Candiru
20-09-2005, 14:16
από ανακοίνωση των οικολόγων:
20.9.2005
ΠΕΜΠΤΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ:
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
εκδήλωση στο Θησείο
(Πεζόδρομος Αποστόλου Παύλου & Ηρακλειδών, στις 6 το απόγευμα)
Στην Ευρώπη, η Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο καθιερώθηκε από τα κινήματα πολιτών ήδη από τη δεκαετία του ’80. Αφήνοντας για μια μέρα το ΙΧ τους, οι πολίτες βλέπουν χειροπιαστά τη δυνατότητά τους να επηρεάζουν οι ίδιοι τις εξελίξεις αλλά και την αλλαγή στην εικόνα της πόλης τους όταν ελευθερώνεται ο χώρος που συνήθως δεσμεύουν τα αυτοκίνητα.
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
Ένα ΙΧ απαιτεί 23 τετραγωνικά μέτρα χώρου, ένας επιβάτης συγκοινωνίας μόλις 1,3. Έτσι η εμπειρία από τη Μέρα Χωρίς ΙΧ (και την Εβδομάδα Κινητικότητας που τη συνοδεύει) αξιοποιείται για την ενίσχυση των εναλλακτικών λύσεων όλες τις μέρες του χρόνου. Με την πίεση των πολιτών, στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις τα νέα έργα δεν είναι πια αυτοκινητόδρομοι και ανισόπεδοι κόμβοι. Είναι παρεμβάσεις για τιθάσευση της κυκλοφορίας, δίκτυα ποδηλατόδρομων, πεζοδρομήσεις και επέκταση των μέσων σταθερής τροχιάς. Το Λονδίνο επιβάλλει διόδια 7,5 ευρώ για όλο το ευρύτερο κέντρο του, το Παρίσι προγραμματίζει αποκλεισμό των ΙΧ σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΙ Η ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ
Στην Ελλάδα του 2005, οι επίσημες πολιτικές εξακολουθούν να κινούνται στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση:
Με πανάκριβα οδικά έργα, που σύντομα αχρηστεύονται όπως ο Κηφισός.
Με κίνητρα για νέα ΙΧ, που είναι πια αδύνατο να χωρέσουν στην πόλη.
Με υπόγειο πόλεμο στον Προαστιακό και το τραμ, που παραμένουν ημιτελή και δυσφημισμένα, περιορισμένα σε ό,τι μας είχε ζητηθεί για τους Ολυμπιακούς.
Με ταμειακές λογικές που βλέπουν τις συγκοινωνίες πρώτα ως εστία ενοχλητικών ελλειμμάτων και μετά ως παροχή ζωτικών υπηρεσιών για την πόλη.
Με περιθωριοποίηση των πεζών και του ποδηλάτου, αλλά και με αρκετή δόση «κατανόησης» για τις οδικές συμπεριφορές που μας φέρνουν στην πρώτη θέση των θυμάτων από τροχαία.
ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΣΤΟ ΙΧ: ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ;
Την δεκαετία του 80 οι συγκοινωνιολόγοι είχαν υπολογίσει ότι, για να διπλασιαστεί η ταχύτητα των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσαν τότε, θα έπρεπε η επιφάνεια των δρόμων και των ανισόπεδων κόμβων, να ξεπεράσει την επιφάνεια … ολόκληρης της Αττικής!
Η βίαιη προσαρμογή της πόλης στις απαιτήσεις του ΙΧ δεν αποτυγχάνει μόνο να λύσει το κυκλοφοριακό, αλλά κάνει και τη ζωή όλων μας χειρότερη:
Δοκιμάστε μια μέρα να κάνετε όλες τις δουλειές σας σπρώχνοντας απλώς ένα παιδικό καροτσάκι.
Αναζητείστε συγκοινωνία για να γυρίσετε σπίτι ένα βράδυ που έχετε πιεί.
Φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση ενός ανάπηρου που θέλει να βγει έξω
Θυμηθείτε τι σκέψεις κάνατε τελευταία φορά που είδατε ποδηλάτη στο δρόμο.
