξυπηρετούν κάποιους ερευνητικούς σκοπούς; Στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου, επισκέπτης, πριν δέκα περίπου χρόνια, ανέφερε ότι ανάμεσα στα προγράμματα ψυχαγωγίας του κήπου ήταν και η επίδειξη ελεφάντων να κάνουν διάφορα «κόλπα» όπως στα Τσίρκα. (ΕΦΑΠ τ.12/1990:61) Πέρα από την, ολοφάνερη πλέον, εδώ, θεαματικοποίηση των ζώων, η «εκπαίδευσή» τους να κάνουν ακροβατικά ή να «υπακούουν στον αφέντη τους» είναι μια από τις πιο βάρβαρες ενέργειες του ανθρώπου απέναντι στα ζώα, και αυτό αποτελεί ένα από τα πιο οδυνηρά κεφάλαια της ανθρώπινης κυριαρχίας στο ζωικό βασίλειο, αλλά και το πλέον συμβολικό από σημειολογική άποψη. Επίσης, σε διαφημιστικό φυλλάδιο του 1991, ο ίδιος ζωολογικός κήπος, με τον τρόπο που παρουσιάζει τα ζώα του, σε καθοθηγεί πιό πολύ προς την αποδοχή τους σαν αντικείμενο θεάματος παρά προς οποιαδήποτε άλλη πιό θετική στάση απέναντί τους (London Zoo 1991).Είναι άξιο απορίας, πώς σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, με τόσα είδη μουσείων με εκπληκτικές αναπαραστατικές δυνατότητες, μέχρι και βιωματικής συμμετοχής των επισκεπτών (Μουσεία Φυσικής Ιστορίας, Επιστημών, κλπ), συνεχίζει να υπάρχει υπό αυτήν την μορφή ο ζωολογικός κήπος, ισχυριζόμενος ότι επιτελεί και «εκπαιδευτικό έργο». Είναι ο μεγαλύτερος και παλιότερος του κόσμου, αλλά δε φημίζεται και για τις καλές συνθήκες διατήρησης των ζώων (Fallon Steve-Pat Yale, 2000:200).

Μια από τις πιθανές συνέπειες της ύπαρξης ζωολογικών κήπων, άσχετα με την ποιότητα των συνθηκών διαβίωσης, είναι και η άνθηση του εμπορίου άγριας ζωής, το οποίο αποτελεί μια άλλη πονεμένη ιστορία. Στη διάδοση της συνήθειας να έχει κάποιος στην κατοχή του ζώα της άγριας πανίδας, πιστεύω, ότι συνέβαλλε πάρα πολύ η ύπαρξη και ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας των ζωολογικών κήπων και ειδικά η «ψυχαγωγική» του διάσταση. Στην Αγγλία, στις ΗΠΑ και αλλού, όπου οι ζωολογικοί κήποι έχουν συνήθως καλή οργάνωση και με πληθώρα εκπαιδευτικών προγραμμάτων, όπως αυτά που αναφέρονται στο άρθρο, η κατοχή άγριων ζώων από ιδιώτες είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Πολλοί από αυτούς τους ζωολογικούς κήπους πουλάν και βιβλία σχετικά με την διατήρηση άγριων ζώων σε αιχμαλωσία. Τέτοια βιβλία στα χέρια ιδιωτών δεν τους ωθούν προς την πρόσληψη της άγριας ζωής «σαν αντικείμενο κατοχής»;

Δυστυχώς, αυτού του είδους η κριτική προσέγγιση δεν είναι ευρέως διαδεδομένη και οι ζωολογικοί κήποι εξακολουθούν να πληθαίνουν και να επεκτείνονται, ανεξαρτήτως της ικανότητάς τους να δημιουργήσουν τουλάχιστον ικανές συνθήκες διαβίωσης. Οι πιο μεγάλοι έχουν αναλάβει και την αναπαραγωγή ζώων που βρίσκονται υπό εξαφάνιση για αύξηση του πληθυσμού τους και επανένταξη. Εδώ, η «κυριαρχία του ανθρώπου», ιδωμένη σε νέο πλαίσιο, προσλαμβάνει και θετικά χαρακτηριστικά: Αφού τόσα χρόνια κατέστρεφε το περιβάλλον, τώρα στο όνομα της υποτιθέμενης ανοικοδόμησης «δικαιούται» να αιχμαλωτίζει ζώα για αναπαραγωγή και εμπλουτισμό των φτωχών οικοσυστημάτων. Όμως τα είδη εξαφανίζονται, συνήθως, γιατί καταστρέφονται οι βιότοποί τους και πιο σπάνια λόγω επιλεκτικής εξόντωσής τους. Επίσης τα αναπαραγόμενα και μεγαλωμένα σε συνθήκες αιχμαλωσίας άτομα δεν είναι εύκολο να προσαρμοστούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Έτσι, παρ’ όλες τις σημαντικές ερευνητικές προσπάθειες, τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα αναμενόμενα, γιατί η προσέγγισή τους είναι μονομερής και προστατεύουν το δένδρο αντί του δάσους.


