Chopped In Half
16-05-2005, 11:33
Autechre - Untilted
Warp records, 2005
http://stat.discogs.com/R/414646-1110974621.jpg
1. LCC
2. Ipacial Section
3. Pro Radii
4. Augmatic Disport
5. Iera
6. Fermium
7. The Trees
8. Sublimit
http://www.warprecords.com/
http://www.electroshot.com/autechre/
Σοκ και δέος. Έχουν ξεφύγει προ πολλού οι κύριοι (Booth & Brown) και μας το υπενθυμίζουν με αυτήν την τελευταία, φετινή κυκλοφορία τους. Αν και ανήκουν όπως λέγεται στον ηλεκτρονικό - glitch (ε?), λίγη σχέση έχουν με οτιδήποτε άλλο έχω ακούσει απ' το χώρο. Αν και σχεδόν μιάμιση δεκαετία εν ενεργεία, συνεχίζουν ανελειπώς να πειραματίζονται, και αυτό κάνουν και εδώ.
Με λίγες λέξεις, οι autechre δοκιμάζουν τα όρια συνθηκών. Τα όρια της συμβατικής μουσική σύνθεσης, τα όρια των αυτιών σε συνάρτηση με τον εγκέφαλο, τα όρια της παραδοσιακής έννοιας του ήχου. Καλά αυτό μπορώ να το κάνω και εγώ θα πείτε αν έχω μια κονσόλα, ένα keyboard και ένα pc. Αλλά η μαγεία είναι ότι οι autechre το κάνουν χωρίς να γίνονται και πολύ απόμακροι (για όποιον έχει και λίγη επαφή με αυτής της ιδιοσυγκρασίας "πειραματική μουσική" φυσικά, δεν πρόκειται να προσελκύσουν κανέναν ***** fan), και χωρίς να χάνουν την ουσία τους μέσα στην παγίδα που λέγεται avant-garde.
Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από πολύ δυνατό drum-beat και "περίεργες" μελωδίες να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, από επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μέρη και περίπλοκα jazzy σημεία με διάφορους ήχους να τα πλαισιώνουν, από μινιμαλισμό/αφαιρετικότητα και χάος. Εντυπωσιακή είναι η δομή, που ενώ αρχικά δείχνει εντελώς free-form, σιγά σιγά και όσο δίνει χρόνο στο δίσκο, σε παγιδεύει μέσα σε μια άψογα δομημένη μουσική ρουτίνα. Το πλέγμα ήχων παίρνει ρυθμική μορφή και αρχίζει να θυμίζει μουσική, και πριν το καταλάβεις, έχει μετουσιωθεί σε μελωδία - ή κάτι που της μοιάζει. Και το αντίθετο σε φάσεις. Δε μπορείς να ξεχωρίσεις την πηγή του κάθε ήχου, let alone το να διακρίνεις συγκεκριμένα όργανα ή .. αντικείμενα, οπότε το αποτέλεσμα, ακόμα και όταν δείχνει απλουστευμένο, είναι χαοτικό. Έχουν εξαφανιστεί τελείως τα pop/beat στοιχεία του προηγούμενου album που ήταν αρκετά πιο εύπεπτο. Εδώ δείχνουν από την αρχή τις προθέσεις τους να ακουστούν ωμοί (με την έννοια του υπερβολικά "sharp" ήχου), θορυβώδεις και χαοτικοί. Όπως είπα και πριν, η μαγεία αυτού του album έγκειται στο πόσο (σχετικά πάντα) προσιτό είναι. Σε αντίθεση με προηγούμενες δουλειές τους, εδώ μου φαίνεται πως εμφανίζεται μια πρωτοφανής ωριμότητα. Ενώ παλαιότερα, οι noise φάσεις της δισκογραφίας τους θα ήταν εντελώς απρόσιτες και ίσως και "ενοχλητικές" (και εγώ προσωπικά βρήκα κάποιες ως τέτοιες), εδώ συμβαίνει το εξής: σίγουρα δεν πρόκειται για easy-listening δίσκο. Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κάτι το ιδιέταιρα "εσωτερικό", που χρειάζεται οπωσδήποτε να είσαι σε ιδιόμορφο mood με ειδικά διαμορφωμένες συνθήκες δωματίου (ξέρετε εσείς). Τα 70 λεπτά του δίσκου πάντως, απαιτούν τουλάχιστον την διάθεση και καλή θέληση να τα αφιερώσεις για να το απολάυσεις.
Ποιος ξέρει πώς θα είναι live. God bless Kraftwerk.