Αναρωτηθείτε αν θα αφήνατε το παιδί σας να παίξει στο δρόμο ή να περπατήσει χωρίς επίβλεψη
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ Η ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Αυτό που δε μπορεί να πετύχει η έμφαση στο ΙΧ, μπορούν να το προσφέρει η δημόσια συγκοινωνία, συνδυασμένη με το ποδήλατο και το περπάτημα. Χρειάζονται όμως ένα μέρος από το χρήμα και το χώρο που σήμερα αφιερώνεται στην αυτοκίνηση. Το ΙΧ μπορεί να είναι αποδεκτό μόνο σε συμπληρωματικό ρόλο, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το χώρο που δεν είναι απαραίτητος για τη δημόσια συγκοινωνία και την ήπια μετακίνηση.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ
Ο χώρος που θυσιάζεται για την κίνηση και τη στάθμευση του ΙΧ, αφαιρείται από τον πραγματικά δημόσιο χώρο: αυτόν που μπορούμε να μοιραζόμαστε με όλους. Για το περπάτημα των πεζών, την κίνηση της συγκοινωνίας, την κυκλοφορία των ποδηλάτων, την αναψυχή και την επικοινωνία των πολιτών, το παιχνίδι των παιδιών, τη γιορτή στο δρόμο.
Αυτός ο χώρος μας ανήκει, και τον θέλουμε πίσω.
Πριν απ΄’ όλα, όμως, πρέπει να πάψουν οι χώροι των πεζών να παραβιάζονται από αυτοκίνητα και μηχανές:
οι πλατείες να ξαναγίνουν πλατείες
τα πεζοδρόμια να ξαναγίνουν πεζοδρόμια
οι πεζόδρομοι να ξαναγίνουν πεζόδρομοι.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ
Με ριζική αλλαγή πολιτικής, προσανατολισμένη στα δικαιώματα των πεζών, τη στήριξη του ποδηλάτου, την προώθηση μέσων σταθερής τροχιάς, τον σχεδιασμό των μετακινήσεων και της πόλης με άξονα τη δημόσια συγκοινωνία.
Με αλλαγή και της δικής μας στάσης απέναντι στο ΙΧ, αξιοποιώντας κάθε ήπια εναλλακτική λύση που μπορούμε να βρούμε, ή να διεκδικήσουμε.
Με την ενεργοποίηση και τη συμμετοχή μας στα ανοιχτά μέτωπα που συνδέονται με την πόλη και τη ζωή μας.
Στην Θεσσαλονίκη τουλάχιστον γίνονται και ροκ συναυλίες δρόμου, δεν ξέρω τι σχεδιάστηκε για την Αθήνα. Πάντως είναι μοναδική εμπειρία να κάνεις τούμπες και να ξαπλώνεις, ή να βγάζεις τραπεζάκια στην Λεοφώρο Νίκης, ανάλογα και σε κεντρική αρτηρία της Αθήνας.
20.9.2005
ΠΕΜΠΤΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ:
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
εκδήλωση στο Θησείο
(Πεζόδρομος Αποστόλου Παύλου & Ηρακλειδών, στις 6 το απόγευμα)
Στην Ευρώπη, η Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο καθιερώθηκε από τα κινήματα πολιτών ήδη από τη δεκαετία του ’80. Αφήνοντας για μια μέρα το ΙΧ τους, οι πολίτες βλέπουν χειροπιαστά τη δυνατότητά τους να επηρεάζουν οι ίδιοι τις εξελίξεις αλλά και την αλλαγή στην εικόνα της πόλης τους όταν ελευθερώνεται ο χώρος που συνήθως δεσμεύουν τα αυτοκίνητα.
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
Ένα ΙΧ απαιτεί 23 τετραγωνικά μέτρα χώρου, ένας επιβάτης συγκοινωνίας μόλις 1,3. Έτσι η εμπειρία από τη Μέρα Χωρίς ΙΧ (και την Εβδομάδα Κινητικότητας που τη συνοδεύει) αξιοποιείται για την ενίσχυση των εναλλακτικών λύσεων όλες τις μέρες του χρόνου. Με την πίεση των πολιτών, στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις τα νέα έργα δεν είναι πια αυτοκινητόδρομοι και ανισόπεδοι κόμβοι. Είναι παρεμβάσεις για τιθάσευση της κυκλοφορίας, δίκτυα ποδηλατόδρομων, πεζοδρομήσεις και επέκταση των μέσων σταθερής τροχιάς. Το Λονδίνο επιβάλλει διόδια 7,5 ευρώ για όλο το ευρύτερο κέντρο του, το Παρίσι προγραμματίζει αποκλεισμό των ΙΧ σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΙ Η ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ
Στην Ελλάδα του 2005, οι επίσημες πολιτικές εξακολουθούν να κινούνται στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση:
Με πανάκριβα οδικά έργα, που σύντομα αχρηστεύονται όπως ο Κηφισός.
Με κίνητρα για νέα ΙΧ, που είναι πια αδύνατο να χωρέσουν στην πόλη.
Με υπόγειο πόλεμο στον Προαστιακό και το τραμ, που παραμένουν ημιτελή και δυσφημισμένα, περιορισμένα σε ό,τι μας είχε ζητηθεί για τους Ολυμπιακούς.