http://www.auth.gr/virtualschool/2.4/Yo ... itiki.html (http://www.auth.gr/virtualschool/2.4/Youngs/KarpadakisKritiki.html)

Βασικά συμφωνώ με το παραπάνω άρθρο, στο μόνο που δεν συμφωνώ είναι η μετριοπάθειά του.

οσοι έχετε άγρια πετ στο σπίτι σας γνωρίζετε τις συνθήκες με τις οποίες φτάσαν στο κλουβί σας (Δεν έχω άγριο pet) ; Αν είναι προϊόν παράνομης σύλληψης και προστατευόμενα είδη (δες τη προηγούμενη απάντηση μου) ; Αν γουστάρουν να ζουν σε διαμέρισμα (Δε ζω σε διαμέρισμα επομένως ούτε και τα άγρια pets που δεν έχω) ; (πχ καρδερίνες, φλώροι, χερσαίες χελώνες, κλπ).

θα γιορτάσετε λοιπόν την μέρα των ζώων σε ζωολογικό κήπο (όχι) ; Ή αγοράζοντας νέο άγριο πετ μια και το παλιό σας πέθανε λόγω αρρωστιάς στην αιχμαλωσία (όχι) ;

Βασικά σκέφτομαι να μην τη γιορτάσω καθόλου

[Deggial]

Θα τη γιορτάσω σκοτώνοντας άγρια ζώα στο Everquest.

[jimid]

Otan les "agria" ennoeis tsantismena?








:cold:

[Phoebus]

Θα τη γιορτάσω σκοτώνοντας άγρια ζώα στο Everquest.

AXAAXAXAAXAXAXAXAXXAAXAXXAXAAXXAXAXAAXXA

[Ithilmir]

υπάρχουν αρκετά ζώα -άγρια και μή- τριγύρω μας. Δε χρειάζεται να πας σε ζωολογικό κήπο.

[Darkling]

Χρονια μας πολλα λοιπον!!!

[enitharmon]

δεν είναι όλα τόσο χάλια

νομίζω εξαρτάται το είδος του ζώου και το είδος του ζωολογικού κήπου, και μιας και πήγα πρόσφατα στον κήπο με τα περισσότερα είδη στην Ευρώπη (του Βερολίνου), ας σου πω τη γνώμη μου:


κατ'αρχήν το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη πόρων. Οι ζωολογικοί κήποι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, όχι μόνο δεν έχουν κέρδη, αλλά είναι επιχειρήσεις με χασούρα και συντηρούνται κατά ένα μέρος από το κράτος. Απ'ό,τι είδα, στον κήπο του Βερολίνου, τη συντήρηση πολλών ζώων την έχουν αναλάβει δωρητές (τα ονόματα τους κάθε φορά αναγράφονται δίπλα στη ταμπέλα με το είδος του ζώου), το οποίο κάπως διευκολύνει την κατάσταση.

Όσον αφορά το χώρο, άλλα είδη έχουν αρκετό, άλλα καθόλου. Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα. Τα αρπακτικά υποφέρουν, είναι φανερό, αλλά από τη στιγμή που αποτελούν την κυρίως ατραξιόν, είναι δύσκολο να μην υπάρχουν :|

Το πως αποκτήθηκαν τα ζώα είναι εύκολο μάλλον να μαθευτεί, για τους μεγάλους και σοβαρούς ζωολογικούς κήπους.

Αν το δεις αυστηρά από φιλοζωική άποψη, έχεις δίκιο (καντιρου). Από την άλλη, είναι ο μοναδικός ίσως τρόπος να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα ζώα, να μάθουμε λίγο για αυτά και για πολλούς είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθουν (τα παιδιά κυρίως) ποια είδη απειλούνται, που ζουν κλπ και αν ο κήπος διευθύνεται με ευαισθησία και υπευθυνότητα, τότε είναι lesser evil



ΥΓ: τα παραπάνω εννοείται πως δεν ισχύουν για τα τσίρκο

[Ghoul]

na mh se noiazei.