Warp records, 2005
http://stat.discogs.com/R/414646-1110974621.jpg
1. LCC
2. Ipacial Section
3. Pro Radii
4. Augmatic Disport
5. Iera
6. Fermium
7. The Trees
8. Sublimit
http://www.warprecords.com/
http://www.electroshot.com/autechre/
Σοκ και δέος. Έχουν ξεφύγει προ πολλού οι κύριοι (Booth & Brown) και μας το υπενθυμίζουν με αυτήν την τελευταία, φετινή κυκλοφορία τους. Αν και ανήκουν όπως λέγεται στον ηλεκτρονικό - glitch (ε?), λίγη σχέση έχουν με οτιδήποτε άλλο έχω ακούσει απ' το χώρο. Αν και σχεδόν μιάμιση δεκαετία εν ενεργεία, συνεχίζουν ανελειπώς να πειραματίζονται, και αυτό κάνουν και εδώ.
Με λίγες λέξεις, οι autechre δοκιμάζουν τα όρια συνθηκών. Τα όρια της συμβατικής μουσική σύνθεσης, τα όρια των αυτιών σε συνάρτηση με τον εγκέφαλο, τα όρια της παραδοσιακής έννοιας του ήχου. Καλά αυτό μπορώ να το κάνω και εγώ θα πείτε αν έχω μια κονσόλα, ένα keyboard και ένα pc. Αλλά η μαγεία είναι ότι οι autechre το κάνουν χωρίς να γίνονται και πολύ απόμακροι (για όποιον έχει και λίγη επαφή με αυτής της ιδιοσυγκρασίας "πειραματική μουσική" φυσικά, δεν πρόκειται να προσελκύσουν κανέναν ***** fan), και χωρίς να χάνουν την ουσία τους μέσα στην παγίδα που λέγεται avant-garde.
Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από πολύ δυνατό drum-beat και "περίεργες" μελωδίες να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, από επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μέρη και περίπλοκα jazzy σημεία με διάφορους ήχους να τα πλαισιώνουν, από μινιμαλισμό/αφαιρετικότητα και χάος. Εντυπωσιακή είναι η δομή, που ενώ αρχικά δείχνει εντελώς free-form, σιγά σιγά και όσο δίνει χρόνο στο δίσκο, σε παγιδεύει μέσα σε μια άψογα δομημένη μουσική ρουτίνα. Το πλέγμα ήχων παίρνει ρυθμική μορφή και αρχίζει να θυμίζει μουσική, και πριν το καταλάβεις, έχει μετουσιωθεί σε μελωδία - ή κάτι που της μοιάζει. Και το αντίθετο σε φάσεις. Δε μπορείς να ξεχωρίσεις την πηγή του κάθε ήχου, let alone το να διακρίνεις συγκεκριμένα όργανα ή .. αντικείμενα, οπότε το αποτέλεσμα, ακόμα και όταν δείχνει απλουστευμένο, είναι χαοτικό. Έχουν εξαφανιστεί τελείως τα pop/beat στοιχεία του προηγούμενου album που ήταν αρκετά πιο εύπεπτο. Εδώ δείχνουν από την αρχή τις προθέσεις τους να ακουστούν ωμοί (με την έννοια του υπερβολικά "sharp" ήχου), θορυβώδεις και χαοτικοί. Όπως είπα και πριν, η μαγεία αυτού του album έγκειται στο πόσο (σχετικά πάντα) προσιτό είναι. Σε αντίθεση με προηγούμενες δουλειές τους, εδώ μου φαίνεται πως εμφανίζεται μια πρωτοφανής ωριμότητα. Ενώ παλαιότερα, οι noise φάσεις της δισκογραφίας τους θα ήταν εντελώς απρόσιτες και ίσως και "ενοχλητικές" (και εγώ προσωπικά βρήκα κάποιες ως τέτοιες), εδώ συμβαίνει το εξής: σίγουρα δεν πρόκειται για easy-listening δίσκο. Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κάτι το ιδιέταιρα "εσωτερικό", που χρειάζεται οπωσδήποτε να είσαι σε ιδιόμορφο mood με ειδικά διαμορφωμένες συνθήκες δωματίου (ξέρετε εσείς). Τα 70 λεπτά του δίσκου πάντως, απαιτούν τουλάχιστον την διάθεση και καλή θέληση να τα αφιερώσεις για να το απολάυσεις.
Ποιος ξέρει πώς θα είναι live. God bless Kraftwerk.