Με ταμειακές λογικές που βλέπουν τις συγκοινωνίες πρώτα ως εστία ενοχλητικών ελλειμμάτων και μετά ως παροχή ζωτικών υπηρεσιών για την πόλη.
Με περιθωριοποίηση των πεζών και του ποδηλάτου, αλλά και με αρκετή δόση «κατανόησης» για τις οδικές συμπεριφορές που μας φέρνουν στην πρώτη θέση των θυμάτων από τροχαία.
ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΣΤΟ ΙΧ: ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ;
Την δεκαετία του 80 οι συγκοινωνιολόγοι είχαν υπολογίσει ότι, για να διπλασιαστεί η ταχύτητα των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσαν τότε, θα έπρεπε η επιφάνεια των δρόμων και των ανισόπεδων κόμβων, να ξεπεράσει την επιφάνεια … ολόκληρης της Αττικής!
Η βίαιη προσαρμογή της πόλης στις απαιτήσεις του ΙΧ δεν αποτυγχάνει μόνο να λύσει το κυκλοφοριακό, αλλά κάνει και τη ζωή όλων μας χειρότερη:
Δοκιμάστε μια μέρα να κάνετε όλες τις δουλειές σας σπρώχνοντας απλώς ένα παιδικό καροτσάκι.
Αναζητείστε συγκοινωνία για να γυρίσετε σπίτι ένα βράδυ που έχετε πιεί.
Φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση ενός ανάπηρου που θέλει να βγει έξω
Θυμηθείτε τι σκέψεις κάνατε τελευταία φορά που είδατε ποδηλάτη στο δρόμο.
Αναρωτηθείτε αν θα αφήνατε το παιδί σας να παίξει στο δρόμο ή να περπατήσει χωρίς επίβλεψη
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ Η ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Αυτό που δε μπορεί να πετύχει η έμφαση στο ΙΧ, μπορούν να το προσφέρει η δημόσια συγκοινωνία, συνδυασμένη με το ποδήλατο και το περπάτημα. Χρειάζονται όμως ένα μέρος από το χρήμα και το χώρο που σήμερα αφιερώνεται στην αυτοκίνηση. Το ΙΧ μπορεί να είναι αποδεκτό μόνο σε συμπληρωματικό ρόλο, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το χώρο που δεν είναι απαραίτητος για τη δημόσια συγκοινωνία και την ήπια μετακίνηση.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ
Ο χώρος που θυσιάζεται για την κίνηση και τη στάθμευση του ΙΧ, αφαιρείται από τον πραγματικά δημόσιο χώρο: αυτόν που μπορούμε να μοιραζόμαστε με όλους. Για το περπάτημα των πεζών, την κίνηση της συγκοινωνίας, την κυκλοφορία των ποδηλάτων, την αναψυχή και την επικοινωνία των πολιτών, το παιχνίδι των παιδιών, τη γιορτή στο δρόμο.
Αυτός ο χώρος μας ανήκει, και τον θέλουμε πίσω.
Πριν απ΄’ όλα, όμως, πρέπει να πάψουν οι χώροι των πεζών να παραβιάζονται από αυτοκίνητα και μηχανές:
οι πλατείες να ξαναγίνουν πλατείες
τα πεζοδρόμια να ξαναγίνουν πεζοδρόμια
οι πεζόδρομοι να ξαναγίνουν πεζόδρομοι.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ
Με ριζική αλλαγή πολιτικής, προσανατολισμένη στα δικαιώματα των πεζών, τη στήριξη του ποδηλάτου, την προώθηση μέσων σταθερής τροχιάς, τον σχεδιασμό των μετακινήσεων και της πόλης με άξονα τη δημόσια συγκοινωνία.
Με αλλαγή και της δικής μας στάσης απέναντι στο ΙΧ, αξιοποιώντας κάθε ήπια εναλλακτική λύση που μπορούμε να βρούμε, ή να διεκδικήσουμε.
Με την ενεργοποίηση και τη συμμετοχή μας στα ανοιχτά μέτωπα που συνδέονται με την πόλη και τη ζωή μας.
Στην Θεσσαλονίκη τουλάχιστον γίνονται και ροκ συναυλίες δρόμου, δεν ξέρω τι σχεδιάστηκε για την Αθήνα. Πάντως είναι μοναδική εμπειρία να κάνεις τούμπες και να ξαπλώνεις, ή να βγάζεις τραπεζάκια στην Λεοφώρο Νίκης, ανάλογα και σε κεντρική αρτηρία της Αθήνας.