freak brother
19-06-2005, 15:06
Οι πολεμιστές του Χίντσλεϊ Γουντς
Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ
Το πρόχειρο φαγητό των φαστφουντάδικων, αντίθετα με τη χαμηλή διατροφική του αξία, αποδείχθηκε εξαιρετικά θρεπτικό για την ανάπτυξη των κοινωνικών αντιστάσεων.
Αυτό που τεκμηριώθηκε πριν από πέντε χρόνια ακριβώς, στις 19 Ιουνίου του 2000, όταν οι πολυεθνικές των χάμπουργκερ είδαν μία από τις κορυφαίες της παρέας να γονατίζει εμπρός στην αγωνιστική διάθεση των κατοίκων του Χίντσλεϊ Γουντς στο Σάρι της Αγγλίας.
Γνωστό ως κίνημα RAM (Residents Against McDonald's), το εγχείρημα των επαρχιωτών του Χίντσλεϊ Γουντς να εμποδίσουν την γιγαντιαία McDonald's να μετατρέψει μια τοπική αγαπημένη παμπ σε φαστφουντάδικο πέτυχε, έπειτα από κατάληψη που διήρκεσε 552 ημέρες και αποτέλεσε την πιο μακρόχρονη διαμαρτυρία στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων.
Συμπίπτοντας με την κορύφωση των κινητοποιήσεων κατά της παγκοσμιοποίησης και λίγους μήνες μετά τη σύνοδο των G8 και τη μάχη του Σιάτλ, το RAM ξεδιπλώθηκε σαν ανεξάρτητη συνέχεια μιας ευρύτερης καμπάνιας της λονδρέζικης Greenpeace κατά της λογικής των φαστφουντάδικων «που βασίζονται στην ανελέητη εκμετάλλευση των πόρων, των ανθρώπων και των ζώων, καλυπτόμενα πίσω από πολύχρωμα περιτυλίγματα και μια δήθεν οικογενειακή οικειότητα».
Αυτή η καμπάνια ενίσχυσε και αλλά κινήματα, όπως ήταν το McLibel Support Campaign (MSC) που με την σειρά του έσπευσε να βοηθήσει το RAM με το ξέσπασμα της νέας υπόθεσης «πολιτών κατά McDonald's».
Ηταν Δεκέμβριος του 1998 όταν δεκάδες κάτοικοι του Χίντσλεϊ Γουντς έφεραν τροχόσπιτα στο πάρκινγκ της τοπικής παμπ και κατέλαβαν τον γύρω χώρο, εμποδίζοντας κάθε εργασία μετατροπής της σε φαστφουντάδικο.
Επειτα από 18 μήνες, η McDonald's ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την επιχείρηση, ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανήγγειλε αναθεώρηση των σχετικών νόμων για τη μετατροπή χρήσης εμπορικών καταστημάτων.
Στην κυβερνητική αυτή οπισθοχώρηση ήταν που αποκαλύφθηκε το πολιτικό εύρος μιας φαινομενικά χαριτωμένης ανυπακοής κάποιων εκκεντρικών «υγιεινιστών», που προπαγάνδιζαν εναλλακτικούς τσελεμεντέδες αντί των αποψυγμένων χάμπουργκερ.
Ενώ λοιπόν στο Χίντσλεϊ Γουντς ανέμιζαν θριαμβευτικά τα πανό που το ανακήρυσσαν «Μακ-ελεύθερη περιοχή», οι Βρετανοί συνέθεταν τη συνέχεια του κινήματος RAM: ένα ευρύ δίκτυο ενημέρωσης των πολιτών σχετικά με το πολιτικό προφίλ των μεγαλο-φαστφουντάδικων και με το νομικό πλαίσιο που τα ενισχύει εις βάρος του καταναλωτικού συμφέροντος, αλλά και ένα πρόγραμμα δράσης για την παρακώλυση των πολυεθνικών των χάμπουργκερ με βροχή ενστάσεων, μηνύσεων και αγωγών, συν διαδηλώσεις και δημόσιες συζητήσεις.
Φυσικά, η McDonald's αποτελούσε το βασικό στόχο της αντίστασης κατά του «φρανκεν-φουντ» (φαγητού-φρανκενστάιν), αλλά από τη γενική καμπάνια δεν απουσίαζαν και τα άλλα μεγάλα ονόματα, όπως τα Kentucky Fried Chicken, Wendy's κ.λπ.
Η δυναμική δράση του Χίντσλεϊ Γουντς, αντίθετα με ό,τι θέλησαν να περάσουν τα μεγάλα συγκροτήματα των βρετανικών ΜΜΕ, δεν ήταν μια αναπάντεχη εξαίρεση αντικαταναλωτικής πρακτικής. Υπήρχε η μεθοδευμένη ανάλογη δράση της McLibel Support Campaign, που μάλιστα από το 1995 είχε πραγματοποιήσει οργισμένες διαδηλώσεις τόσο κατά της McDonald's όσο και κατά της Nestle και άλλων εταιρειών.
Το είχε κάνει βέβαια με την υποστήριξη ή την παράλληλη δράση πολλών άλλων περιβαλλοντικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων σε όλο τον πλανήτη. Ανάμεσα στους συμμάχους της βρισκόταν και η αμερικανική Earth First, που σήμερα φιγουράρει ως η υπ' αριθμόν τρομοκρατική απειλή για τις ΗΠΑ σύμφωνα με το FBI.
pragmatika pantws sthn agglia exei paraginei to kako me ta fastfoodadika..
sto maidstone pou hmoun me pluthhsmo 80.000 kosmo
eixe 3 mac donalds 2 burger kings 2 kfc.. kai apeira alla
Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ
Το πρόχειρο φαγητό των φαστφουντάδικων, αντίθετα με τη χαμηλή διατροφική του αξία, αποδείχθηκε εξαιρετικά θρεπτικό για την ανάπτυξη των κοινωνικών αντιστάσεων.