[ang69]

Θα τη γιορτάσω διαδηλώνοντας στον Εθνικό Κήπο, στη λιμνούλα με τις πάπιες.

[Odonian]

ang ang ang ang ang ang (οι πάπιες)

[Atheist]

(τα ονόματα τους κάθε φορά αναγράφονται δίπλα στη ταμπέλα με το είδος του ζώου)

Λιώνω.

[Kingdom Gone]

Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα.

θα κλάψω.

[cancer]

Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα.

θα κλάψω.
coincidence i think not ktl.

[freak brother]

re candiru mhpws eisai kanas liths? polla rwtas :P

[BLiTzER]

Βασικά σκέφτομαι να μην τη γιορτάσω καθόλου

Mou perase ki emena apo to myalo.

[Solo Carriera]

Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα.

θα κλάψω.
coincidence i think not ktl.

εγώ έκλαψα πάντως.

[Ghoul]

egw den eklapsa. dakrisa ligo.

[Kingdom Gone]

evgale vrwma i istoria oti ksoflisame

[freak brother]

grnet
/join #ourakotango

[Ghoul]

:roll:

[Ace]

"man calls an animal vicious when it tries to defend itself while he is trying to kill it"

[Deggial]

Ohho, it's a deer. Looks like about a .46 gauge, Ned. It's coming right for us!!
[pulls out a bazooka and fires a rocket]
Did you see that?! I was imperiled by that ferocious, charging buck.

[ang69]

Νομιστεράκια.

[metamelia2]

Νομιστεράκια.

:worship:

[Candiru]

δεν είναι όλα τόσο χάλια

νομίζω εξαρτάται το είδος του ζώου και το είδος του ζωολογικού κήπου, και μιας και πήγα πρόσφατα στον κήπο με τα περισσότερα είδη στην Ευρώπη (του Βερολίνου), ας σου πω τη γνώμη μου:


κατ'αρχήν το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη πόρων. Οι ζωολογικοί κήποι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, όχι μόνο δεν έχουν κέρδη, αλλά είναι επιχειρήσεις με χασούρα και συντηρούνται κατά ένα μέρος από το κράτος. Απ'ό,τι είδα, στον κήπο του Βερολίνου, τη συντήρηση πολλών ζώων την έχουν αναλάβει δωρητές (τα ονόματα τους κάθε φορά αναγράφονται δίπλα στη ταμπέλα με το είδος του ζώου), το οποίο κάπως διευκολύνει την κατάσταση.

Όσον αφορά το χώρο, άλλα είδη έχουν αρκετό, άλλα καθόλου. Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα. Τα αρπακτικά υποφέρουν, είναι φανερό, αλλά από τη στιγμή που αποτελούν την κυρίως ατραξιόν, είναι δύσκολο να μην υπάρχουν :|

Το πως αποκτήθηκαν τα ζώα είναι εύκολο μάλλον να μαθευτεί, για τους μεγάλους και σοβαρούς ζωολογικούς κήπους.

Αν το δεις αυστηρά από φιλοζωική άποψη, έχεις δίκιο (καντιρου). Από την άλλη, είναι ο μοναδικός ίσως τρόπος να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα ζώα, να μάθουμε λίγο για αυτά και για πολλούς είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθουν (τα παιδιά κυρίως) ποια είδη απειλούνται, που ζουν κλπ και αν ο κήπος διευθύνεται με ευαισθησία και υπευθυνότητα, τότε είναι lesser evil



ΥΓ: τα παραπάνω εννοείται πως δεν ισχύουν για τα τσίρκο


να και μια σοβαρή απάντηση.

Ο,τι και νάναι οι ζωολ. κήποι δεν εξυπηρετούν καμμιά ουσιαστική αναγκαιότητα, πέρα από την αναπαραγωγή του στερεότυπου του ανθρώπου κυρίαρχου και της δευτέρας διαλογής ζωικής οντότητας την οποία έχουμε δικαίωμα να την πάρουμε από το φυσικό της περιβάλλον και να την χρησιμοποιήσουμε ποικιλοτρόπως και στην καλύτερη περίπτωση (ηγεμονική φιλοζωία θα το ονομάσω) να την χρησιμοποιήσουμε για να έχουμε επαφή με αυτήν.

Ομως, για να έχουμε μια επαφή με τους πυγμαίους, κλπ θα έπρεπε να τους κρατάμε σε κλουβιά όπως κάναν παλιότερα; Διότι παλιότερα, επειδή τους θεωρούσαν κατώτερα όντα, πίστευαν ότι είχαν και αυτό το δικαίωμα, να τους κλείνουν σε κλουβιά και να τους παρατηρούν και να έχουν επαφή με την εξωτική ζωή. Παίζει λοιπόν η γενικότερη στάση μας απέναντι σε μια οντότητα για να νομιμοποιηθεί στη συνείδησή μας μια τέτοια στάση.

Την καλύτερη επαφή με την άγρια ζωή, τα απειλούμενα είδη και τις άλλες κοινωνίες την έχουμε μέσα από τις έρευνες και τα ντοκυμαντέρ, όπου αναδεικνύεται όλη η πληρότητα του όντος μέσα από τις αλληλεπιδράσεις του με το περιβάλλον και όχι από ένα μεμονωμένο ζώο που είτε μαραζώνει, είτε έχει προσαρμοστεί στην φυλακή και φαινομενικά δείχνει να είναι ευτυχισμένο (!). Σε γενικές γραμμές ένα ζώο μπορέι να μην βιώνει την αιχμαλωσία του όταν ο περιορισμένος χώρος του είναι μεγαλύτερος του δικού του ζωτικού χώρου, κάτι που σπάνια είναι δυνατό σε έναν ζωολ. κήπο.

Τα τσιρκα αν και είναι η βαρβαρότητα καθευατή, πολλοί με το δικό σου σκεπτικό τα δικαιολογούν για την διασκέδαση των παιδιών, παρολο που οργανώσεις στις οποίες ανακατεύομαι έχουν στείλει στα ΜΜΕ και τα έχει δει πάρα πολύς κόσμος αποκαλυπτικά βίντεο με βασανισμούς ζώων για να μάθουν τα νούμερά τους.

[pitchfork]

Χρόνια πολλά σε όλους σας κι από μένα.

[atom_smasher]

mou thn dinoun ta zwa!

[Candiru]

ή μήπως σε τσίρκο;


Τσίρκο και εκπαίδευση

Το τσίρκο με «πρωταγωνιστές» ζώα αποτελεί θλιβερό κατάλοιπο ενός πολιτισμού με αποικιοκρατικές καταβολές στον οποίο η επικράτηση της ανθρώπινης πυγμής απέναντι στα άγρια ζώα και τη φύση προσέδιδε στο αδύναμο εγώ του θεατή την ψευδαίσθηση της επικράτησης και της επιβολής. Καλώς ή κακώς η εποχή των ψευδαισθήσεων για τον άνθρωπο και το μέλλον της κοινωνίας του έχει περάσει ανεπιστρεπτί και στο προσκήνιο πρόβαλλε η ωμή αλήθεια του οικονομικού κέρδους των επιχειρηματιών που εκμεταλλεύονται τα ζώα ενώ η κραυγή του πόνου και της αγωνίας για τον βασανισμό τους ή αλλιώς «εκπαίδευση», σκέπασε τα χειροκροτήματα της παράστασης.

Τα ζώα αποτελούν αναπόσπαστη έκφραση της φύσης που χρειάζεται την άμεση βοήθειά μας. Αργά διαμορφώνεται ένας άλλος πολιτισμός στον οποίο η προστασία του οικοσυστήματος, η διατήρηση των ειδών που βρίσκονται υπό εξαφάνιση, ο σεβασμός της ύπαρξης, αποτελούν αναγκαία αντικείμενα διδασκαλίας για τα παιδιά μας. Από τη θέση του εκπαιδευτικού θέλω να επισημάνω τον αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα του τσίρκου.

Το θλιβερό και βάρβαρο θέαμα συνίσταται στο ότι χειροκροτείται ο εξανθρωπισμός των ζώων και αυτή είναι η κορυφαία πράξη βαρβαρότητας, η ακύρωση, η καταπάτηση, η διαστρέβλωση της καθαρής φύσης που αυτά διαθέτουν ώστε να επιδίδονται σε ανόητες ανθρώπινες συμπεριφορές. Πόσο δύσκολο είναι για μια τίγρη να «δώσει το χέρι της» στον θηριοδαμαστή της ανεβασμένη σ΄ ένα σκαμπό, μπροστά στο εκπληκτικό καρτέρι που η ίδια στήνει σε συνεργασία με τις υπόλοιπες της αγέλης της προκειμένου να περικυκλώσει ένα κοπάδι αντιλόπες; Ξέρει να κάνει πραγματικά κατορθώματα στο φυσικό της περιβάλλον και εκεί πρέπει να ζήσει. Το σχολείο των ανθρώπων δεν την αφορά. Ο εξανθρωπισμός των ανθρώπων παραμένει ζητούμενο και σ’ αυτό το σημείο μπορούμε να παρατηρήσουμε την ομοιότητα του τσίρκου και του σχολείου.