Αυτό που τεκμηριώθηκε πριν από πέντε χρόνια ακριβώς, στις 19 Ιουνίου του 2000, όταν οι πολυεθνικές των χάμπουργκερ είδαν μία από τις κορυφαίες της παρέας να γονατίζει εμπρός στην αγωνιστική διάθεση των κατοίκων του Χίντσλεϊ Γουντς στο Σάρι της Αγγλίας.
Γνωστό ως κίνημα RAM (Residents Against McDonald's), το εγχείρημα των επαρχιωτών του Χίντσλεϊ Γουντς να εμποδίσουν την γιγαντιαία McDonald's να μετατρέψει μια τοπική αγαπημένη παμπ σε φαστφουντάδικο πέτυχε, έπειτα από κατάληψη που διήρκεσε 552 ημέρες και αποτέλεσε την πιο μακρόχρονη διαμαρτυρία στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων.
Συμπίπτοντας με την κορύφωση των κινητοποιήσεων κατά της παγκοσμιοποίησης και λίγους μήνες μετά τη σύνοδο των G8 και τη μάχη του Σιάτλ, το RAM ξεδιπλώθηκε σαν ανεξάρτητη συνέχεια μιας ευρύτερης καμπάνιας της λονδρέζικης Greenpeace κατά της λογικής των φαστφουντάδικων «που βασίζονται στην ανελέητη εκμετάλλευση των πόρων, των ανθρώπων και των ζώων, καλυπτόμενα πίσω από πολύχρωμα περιτυλίγματα και μια δήθεν οικογενειακή οικειότητα».
Αυτή η καμπάνια ενίσχυσε και αλλά κινήματα, όπως ήταν το McLibel Support Campaign (MSC) που με την σειρά του έσπευσε να βοηθήσει το RAM με το ξέσπασμα της νέας υπόθεσης «πολιτών κατά McDonald's».
Ηταν Δεκέμβριος του 1998 όταν δεκάδες κάτοικοι του Χίντσλεϊ Γουντς έφεραν τροχόσπιτα στο πάρκινγκ της τοπικής παμπ και κατέλαβαν τον γύρω χώρο, εμποδίζοντας κάθε εργασία μετατροπής της σε φαστφουντάδικο.
Επειτα από 18 μήνες, η McDonald's ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την επιχείρηση, ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανήγγειλε αναθεώρηση των σχετικών νόμων για τη μετατροπή χρήσης εμπορικών καταστημάτων.
Στην κυβερνητική αυτή οπισθοχώρηση ήταν που αποκαλύφθηκε το πολιτικό εύρος μιας φαινομενικά χαριτωμένης ανυπακοής κάποιων εκκεντρικών «υγιεινιστών», που προπαγάνδιζαν εναλλακτικούς τσελεμεντέδες αντί των αποψυγμένων χάμπουργκερ.
Ενώ λοιπόν στο Χίντσλεϊ Γουντς ανέμιζαν θριαμβευτικά τα πανό που το ανακήρυσσαν «Μακ-ελεύθερη περιοχή», οι Βρετανοί συνέθεταν τη συνέχεια του κινήματος RAM: ένα ευρύ δίκτυο ενημέρωσης των πολιτών σχετικά με το πολιτικό προφίλ των μεγαλο-φαστφουντάδικων και με το νομικό πλαίσιο που τα ενισχύει εις βάρος του καταναλωτικού συμφέροντος, αλλά και ένα πρόγραμμα δράσης για την παρακώλυση των πολυεθνικών των χάμπουργκερ με βροχή ενστάσεων, μηνύσεων και αγωγών, συν διαδηλώσεις και δημόσιες συζητήσεις.
Φυσικά, η McDonald's αποτελούσε το βασικό στόχο της αντίστασης κατά του «φρανκεν-φουντ» (φαγητού-φρανκενστάιν), αλλά από τη γενική καμπάνια δεν απουσίαζαν και τα άλλα μεγάλα ονόματα, όπως τα Kentucky Fried Chicken, Wendy's κ.λπ.
Η δυναμική δράση του Χίντσλεϊ Γουντς, αντίθετα με ό,τι θέλησαν να περάσουν τα μεγάλα συγκροτήματα των βρετανικών ΜΜΕ, δεν ήταν μια αναπάντεχη εξαίρεση αντικαταναλωτικής πρακτικής. Υπήρχε η μεθοδευμένη ανάλογη δράση της McLibel Support Campaign, που μάλιστα από το 1995 είχε πραγματοποιήσει οργισμένες διαδηλώσεις τόσο κατά της McDonald's όσο και κατά της Nestle και άλλων εταιρειών.
Το είχε κάνει βέβαια με την υποστήριξη ή την παράλληλη δράση πολλών άλλων περιβαλλοντικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων σε όλο τον πλανήτη. Ανάμεσα στους συμμάχους της βρισκόταν και η αμερικανική Earth First, που σήμερα φιγουράρει ως η υπ' αριθμόν τρομοκρατική απειλή για τις ΗΠΑ σύμφωνα με το FBI.
pragmatika pantws sthn agglia exei paraginei to kako me ta fastfoodadika..
sto maidstone pou hmoun me pluthhsmo 80.000 kosmo
eixe 3 mac donalds 2 burger kings 2 kfc.. kai apeira alla