Το σημερινό σχολείο αποτελεί κι αυτό κατάλοιπο ενός πολιτισμού που παραβιάζει την ελεύθερη ατομική και κοινωνική έκφραση του παιδιού. Είναι ένα σχολείο που απαιτεί από τον μαθητή να εκτελέσει το νούμερό του για να γίνει αποδεκτός ώστε να αποσπάσει το χειροκρότημα, τον έπαινο, τον καλό βαθμό. Πιστεύω στον εξανθρωπισμό του ανθρώπου μόνο που δεν βλέπω άλλο τρόπο να επιτευχθεί από τη στήριξη της ιδιομορφίας του καθενός μέσα στο σχολείο, μέσα στην ομάδα. Αποτελεί εξ’ ίσου θλιβερό θέαμα το παιδί που αποστηθίζει ένα άνευ νοήματος ποίημα για το ίδιο και το απαγγέλει σα ρομποτάκι στη γιορτή που συναισθηματικά και νοηματικά δεν του λέει τίποτα περιμένοντας την κούφια επιβράβευση των ενηλίκων.

Στο δημοτικό συμβούλιο (23/8/06) περίπου τριάντα πολίτες με παράσταση διαμαρτυρίας πίεσαν ώστε να παρθεί απόφαση να απομακρυνθεί το τσίρκο που στρατοπέδευσε προς το αεροδρόμιο και να μην γίνει δεκτό κανένα τσίρκο με ζώα στο εξής στα όρια του Δήμου Μυτιλήνης. Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Θα βοηθήσουμε όλοι για έναν άλλο πολιτισμό που σέβεται την ύπαρξη.

Το τσίρκο της εκπαίδευσης χρειάζεται να σταματήσει όποιους κι αν αφορά και γι’ αυτό θα χαιρόμασταν να βλέπαμε τους υπευθύνους περιβάλλοντος και πολιτισμού της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε όλες τις προσπάθειες που θα καταβάλλουμε γι’ αυτό.

Ριζοσπαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ εκπαιδευτικών Λέσβου

[Odonian]

Κάτι ανάμεσα. Στο στρατο.

[House Of Low Culture]

δαγκώνω σουγιάδες.

[necropethamenos]

δεν είναι όλα τόσο χάλια

νομίζω εξαρτάται το είδος του ζώου και το είδος του ζωολογικού κήπου, και μιας και πήγα πρόσφατα στον κήπο με τα περισσότερα είδη στην Ευρώπη (του Βερολίνου), ας σου πω τη γνώμη μου:


κατ'αρχήν το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη πόρων. Οι ζωολογικοί κήποι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, όχι μόνο δεν έχουν κέρδη, αλλά είναι επιχειρήσεις με χασούρα και συντηρούνται κατά ένα μέρος από το κράτος. Απ'ό,τι είδα, στον κήπο του Βερολίνου, τη συντήρηση πολλών ζώων την έχουν αναλάβει δωρητές (τα ονόματα τους κάθε φορά αναγράφονται δίπλα στη ταμπέλα με το είδος του ζώου), το οποίο κάπως διευκολύνει την κατάσταση.

Όσον αφορά το χώρο, άλλα είδη έχουν αρκετό, άλλα καθόλου. Οι κάθε είδους πίθηκοι, φαίνεται να περνάνε καλά, έχουν και εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και με εξαίρεση τους ουρακοτάγκους, όλα τα άλλα είδη φαίνονταν ευχαριστημένα. Τα αρπακτικά υποφέρουν, είναι φανερό, αλλά από τη στιγμή που αποτελούν την κυρίως ατραξιόν, είναι δύσκολο να μην υπάρχουν :|

Το πως αποκτήθηκαν τα ζώα είναι εύκολο μάλλον να μαθευτεί, για τους μεγάλους και σοβαρούς ζωολογικούς κήπους.

Αν το δεις αυστηρά από φιλοζωική άποψη, έχεις δίκιο (καντιρου). Από την άλλη, είναι ο μοναδικός ίσως τρόπος να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα ζώα, να μάθουμε λίγο για αυτά και για πολλούς είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθουν (τα παιδιά κυρίως) ποια είδη απειλούνται, που ζουν κλπ και αν ο κήπος διευθύνεται με ευαισθησία και υπευθυνότητα, τότε είναι lesser evil



ΥΓ: τα παραπάνω εννοείται πως δεν ισχύουν για τα τσίρκο


να και μια σοβαρή απάντηση.

Ο,τι και νάναι οι ζωολ. κήποι δεν εξυπηρετούν καμμιά ουσιαστική αναγκαιότητα, πέρα από την αναπαραγωγή του στερεότυπου του ανθρώπου κυρίαρχου και της δευτέρας διαλογής ζωικής οντότητας την οποία έχουμε δικαίωμα να την πάρουμε από το φυσικό της περιβάλλον και να την χρησιμοποιήσουμε ποικιλοτρόπως και στην καλύτερη περίπτωση (ηγεμονική φιλοζωία θα το ονομάσω) να την χρησιμοποιήσουμε για να έχουμε επαφή με αυτήν.

Ομως, για να έχουμε μια επαφή με τους πυγμαίους, κλπ θα έπρεπε να τους κρατάμε σε κλουβιά όπως κάναν παλιότερα; Διότι παλιότερα, επειδή τους θεωρούσαν κατώτερα όντα, πίστευαν ότι είχαν και αυτό το δικαίωμα, να τους κλείνουν σε κλουβιά και να τους παρατηρούν και να έχουν επαφή με την εξωτική ζωή. Παίζει λοιπόν η γενικότερη στάση μας απέναντι σε μια οντότητα για να νομιμοποιηθεί στη συνείδησή μας μια τέτοια στάση.

Την καλύτερη επαφή με την άγρια ζωή, τα απειλούμενα είδη και τις άλλες κοινωνίες την έχουμε μέσα από τις έρευνες και τα ντοκυμαντέρ, όπου αναδεικνύεται όλη η πληρότητα του όντος μέσα από τις αλληλεπιδράσεις του με το περιβάλλον και όχι από ένα μεμονωμένο ζώο που είτε μαραζώνει, είτε έχει προσαρμοστεί στην φυλακή και φαινομενικά δείχνει να είναι ευτυχισμένο (!). Σε γενικές γραμμές ένα ζώο μπορέι να μην βιώνει την αιχμαλωσία του όταν ο περιορισμένος χώρος του είναι μεγαλύτερος του δικού του ζωτικού χώρου, κάτι που σπάνια είναι δυνατό σε έναν ζωολ. κήπο.

Τα τσιρκα αν και είναι η βαρβαρότητα καθευατή, πολλοί με το δικό σου σκεπτικό τα δικαιολογούν για την διασκέδαση των παιδιών, παρολο που οργανώσεις στις οποίες ανακατεύομαι έχουν στείλει στα ΜΜΕ και τα έχει δει πάρα πολύς κόσμος αποκαλυπτικά βίντεο με βασανισμούς ζώων για να μάθουν τα νούμερά τους.

na kai kati pou eixe pei o candicandi me to opoio symfwnw entelws

[Boom!]

Εγω μια φορα ειχα ελευθερωσει ενα καναρινι που ειχε ο παππους μου. Δεχομαι τα συγχαρητηρια του συναγωνιστη Candiru.
Λετε αμα παμε να ελευθερωσουμε καμια μαιμου απο το zoo και μας πιασουν, να μας μαλωσουνε, οπως ειχε κανει τοτε ο παππους μου;

Εγώ θα παίζω τον Silent Bob.

[Boom!]

Τελεια, ενα καλο γκομενακι μας λειπει, για να μας παρακινησει στην εγκληματικη αυτη πραξη και ειμαστε κομπλε.

Candiru, εσενα θα σε πεταξουμε απο το βανακι. Sorry!

[Candiru]

Εγω μια φορα ειχα ελευθερωσει ενα καναρινι που ειχε ο παππους μου. Δεχομαι τα συγχαρητηρια του συναγωνιστη Candiru.
Λετε αμα παμε να ελευθερωσουμε καμια μαιμου απο το zoo και μας πιασουν, να μας μαλωσουνε, οπως ειχε κανει τοτε ο παππους μου;

νάταν καρδερίνα, φλώρος, σπίνος, κλπ της άγριας πανίδας θα σου έλεγα μπράβο, τώρα πάρε αυτό: :moutza: διότι τα καναρινια είναι ΠΑΝΤΑ εκτροφείου και όχι μόνο δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ελευθερία τους, αλλά θα καταλήξουν πολύ γρήγορα στην κοιλιά καμιάς γάτας, σκύλου, ίσως και αρουραίου, μια και δεν γνωρίζουν από φυσικούς εχθρούς.

οι μαΙμούδες, όχι μόνο θέλουν εκπαίδευση επανένταξης που δεν νομίζω να είναι εφικτή, αλλά οι βιότοποί τους, όπου θα μπορούσαν να επιβιώσουν ομαλά, είναι αλλού. Κάντο για ζώα της ελληνικής πανίδας και μάλιστα προσφατα αιχμαλωτισμένα.

[Candiru]

Τελεια, ενα καλο γκομενακι μας λειπει, για να μας παρακινησει στην εγκληματικη αυτη πραξη και ειμαστε κομπλε.

Candiru, εσενα θα σε πεταξουμε απο το βανακι. Sorry!

άμα δεις φάτσες φιλόζωων ακτιβιστριών (σταφιδιασμένες vegan 40άρες και βάλε)εσύ θα πηδήξεις από το βανάκι

[Deggial]

νάταν καρδερίνα, φλώρος, σπίνος, κλπ της άγριας πανίδας θα σου έλεγα μπράβο, τώρα πάρε αυτό: :moutza: διότι τα καναρινια είναι ΠΑΝΤΑ εκτροφείου και όχι μόνο δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ελευθερία τους, αλλά θα καταλήξουν πολύ γρήγορα στην κοιλιά καμιάς γάτας, σκύλου, ίσως και αρουραίου, μια και δεν γνωρίζουν από φυσικούς εχθρούς.

Κι ο σκύλος, η γάτα κι ο αρουραίος δεν έχουν ψυχή να φάνε και μια φορά χωρίς πολλούς μπελάδες;

[Boom!]

Εγω μια φορα ειχα ελευθερωσει ενα καναρινι που ειχε ο παππους μου. Δεχομαι τα συγχαρητηρια του συναγωνιστη Candiru.
Λετε αμα παμε να ελευθερωσουμε καμια μαιμου απο το zoo και μας πιασουν, να μας μαλωσουνε, οπως ειχε κανει τοτε ο παππους μου;

νάταν καρδερίνα, φλώρος, σπίνος, κλπ της άγριας πανίδας θα σου έλεγα μπράβο, τώρα πάρε αυτό: :moutza: διότι τα καναρινια είναι ΠΑΝΤΑ εκτροφείου και όχι μόνο δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ελευθερία τους, αλλά θα καταλήξουν πολύ γρήγορα στην κοιλιά καμιάς γάτας, σκύλου, ίσως και αρουραίου, μια και δεν γνωρίζουν από φυσικούς εχθρούς.

οι μαΙμούδες, όχι μόνο θέλουν εκπαίδευση επανένταξης που δεν νομίζω να είναι εφικτή, αλλά οι βιότοποί τους, όπου θα μπορούσαν να επιβιώσουν ομαλά, είναι αλλού. Κάντο για ζώα της ελληνικής πανίδας και μάλιστα προσφατα αιχμαλωτισμένα.

Καλα δεν παιρνω και ορκο οτι ηταν καναρινι. Τωρα που το ξανασκεφτομαι καρδερινα πρεπει να τανε. Στομπουτσομου στην τελικη. 8 χρονων ημουνα.

[Candiru]

νάταν καρδερίνα, φλώρος, σπίνος, κλπ της άγριας πανίδας θα σου έλεγα μπράβο, τώρα πάρε αυτό: :moutza: διότι τα καναρινια είναι ΠΑΝΤΑ εκτροφείου και όχι μόνο δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ελευθερία τους, αλλά θα καταλήξουν πολύ γρήγορα στην κοιλιά καμιάς γάτας, σκύλου, ίσως και αρουραίου, μια και δεν γνωρίζουν από φυσικούς εχθρούς.

Κι ο σκύλος, η γάτα κι ο αρουραίος δεν έχουν ψυχή να φάνε και μια φορά χωρίς πολλούς μπελάδες;

άμα θέλουν να τρώνε χωρίς μπελάδες (aka να τα βρίσκουν όλα στο πιάτο) θα καταντήσουν σαν εμάς

[freak brother]

Στα βλαχικα

[Parasight]

Είναι ένας στην απέναντι πολυκατοικία που φεύγει μερικές φορές τα απογεύματα για ώρες και κλείνει το σκυλί του (πιτ μπουλ πρέπει να είναι, μεγαλόσωμο πάντως) έξω στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του ακάλυπτου. Το καημένο από ένα σημείο και μετά αρχίζει να κλαίει σπαρακτικά (και σπάει και τα νεύρα σε όλη τη γειτονιά) ώσπου να γυρίσει ο μαλάκας.
Εγώ παραδέχομαι ότι δεν είμαι κανένας φιλόζωος γιατί δεν έχω θελήσει να πάρω ποτέ πετ, αυτός ο γείτονάς μου υποτίθεται ότι ειναι;;

[necropethamenos]

Είναι ένας στην απέναντι πολυκατοικία που φεύγει μερικές φορές τα απογεύματα για ώρες και κλείνει το σκυλί του (πιτ μπουλ πρέπει να είναι, μεγαλόσωμο πάντως) έξω στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του ακάλυπτου. Το καημένο από ένα σημείο και μετά αρχίζει να κλαίει σπαρακτικά (και σπάει και τα νεύρα σε όλη τη γειτονιά) ώσπου να γυρίσει ο μαλάκας.
Εγώ παραδέχομαι ότι δεν είμαι κανένας φιλόζωος γιατί δεν έχω θελήσει να πάρω ποτέ πετ, αυτός ο γείτονάς μου υποτίθεται ότι ειναι;;

o geitonas sou einai to antistoixo enos mpatiri pou apofasizei na kanei paidia.

"Egw thelw na exw".

[Candiru]

Είναι ένας στην απέναντι πολυκατοικία που φεύγει μερικές φορές τα απογεύματα για ώρες και κλείνει το σκυλί του (πιτ μπουλ πρέπει να είναι, μεγαλόσωμο πάντως) έξω στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του ακάλυπτου. Το καημένο από ένα σημείο και μετά αρχίζει να κλαίει σπαρακτικά (και σπάει και τα νεύρα σε όλη τη γειτονιά) ώσπου να γυρίσει ο μαλάκας.
Εγώ παραδέχομαι ότι δεν είμαι κανένας φιλόζωος γιατί δεν έχω θελήσει να πάρω ποτέ πετ, αυτός ο γείτονάς μου υποτίθεται ότι ειναι;;

o geitonas sou einai to antistoixo enos mpatiri pou apofasizei na kanei paidia.

"Egw thelw na exw".

τουλάχιστον του μπατίρη τα παιδιά θα μεγαλώνουν ελεύθερα και θα τρέφονται με ζητιανιές ή με σκουπίδια.

Είναι παρανοϊκό να έχεις σε διαμέρισμα μεγάλο θηλαστικό και να χαίρεται την ελευθερία του μόνο όταν βγαίνει για κατούρημα ή χέσιμο. Οχι φυσικά δεν είναι φιλόζωος, όπως δεν είναι ούτε αυτός που αγοράζει ξωτικά ζώα ή άγρια της δικής μας πανίδας για να τα έχει σε γυάλα ή κλουβί. Ομως, από την άλλη, ο καθένας είναι ό,τι δηλώνει :roll:

Εγώ έχω μόνο οικόσιτα ζωντανά. Κοτόπουλα, γαλιά, πάπιες, χήνες, φαραόνια, κουνέλια κι άλλα γλυκά και όμορφα και γούτσου-γούτσου.

Τα μεγαλώνω με αγάπη, φροντίδα και προδέρμ...

...και τα τρώω.

Σα δε ντρέπομαι. :(

PS: Κουνελάκι ψητό στα κάρβουνα σήμερα. :D

[Candiru]

Εγώ έχω μόνο οικόσιτα ζωντανά. Κοτόπουλα, γαλιά, πάπιες, χήνες, φαραόνια, κουνέλια κι άλλα γλυκά και όμορφα και γούτσου-γούτσου.

Τα μεγαλώνω με αγάπη, φροντίδα και προδέρμ...

...και τα τρώω.

Σα δε ντρέπομαι. :(

PS: Κουνελάκι ψητό στα κάρβουνα σήμερα. :D

εσύ είσαι φιλόζωος και πολύ περισσότερο από αυτόν που έχει σε μπαλκόνι 2Χ1 ένα ντόπερμαν. Αρκεί βέβαια να τα έχεις σε κτήμα και ευρύχωρα κοτέτσια.

Με όλες τις ανέσεις μεγαλώνουν, αρχοντικά. Μόνος τρόπος να πάθουν κάτι θα είναι από δικιά τους μαλακία(τύπου λέω να βγω μια βόλτα πάνω στην εθνική) ή αν δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους στο μέγιστο.

Γενικά πάντως η πόλη δεν είναι για τα ζωντανά. Να τραβιούνται πέρα δώθε στα σκουπίδια για να φάνε, να γαυγίζουν/νιαουρίζουν μέσα στην άγρια νύχτα, να πετάγονται μπροστά στο αμάξι σου...

Στην εξοχή, στην εξοχή!

[House Of Low Culture]

θα τη γιορτάσουμε στα Ζωνιανά.